Sic etiam mulier princeps sua vulnera cernens,
Non studet ulterius solitis, non gaudia curat 
Pristina, nec recreant miseram modo dicta mariti,
Gaudia non quęrit, solitos non captat honores, 
Sed semper puerum infoelicem spectat Ioseph. 
O quoties molli misera haec exterrita somno 
Ingemit, et tristeis afflicto corde querelas 
Effundens proprium verbis incusat amorem?
Hei mihi quam vęhemens coeco sub pectore flamma 
Aestuat ah miserae, quis me malus abstulit error?
O formose puer, quis te succedere nostris 
Aedibus hei voluit? talem ut mea pectora flammam 
Conciperent tristem, magni mihi caussa doloris 
Illa dies nostris quae te primum attulit oris. 
O utinam nunquam tu septemfluminis ora 
Vidisses servus, nec clarae moenia Memphis.
Non mihi nunc tantus mea pectora carperet ignis, 
Nec peterem infoelix dirae succumbere culpae. 
Sephira, quid tentas? quo nunc tua corda furore 
Insurgunt trepidae? quae te rapit impia flamma? 
Evigila tandem sapiens, somnumque profundum 
Excute, non alii tibi nunc hymenei 
Sperandi fuerint, te nunc connubia servant 
Contracta, haud alium fas est sperare maritum. 
Hei mihi quis casus, quae me fortuna manebit? 
Hei mihi nunc quanto cruciantur corda dolore?
Non equidem ignoro quam sit mihi casta tenenda 
Coniugiique fides copulatae et foedera dextrae, 
Pectora at interius alius mihi commovet ignis,
Hei trepido infoelix, gelido mihi membra timore, 
