Sperabat thavos et talia crimina nunque
specasset, nullos talos in mente dolores.
Interea intrantes veniunt spolia atra ferentes,
Et simulant lachrymas luctusque imitantia verba. 
Inter quos Simeon lachrymis sic fatur obortis,
O dolor ut vęhemens nobis tristitia mentem
O pater obsedit, ne quid sit passus Ioseph. 
Nunc etenim dum agros petimus hinc inde profecti
Invenĭmus scissam tunicam vestemque cruentam,
Hei mihi quam lacera est et quanto infecta cruore?
Omninoque tui vestem reprĕsentat Ioseph. 
Aspice si nosti, metuo ne forte ferarum 
Insidiis raptus misera sit morte peremptus. 
Haec ubi narrantem male foelix audit Iacob, 
Non potuit tristis tantum retinere dolorem
Quin miserum obscura caderet caligine corpus. 
Concidit exanimis veluti procumbit humi bos. 
Oberrantque nigrę tristi sub corde tenebrae
Hei qualis facies, quantum mutatus ab illo
Cui quondam luctae a domino victoria dicta est.
Nuncque iacet tristis senio morbisque repletus,
Cęsariem canam circum trepidantia fusus 
Tempora, et augustam faciem ( miserabile visu )
Illidit terrę pedibusque obstantia verrit. 
Accurrunt nati, sceleris queis pectora plena 
Turbantur, meritas tali pro crimine poenas 
Spondentes, oculis pueri obversatur imago. 
Iamque calor cunctus de toto corpore retro 
Effugiens mox ad trepidantia pectora fertur, 
