Hei quoties gemuit fratris dum incommoda chari 
Comparat ad curas tristes lachrymasque parentis.
Iamque ŏdit et campos, sceleris quoque conscia prata,
Et fugit infoelix fratres coetusque furentum. 
Ast illi campos repetunt, teneramque capellam
Ah duri mactant, calidoque in sanguine vestem 
Fraternam tingunt, tepidoque cruore madentem 
Dillacerant, scissam genitorem ad ferre parati. 
Iamque faces solis medio de vertice coeli 
Discessere procul, celsis de montibus umbrę 
Maiores recidunt, teneri sub matribus agni 
Balantes astant turgentia et ubera sugunt. 
Mox alius situlas amplas et pastoralia ubique 
Arma legens condit Cerealia munera sacco. 
Ast alii sylvas adeunt atque arva, gregemque 
Dispersam quaerunt, alius cum murmure cornu 
Convocat errantes, et pastoralia cantant
Carmina, nec fratris volvunt incommoda mente. 
Ut serus tandem Phoebus in montibus ipsis 
Constitit et noctis tenebrosa crepuscula surgunt, 
Ad patrias veniunt aedes, vultuque dolorem 
Astuti fingunt, lachrymas ( mirabile dictu ) 
Interdum fundunt, quo possint crimina tanta 
Cęlari melius, fictumque dolum praetexere culpae. 
Sed pater ut gemitus audit fictasque querelas
Infoelix trepidat, nam mens praesaga futuri 
Aestuat et curis gravibus sua pectora complet. 
Est tamen ignarus timeat quid, quidve tremendo 
Formidet tristis, coeca formidine pectus 
Carpitur ah tremulum, nec enim illo tempore natos 

