Hei mihi quid dicam, quantum pater ipse dolorem 
Concipiet tristis? quantas in pectore curas 
Decoquet amissi recolit dum gaudia nati?
Ast ego ni patrios luctus augere vererer
Mox scelus infandum commissaque crimina vellem 
Pandere, quo meritas caperent mala crimina poenas. 
Sed mihi quid prŏderit misero hęc narrare parenti 
Atque movere graves afflicto in pectore curas? 
Qui modo si natum a natis periisse videret, 
Funderet infoelix duplices e corde querelas. 
O utinam possem merita vos perdere poena, 
Inscius ut genitor curis lachrymisque vacaret.,
Non etenim vellem in venientia tempora poenam 
Differre ignarus, celeri sed perdere fato. 
Ocyus infames, ne tanto pondere tellus 
Pressa gemat placidumque negaret fructibus annum. 
Sed tamen o rabidi meritas avertere poenas 
Non unquam dabitur, dominus sed fulmina gestans 
Pro scelere infando mittet sua tela nociva. 
Ān etenim tantum speratis pectore crimen 
Posse tegi et nullam sceleratis affore poenam? 
Non si longęvos liceat celare per annos 
Atque homines cunctos simulata fallere mente, 
Non tamen excelsi dabitur vitare tonantis 
Dextram, quę meritis poenis mala crimina pensans
Affliget miseros, nec vos hęc poena relinquet
Quam simul et vitam et detur finire dolorem.
Talia germanus Ruben postquam intonat acer 
Abripiturque ferox, tandem respondet Iudas,
O rogo fraternam cures germane salutem,
Nec tollas tantos furibundo pectore fluctus.
