Eduxit iuvenis, postquam se patre relicto 
Venditum in ignotas miserum conspexit in oras.
Ah quoties voluit crudelia prodere fratrum 
Crimina, sed trepidum maiora pericula terrent.
O patri quoties animo valedixit et illum 
Foelicem exoptat, tristi ne pectore tales 
Concipiat luctus possint qui tollere vitam.
Atque Deum precibus ( mirum, quis credere posset? )
Appellat, tanta ut fratrum non crimina poenis 
Compenset meritis, longo sed tempore doctos 
Instituat miseros, meliorque ut vita sequatur. 
Talia sed volvens animo nova vincula cernit 
Aptari misere, generoso corpore lora 
Accipit infoelix. Non hęc spectacula fratrum 
Commovere animos, lachrymas nec lumina stillant. 
Ille sed ancipiti distractus corda dolore 
Ingemit atque vices deplorat pectore tristes. 
Nunc pater, et patrię tellus et amissa colenda 
Libertas animum cruciat, quae pectore volvens 
Temperat haud lachrymis, et non retinere dolorem 
Infoelix potuit, quin tales ore querelas 
Effundat genitul lachromans et talia dicat,
O pater, et patriae charae dulcissima tellus, 
En ego qui quondam fulgenti veste decorus 
Incessi lętus, tanta comitante caterva 
Fratrum, quos habui trepidę solatia mentis, 
Ille ego qui patriam toties relevavĭ senectam, 
Nunc miser et captus peregras deducor in oras. 
O patrię campi, genitor mihi chare valeto. 
Posthac non tristem natus relevabit Ioseph. 
