Hortantur. Quorum voces postquam audit Ioseph
Exhilerant tristem ludentia gaudia mentem. 
Poenituisse etenim fratres et pectore crimen 
Respuere infoelix cŏgitat nec cętera novit
Ah tristis, donec sperati in lumina solis 
Extractus rediit, sensit viditque furorem 
Non cecidisse virûm, nova sed nunc crimina diro 
Pectore moliri, peregrinas atttamen oras 
Non timet, at lęto coeptos finire dolores. 
Ast illi abreptum ferientes sydera voce,
Avia per caecae deducunt compita sylvę.
Quos hic promissis, lachrimis precibusve fatigat,
Officium fratrum memorans patriamque senectam,
Non tamen hi lacrimis ullis precibusve moventur, 
Non patria anxietas animum, nec numina terrent. 
Utque locum celeres venerunt agmine tanto
Quo mercatores aderant, mox constitit omnis 
Coetus, atque ferox illos affatur Iudas.
Vos rogo nunc gressus properantes sistite amici, 
Quidve feram vobis paucis attendite quaeso. 
Si famulum cupitis parvo retinere fidelem
Insignem forma, placidis nec moribus ulli 
Cedentem iuvenum, bis denos pendite nummos.
Ast Madianitae postquam audivere loquentem 
Consistunt pedibus iuvenemque tuentur Ioseph. 
Ut placuit vultus et nuntia corpora mentis 
Atque vident placidos iuvenili in corpore mores, 
Accipiunt emptum atque argenti pondera solvunt. 
O quantum doluit, gemitus e pectore quales 
