Fratribus atque meis praesenti numine semper  
Adsis, nec merita commissae crimina cędis 
Poena castiges, placido sed pectore noxam 
Condona miseris, venient nam tempora credo ut 
Poeniteat sceleris, melius quoque vivere discent.
Ast alii in puteo fratris cum tristia fata 
Percipiunt, rident, ludunt atque ore dĭducto 
Insultant capto misere, regemque salutant,
O rex, o princeps, o ductor splendide fratrum, 
O sapiens, cur non tandem tua somnia promis? 
Quid manipli prosunt capto? quid sydera coeli?
Spes num regnandi cecidit quam sydera tendunt? 
Haec illa est qua tu princeps regnabis in aula,
Nostra nec insipiens referes peccata parenti, 
Errores nostros nunquam nec crimina prodes.
Talibus hei misero ( tanta est insania mentis ) 
Illudunt fratres, sed non novere futura 
Consilia aeterni domini, qui cuncta gubernat. 
„ O dolor, o pietas, quanta insipientia mentes 
„ Exagitat hominum, miseri dum crimina credunt 
„ Non habitura Deum ultorem quo vindice cuncti 
„ Punimur meritasque damus pro crimine poenas. 
Immemores huius fratres, non numina divûm 
Curant, non ullis verbis precibusve moventur
Quas ad crudeles captivus fundit Ioseph. 
Sed rabido insani miscentes cuncta tumultu 
Discurrunt campis celeres antrumque relinquunt. 
Moxque gregem patriam invadunt agnosque tenellos 
