DAVIDI
Hei gravior plumbo sarcina tanta sedet.
Nam modo me cruciant gemitus lachrymaeque perennes,
Nunc ardent tristi conscia corda face.
Quaque fero gressus semper mihi crimen oberrat
Et gravis amissi poena pudoris adest.
Nunc animam inferni proles perturbat Erynnis,
Quę sceleris poenam iuditiumque petit.
Nunc me audire viri credo moestissima verba,
Ille suae mortis me vocat esse ream.
Sive vehit tepidum candenti lumine currum
Titan, seu patrui caerula regna petit,
Semper me lachrymae, semper me facta pudoris
Conscia perterrent, semper acerba gemo.
Nam mihi quid superest? quo me solamine credis
Coniuge defuncto corde dolente frui?
Ille erat hei solus qui tristia cuncta levabat,
Qui nunc pro officiis munera mortis habet.
Illa dies nocuit cum me mea membra lavantem
Vidisti, visa me tibi venit amor.
Cur unquam tepidis undis mea corpora lavi?
Cur unxi teneres hei male sana pedes?
Tu quoque cur armis, quę semper ferre solebas,
Mansisti positis ocia lenta colens?
Tunc ubi erant vires? ubi erat tua pristina virtus,
Tunc ubi erat populi cura paterna tui?
Cur tuus in campis miscebat proelia miles?
