MICHOL
Quam me non tentet frangere quisquis amat.
Ipsa iacens terra gemitus lachrymasque profundo,
Deque oculis humet regia tota meis.
Ionathan accedit qui me tellure iacentem
Tollit et afflictam fratris amore fovet.
Solatur miseram verbis mulcentibus ille,
Pollicitisque meos temperat usque metus.
Chara soror forti quondam coniuncta marito
Qui nostrę pars est maxima amicitiae.
Quid facies? pater est. quicquid iubet ille ferendum est.
Non potes illius vincere iussa prece.
Ferreus est ( nescis? ) nec nos nec sacra veretur
Invidię faciat dum satis ille suae.
Non dubita, veniet tempus cum regia coniux
Intrabis primi tecta superba viri.
Non etenim fallet dominus qui clara parentis
Forti Iessęo sceptra ferenda dedit.
Quem bene si novi nec me sententia fallit,
Non eris alterius sponsa futura diu.
Nunc, quod fata volunt, duro concedito patri
Foemineae poterunt nil valuisse manus.
Talibus afflictam frater solatur et orat
Ut cito sit reditus hora parata tui.
Sed iam tempus erat, cum me deducere sponsam
Instituunt iuvenes virgineusque chorus.
Dat digitis gemmas mater, dat crinibus aurum
