MARIA
Sumque mei sceleris sicut et ante memor.
Utque solet pavo pictas demittere pennas,
Cum videt indignos sordida membra pedes,
Sic ego conspiciens tristi mea corpora tabe
Perdita, demitto corda dolore gravi.
Quodque licet solum, lachrymas de lumine fundo
Ut vernae fluitant sole madente nives.
Has habeo solas afflicti signa doloris
Et lacero molles ungue rigente genas.
Vel modo prospiciens sanctissima castra reviso
Et quo non possum corpore, corde feror.
Sic ego ( me miseram! ) longissima tempora duco,
Spe, gemitu, lachrymis flendo, dolore, prece.
Ah quoties dominum demisso pectore votis
Incessabilibus nocte dieque precor?
Nunc quoque dum scribo verbis operata pudicis
Inclamo summum mente dolente deum.
O pater omnipotens vindex sanctissime mundi,
Qui nos, qui coeli sceptra suprema regis.
Qui punis trepidos iusto moderamine sontes,
Ah noli meritis digna referre meis.
Sit te posse satis, culpam cognosco scelusque
Hei rogo clementes perge tenere manus.
Peccavi, fateor, peccatum ignosce fatenti,
Ut scelus hoc sic et gratia magna tua est.
Talia dum posco submissa voce tonantem,
Lumina de terra vix pudibunda levo.
