SEPHORA
Talis in attonito pectore torpor erat.
Non ego, quę Domini curans praecepta iuberent,
Nec te, qua decuit, mente secuta fui.
O utinam gelidę mortis tunc hora fuisset,
Ad patriam quę me iussit abire domum.
O mihi tunc triplices secuissent fata sorores,
Cum poteram tanto crimine pura mori.
Mors esset melior quam conscia criminis huius
Vita, per aeternos usque gemenda dies.
Hei mihi quid feci? cur te charissime liqui?
Hanc mihi quę mentem Parca maligna dedit?
Scilicet ut durum corpus natura negavit,
Sic rursum nobis mollia corda dedit.
Fortius at vobis corpus, mens nescia vinci,
In mala nos vero turba tenella sumus.
Quare ego per nostri te iura sacerrima lecti.
Et per coniugii pignora chara precor.
Nunc miserere mei, nec dura crimina mente
Plectito, plura licet commeruisse queant.
Quid tamen hęc scribo, scribenti nuntia venit
Fama procul Nili littore abire virum.
Nunc te fama refert collecta gente paterna
Evasisse rubri per vada salsa maris.
Et Pharium rapido submersum gurgite Regem
Dum te persequitur fata tulisse sua.
Quo properas vir chare precor? quo figere castra,
Aut quo vis sedes nunc posuisse loco?
An tibi non satis est nostro perculta parenti
