IACOBO
Ah male collapso poplite pressit humum.
Sed ferus illius depressus pondere serpens
Ceu saxo fractus fata inimica tulit.
Denuo sed surgens maiori corporis aestu
Mortales cunctos convocat ille puer.
Mox tamen ereptus nobis cava nubila scandens
Complevit radiis solis utramque domum.
Hęc ego dum miror gaudens, mox somnus in auras
Discedens secum dulcia spectra tulit.
Quę postquam recolo melius nunc corde dolores
Perfero, promittit mens meliora mihi.
O utinam veniant nostro de semine Reges,
Somniaque hęc possint pondus habere suum.
O utinam veniat primo promissus ab aevo,
( Postquam Eva audaci noxia facta manu est )
Horrida qui nobis violatae crimina legis
Eluat et Satanę regna superba premat.
Hac ego spe vivens moestissima pectora solor,
Dum procul a nobis tempora longa teris.
Hac ego spe didici fortunae ludicra ferre,
Pensans venturis damna priora bonis.
Tu modo si qua pię tangit te cura parentis
Fac semper cautus numina sancta colas.
Seu premat armipotens hostis, seu turpis egestas,
Seu iaceant tristi corpora peste tua,
Hęreat in firma semper tibi mente supremus,
Qui mare, qui terras, nubila et alta regit.
Sisque memor nostri, mentis pia cura pudicę,
