IACOBO
Ecce duo fratres ( ne essent sine litibus ulla
Tempora ) iam pugnas sub genetrice movent.
Et meus insolito collisus pondere venter
Militia cępit succubuisse gravi.
Solatur rursum supremi rector Olympi,
Et mihi per somnum talia verba refert.
Nachoris haud timeas non hęc sine numine fiunt,
Maxima non vanum hęc omina pondus habent.
En, modo maturo venient de ventre gemelli
Et populi venient ( lęta sis ) inde duo.
Frustraque non illis pugna est, lis maxima semper
His erit, haud unquam quam solüisse queat.
Sed minor ( hoc mirum ) maioris praelia vincet,
Qui promissa olim semina lęta dabit.
Hinc tibi ( ne dubita ) veniet stirps maxima cuius
Dextera serpentis conteret alta caput.
Dixit et in tenebras cum somno cessit imago
Solliciti iacui plena timoris ego.
Tempus adest partus, foelix quo stirpe gemella
Mater eram duplici conspicienda bono.
Utque meo fueras tu foelix semper amore,
Sic patris e contra frater amore fuit.
Namque illi placuit nimium fortasse virile
Pectus et in duro prompta labore manus.
Me tua detinuit placido cum corpore forma
Et vultus quales mater amare solet.
Te domus oblectat foelix, sed frater in agro
Instituit vitae tempora dura suae.
Iamque puer saevi querit discrimina belli,
Incipit et forti posse placere manu.
