Conceptisque modo lachrymis mea lumina stillant
Inque sinum nostrum magnus ut imber eunt.
Has habeo mecum luctus mala symbola nostri,
His lux, his gelidae tempora noctis eunt.
Barbarus ipse velim gemitus lachrymasque videret
Non posset siccis illa videre genis.
Sola mei mecum est non spes mihi parva laboris
Quam famulam nobis barbarus ipse dedit.
Hęc lachrymis precibusque piis commota, dolores
Partitur mecum fida ministra mihi.
Hęc facit ut liceat tibi nunc hęc mittere scripta
Colloquii nostri sola scit illa vices.
Hęc me solatur miseram, mea vota precantis
Adiuvat, exoptans consuluisse mihi.
Te nunc, o coniux, te nunc germane precamur,
Pristina fac redeant foedera iusta thori.
Per genus et generis patrem seriemque laborum
Quam tecum forti pectore firma tuli
Per spem promissi nobis te seminis oro
Illius facito mater ut esse queam.
Quod si amor hic nostri languet, si foedere lecti
Non tangunt, nec te fata futura movent.
Stat luctu et lachrymis tantos finire dolores
Nec longum mortis iam mihi tempus erit.
Nunc color evănuit, nullo stant robore vires,
Pallida vix artus semianimisque traho.
Spes modo quod superest nobis nunc sustinet omne,
Quę si conciderit vita salusque cadet.
Plura quid, ah, scribo, mandati summa futura est.
Fer vir opem nobis, fer mihi frater opem.
