Een 66-jarige Taiwanese vrouw, die geen immuunsuppressieve aandoeningen had, waaronder diabetes mellitus of verworven immunodeficiëntiesyndroom, ontwikkelde 2 maanden lang vergrote, pijnlijke knobbels op haar linker achtervoet. Twee maanden voor deze presentatie was haar linker achtervoet gewond geraakt door de veer van een kapotte matras. Het lichamelijk onderzoek toonde rode, harde, samenvloeiende knobbels met pusafscheiding. Ze was afebriele en ze ontkende andere constitutionele symptomen. Ze probeerde aanvankelijk acupunctuur op haar linker onderbeen, maar dat mislukte. 10 dagen empirische orale amoxicillin clavulanate (Augmentin® 1250 mg/dag) werd toegediend na de verzameling van de pus. Hoewel de cultuur negatief bleek, verslechterde de laesie. Om atypische infecties uit te sluiten, voerden we een huidbiopsie uit voor pathologisch onderzoek, evenals schimmel- en mycobacteriële kweek. Microscopisch vertoonden de huidspecimens dermale suppuratieve granulomen bestaande uit histiocyten en meerkernige gigantische cellen. 14 dagen na de kweek werden enkele zuurvaste bacillen geïdentificeerd met behulp van de Ziehl-Neelsen-kleuring. Veertien dagen na de kweek ontwikkelden zich tarwe-gekleurde kolonies. Met behulp van matrix-geassisteerde laser desorptie ionisatie-time of flight mass spectrometrie (MALDI-TOF MS; Bruker’s MALDI Biotyper, Bruker Libraries/Mycobacteria Library V2.0) werden de geëxtraheerde eiwitten van de kolonie vergeleken met de referentie. Op basis van deze vergelijking werd het pathogeen met succes geïdentificeerd als de Mycobacterium farcinogenes-senegalense groep (MS score 1.94; MS score 1.800-1.999 voor mycobacteria op speciesniveau). Na bevestiging van het pathogeen werden de antibacteriële behandelingen, bestaande uit de combinatie van orale clarithromycine (1000 mg/dag) en sulfamethoxazol/trimethoprim (Baktar®, 1960 mg/dag), gedurende 2 maanden toegediend. Desondanks werd sulfamethoxazol/trimethoprim 2 weken later stopgezet wegens hyperkaliëmie. De huidlaesie verdween geleidelijk daarna en de resterende laesie werd uiteindelijk genezen door chirurgische verwijdering.