Μια 73χρονη, δεξιόχειρα, με δευτεροβάθμια εκπαίδευση, Γιαπωνέζα νοικοκυρά ανέπτυξε πολυδιψία, πολυουρία, προοδευτική απώλεια βάρους και αυξανόμενη κόπωση το καλοκαίρι του 2008. Έγινε διάγνωση διαβήτη τύπου 1 και η ασθενής εισήχθη στο νοσοκομείο μας τον Φεβρουάριο του 2009 για να ελεγχθεί ο διαβήτη της. Ο θεράπων ιατρός και οι νοσηλευτές της πτέρυγας παρατήρησαν ότι είχε δυσκολία να μάθει πώς να κάνει την αυτοένεση ινσουλίνης και την παραπέμψαμε σε εμάς για αξιολόγηση πιθανής άνοιας. Ζούσε ανεξάρτητα και η ίδια και η οικογένειά της δεν είχαν παρατηρήσει προβλήματα μνήμης στην καθημερινή της ζωή. Δεν είχε ιστορικό καπνίσματος τσιγάρων, κατάχρησης αλκοόλ ή νευρολογικής/ψυχιατρικής ασθένειας. Μια λεπτομερής ανασκόπηση του οικογενειακού ιστορικού δεν έδειξε τίποτα αξιοσημείωτο για νευρολογική/ψυχιατρική ασθένεια. Μετά την εξέταση, ο ασθενής ήταν προσανατολισμένος στο χώρο, αλλά όχι στο χρόνο. Δεν υπήρχαν ενδείξεις διαταραχών διάθεσης, ψυχιατρικής ασθένειας ή αλλαγών στην προσωπικότητα ή την κοινωνική συμπεριφορά. Η νευρολογική εξέταση ήταν άσηπτη· η μόνη αμυδρή ανωμαλία που εντοπίσαμε ήταν μια ακανόνιστη σακκαδική κίνηση των ματιών κατά την πλευρική όραση με δυσκολία στη διατήρηση της όρασης προς τα δεξιά. Τα αποτελέσματα των συνήθων εργαστηριακών εξετάσεων ήταν όλα εντός των φυσιολογικών ορίων, εκτός από την ήπια υπεργλυκαιμία (γλυκόζη ορού 128 mg/dl, HbA1c 7.2%). Η λειτουργία του θυρεοειδούς ήταν φυσιολογική και τα επίπεδα ορού της βιταμίνης Β1 και Β12 ήταν επίσης φυσιολογικά. Οι ορολογικές μελέτες έδειξαν υψηλές τιτλοποιήσεις αντισωμάτων έναντι της GAD (2865.2 U/ml), της ολιγοκλωνικής πρωτεΐνης που σχετίζεται με το ινσουλινοειδές (IA)-2 (45.1 U/ml), της αντιθυρεοειδικής υπεροξειδάσης (14.5 U/ml) και της αντιθυρεοσφαιρίνης (67.8 U/ml). Το εγκεφαλονωτιαίο υγρό (CSF) ήταν αρνητικό για υπερκύτταρο, ολιγοκλωνικές ζώνες ή βασική πρωτεΐνη μυελίνης. Το CSF ήταν θετικό για αντισώματα έναντι της GAD (60.1 U/ml). Ο δείκτης ειδικότητας αντισωμάτων (ASI = [αντι-GADCSF/IgGCSF]/[αντι-GADορού/IgGορού], που μετρά την ενδορραχιαία σύνθεση αντισωμάτων έναντι της GAD[,]) ήταν 3.16, ενώ ο δείκτης IgG ήταν 0.53. Οι τομογραφίες θώρακα, κοιλίας και πυέλου δεν έδειξαν στοιχεία κακοήθειας. Μια μαγνητική τομογραφία του κεφαλιού δεν έδειξε άλλες ανωμαλίες εκτός από μια μικρή και αμφισβητήσιμη βλάβη που εμφάνιζε υπερενταση Τ2 που δεν συσχετιζόταν με υποενταση Τ1 στο αριστερό πτερύγιο του εγκεφάλου (εικόνα). Συγκεκριμένα, δεν υπήρχε ένδειξη ατροφίας των μεσεγκεφαλικών λοβών. Η λειτουργική νευροαπεικόνιση, η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων με φθοροδεξό γλυκόζη 18F (FDG-PET) έδειξε διπρόσθιο φλοιώδη υπομεταβολισμό (εικόνα) και η τομογραφία εκπομπής φωτονίων με 123I-Ν-ισοπροπυλο-π-ιωδοαμφεταμίνη (IMP-SPECT) έδειξε ταυτόχρονη υποφλεξία. Η υπερηχογραφία καρωτίδας με Doppler έδειξε ήπια αθηροσκληρωτική αλλαγή με μέγιστο πάχος του εσωτερικού χιτώνα-μέσου χιτώνα 2,0 mm. Το EEG έδειξε ήπια γενική επιβράδυνση και διμερή δραστηριότητα στην περιοχή των δέλτων του εγκεφάλου. Ο πίνακας συνοψίζει τα αποτελέσματα των νευροψυχολογικών εξετάσεων. Η ομιλία της ασθενούς ήταν άπταιστη και η άρθρωση και η προσωδία της ήταν φυσιολογική. Υπήρχαν λίγες κυριολεκτικές και σημασιολογικές παραφράσεις. Ωστόσο, είχε εμφανή γλωσσικά προβλήματα που χαρακτηρίζονταν από ελαττωματική ακουστική κατανόηση και ελαττωματική επανάληψη. Η βαθμολογία της στην ιαπωνική έκδοση της Western Aphasia Battery AQ ήταν 78,4. Τα γλωσσικά της προβλήματα ήταν επίσης εμφανή όταν συγκρίθηκε το λεκτικό IQ της στην WAIS-III με το σχετικά διατηρημένο IQ απόδοσης. Οι εκτελεστικές της λειτουργίες ήταν επίσης ελαττωματικές. Η λεκτική ευχέρεια, η κατασκευή διαδρομών-B και τα υπο-στοιχεία μνήμης εργασίας της WAIS III υποδεικνύουν χαμηλή απόδοση, ενώ η ταχύτητα επεξεργασίας της διατηρήθηκε. Οι δοκιμές μνήμης αποκάλυψαν ότι η ασθενής ήταν ήπια αμνησιακή. Η μνήμη αναγνώρισης της ήταν σχετικά διατηρημένη. Μετά από γραπτή συναίνεση, εφαρμόστηκε μια πενθήμερη θεραπεία με υψηλές δόσεις (0,4 g/kg/ημέρα) ενδοφλέβιων ανοσοσφαιρινών (IVIg). Ωστόσο, τα συμπτώματα, το νευροψυχολογικό προφίλ και η εξάρτηση από την ινσουλίνη παρέμειναν αμετάβλητα αμέσως μετά τη θεραπεία. Οι τίτλοι αντισωμάτων της έναντι της αντιδρώσας πρωτεΐνης παρέμειναν επίσης υψηλοί, τόσο στον ορό της (2832,5 U/ml) όσο και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (75,4 U/ml). Δεν εφαρμόστηκε περαιτέρω θεραπεία λόγω της απόσυρσης της συναίνεσης. Η κατάσταση του διαβήτη της παρέμεινε σταθερή για ενάμιση χρόνο. Δεν καταδείχθηκε εξέλιξη της νευρολογικής βλάβης στην καθημερινή ζωή, στις νευροψυχολογικές εξετάσεις και στις νευροαπεικονίσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.