Ένας 70χρονος άνδρας με αναιμία εισήχθη στο νοσοκομείο μας. Μια εξέταση με γεύμα σιδήρου και ενδοσκόπηση του ανώτερου γαστρεντερικού συστήματος αποκάλυψε προχωρημένο γαστρικό καρκίνο τύπου ΙΙΙ στο στομάχι (Εικ. β). Τα δείγματα βιοψίας από τον όγκο έδειξαν ένα μέτρια διαφοροποιημένο αδενοκαρκίνωμα. Οι εργαστηριακές εξετάσεις αποκάλυψαν υψηλό επίπεδο ορού των δεικτών όγκου, συμπεριλαμβανομένου του αντιγόνου υδατανθράκων (CA) 19-9 (578,5 U/mL). Μια αξονική τομογραφία (CT) έδειξε περιφερειακές μεταστάσεις λεμφαδένων. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκαν απομακρυσμένες μεταστάσεις και άμεση εισβολή στους περιβάλλοντες ιστούς. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε θεραπευτική απομάκρυνση του στομάχου με D2 λεμφαδενοεκτομή. Τα αποκομμένα δείγματα έδειξαν έναν επίπεδό, ανυψωμένο, προχωρημένο γαστρικό όγκο τύπου 5 διαμέτρου 6,0 cm, που βρισκόταν στη μεγαλύτερη καμπύλη του στομάχου. Το εγγύς περιθώριο του αποκομμένου δείγματος ήταν ελεύθερο από καρκινικά κύτταρα (85 mm) (Εικ. ). Τα παθολογικά ευρήματα του αποκομμένου πρωτοπαθούς γαστρικού καρκινώματος, που εκφράστηκαν σύμφωνα με την Ιαπωνική ταξινόμηση του γαστρικού καρκίνου, ήταν μέτρια διαφοροποιημένο αδενοκαρκίνωμα, mp, INFb, ενδιάμεσο, ly1, v0. Επιπλέον, 5 από τα 29 αποκομμένα περιφερειακά λεμφικά όργανα ήταν θετικά μόνο στην περιοχή Νο. 6 (υποπύλωρικο) σύμφωνα με την Ιαπωνική ταξινόμηση του γαστρικού καρκίνου (Εικ. ). Το παθολογικό στάδιο κατατάχθηκε ως ΙΙΒ με βάση την ταξινόμηση TNM του Αμερικανικού Κολεγίου Καρκίνου για τον καρκίνο του στομάχου (7η έκδοση, 2012). Η μετεγχειρητική πορεία του ασθενούς ήταν ομαλή. Το υψηλό προεγχειρητικό επίπεδο CA19-9 του ασθενούς ομαλοποιήθηκε (26,3 U/ml) και ο ασθενής έλαβε εξιτήριο. Μετά την επέμβαση, ο ασθενής υποβλήθηκε σε επικουρική χημειοθεραπεία με S-1 (100 mg/ημέρα). Ωστόσο, τα επίπεδα του καρκινοεμβρυονικού αντιγόνου (CEA) κυμαίνονταν από 5 έως 6 U/mL και τα επίπεδα του CA 19–9 κυμαίνονταν από 40 έως 120 U/mL αρχίζοντας έξι μήνες μετά την επέμβαση. Παρακολουθήσαμε τον ασθενή μέσω αξονικών τομογραφιών κάθε 6 μήνες και δεν παρατηρήσαμε κανένα στοιχείο υποτροπής. Οι δείκτες όγκου παρέμειναν στο ίδιο εύρος για αρκετούς μήνες και συνεπώς συνεχίστηκε η επικουρική χημειοθεραπεία με S-1. Ωστόσο, δύο χρόνια και δύο μήνες μετά την επέμβαση, τα επίπεδα του CEA (12,7 U/mL) και του CA 19–9 (714,0 U/mL) αυξήθηκαν δραματικά και πραγματοποιήθηκε μια τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων με 18F- φθοροδεοξυγλυκόζη (FDG-PET), η οποία αποκάλυψε συσσώρευση FDG στο ανώτερο μεσοθωρακικό αλλά κανένα άλλο στοιχείο υποτροπής (Εικ. ). Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, πραγματοποιήθηκε μια επαναληπτική τομογραφία, η οποία αποκάλυψε μια διεύρυνση ενός μοναχικού ανώτερου μεσοθωρακικού λεμφικού κόμβου (Εικ. ). Ο διευρυμένος λεμφικός κόμβος θεωρήθηκε ύποπτος ως μεταστατική βλάβη που προερχόταν από τον γαστρικό καρκίνο. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε εκτομή του όγκου με δεξιά μινι-θωρακτοτομή δύο χρόνια και τρεις μήνες μετά την αρχική γαστρεκτομή. Ο μεταστατικός λεμφικός κόμβος παρουσίασε ισχυρή προσκόλληση στη δεξιά βραχιοκεφαλική φλέβα· ωστόσο, ήταν περιφερικά της ανώτερης κοίλης φλέβας και συνεπώς μπορούσε να αφαιρεθεί με τη δεξιά βραχιοκεφαλική φλέβα (Εικ. ). Η μετεγχειρητική πορεία του ασθενούς ήταν ομαλή και αυτός έλαβε εξιτήριο την 17η μετεγχειρητική ημέρα. Το εκτομηθέν δείγμα είχε διάμετρο 1,5 εκατοστών (Εικ. ), και η ιστολογική εξέταση έδειξε μέτρια διαφοροποιημένο αδενοκαρκίνωμα (Εικ. ). Τόσο ο πρωτοπαθής όγκος όσο και ο μεσοθωρακικός κόμβος εμφάνισαν μερικώς θετική ανοσοϊστοχημική χρώση για CK7, θετική ανοσοϊστοχημική χρώση για CK20 (Εικ. ), και αρνητική χρώση για Her2, υποδεικνύοντας ότι ήταν μεταστατικό αδενοκαρκίνωμα από τον γαστρικό καρκίνο. Ενώ ο ασθενής έλαβε επικουρική χημειοθεραπεία με S-1 (100 mg/ημέρα) μετά την αρχική επέμβαση και επειδή ανέπτυξε υποτροπή, έλαβε στη συνέχεια επικουρική χημειοθεραπεία με docetaxel (40 mg/m2 τις ημέρες 1, 8 και 15) σε κύκλο 28 ημερών μετά τη δεύτερη επέμβαση. Δυστυχώς, ανέπτυξε υποτροπές στο ανώτερο μεσοθωράκιο και σε κάποια δεξιά πλευρά έξι μήνες μετά την επανεπέμβαση. Ως εκ τούτου, έλαβε συνδυασμό χημειοθεραπείας με ιρινοτεκάνη (60 mg/m2) και cisplatin (40 mg/m2) κάθε δύο εβδομάδες· παρόλο που δεν είχε λάβει προηγουμένως αυτό το σχήμα, ανέπτυξε πολλαπλές μεσοθωρακικές και οστικές μεταστάσεις και απεβίωσε 18 μήνες μετά τη δεύτερη επέμβαση.