73χρονη Γιαπωνέζα με μάζα στο δεξιό μαστό. Η φυσική εξέταση επιβεβαίωσε την ύπαρξη μάζας στο κάτω εσωτερικό τεταρτημόριο του δεξιού μαστού με μέγιστη διάμετρο περίπου 3 εκ. και απουσία μασχαλιαίας λεμφαδενοπάθειας. Η μαστογραφία έδειξε λοβιακή μάζα υψηλής πυκνότητας στο αριστερό κάτω εσωτερικό τεταρτημόριο του μαστού (α). Τα όρια της μάζας ήταν μικρο-κοφτερά, δεν υπήρχαν ασβεστοποιήσεις στο εσωτερικό. Η υπερηχογραφία έδειξε καλοοριζόμενη άμορφη μάζα 2,7 εκ. με πρότυπο πρώιμης ενίσχυσης και εξάλειψης στο δεξιό μαστό (γ). Δεν παρατηρήθηκε μασχαλιαία λεμφαδενοπάθεια στην υπερηχογραφία. Η μαγνητική τομογραφία με ενίσχυση του kontrastu έδειξε άμορφη μάζα 3,1 εκ. με πρότυπο πρώιμης ενίσχυσης και εξάλειψης στο δεξιό μαστό (γ). Υπήρχε εκτεταμένη διάδοση των αγωγών και θυγατρικό οζίδιο στο εξωτερικό πρόσθιο τμήμα της μάζας. Η βιοψία με βελόνα έδειξε άτυπα σπειροειδή κύτταρα με εμφάνιση λιθόσχημων κυττάρων (δ), οδηγώντας σε διάγνωση IDC χωρίς ειδικό τύπο, στάδιο ΙΙΑ. Η ανοσοϊστοχημεία επιβεβαίωσε ότι η βλάβη ήταν θετική για HER2 (βαθμολογία 3+), αρνητική για ER και PgR και 80% των MIB-1 θετικών κυττάρων. Η ασθενής έλαβε τραστουζουμάμπη + περτουζουμάμπη + docetaxel (Tmab+Pmab+DTX) ως στοχευμένη θεραπεία με βάση το HER2. Μετά από τρεις κύκλους με Tmab+Pmab+DTX, η υπερηχογραφία έδειξε ότι η ανάπτυξη του όγκου ήταν 3,3 εκ. σε μέγεθος (α). Η ασθενής υποβλήθηκε σε δύο κύκλους με epirubicin + cyclophosphamide (EC) ως το επόμενο NAC σχήμα. Ωστόσο, ο όγκος ήταν εκτός πλαισίου στην υπερηχογραφία (β) και μεγάλωσε σε 3,8 εκ. σε μέγεθος με εσωτερική νέκρωση που υποπτευόταν MRI (γ). Η ασθενής σταμάτησε να λαμβάνει NAC και υποβλήθηκε σε μονομερή μαστεκτομή και βιοψία του φρουρού λεμφαδένα. Το μέγεθος της παθολογικής βλάβης ήταν 3,5 × 2,5 εκ. (α), και ο φρουρός λεμφαδένας εμφανίστηκε φυσιολογικός. Το παθολογικό αποτέλεσμα μετά την επέμβαση του χειρουργικού δείγματος έδειξε ότι τα κύτταρα ήταν πλειομορφικά και πολλαπλασιάστηκαν σε φύλλα με νέκρωση και κερατινοποίηση (β, γ), οδηγώντας στη διάγνωση μεταπλαστικού καρκινώματος (σάρκωμα). Η ανοσοϊστοχημεία επιβεβαίωσε ότι η βλάβη ήταν αρνητική για ER και PgR και 80% των MIB-1 θετικών κυττάρων. Το ανοσοϊστοχημικό σκορ του HER2 ήταν 2+, οπότε εκτελέσαμε τη δοκιμή φθορισμού in situ hybridization, το αποτέλεσμα ήταν θετικό. Η βέλτιστη μεταποπεπτική θεραπεία για MBC δεν έχει καθοριστεί, οπότε προτείνουμε η παρακολούθηση να είναι μια επιλογή. Ωστόσο, η ασθενής αποφάσισε να λάβει συμπληρωματική χημειοθεραπεία. Έλαβε τραστουζουμάμπη emtansine ως συμπληρωματική χημειοθεραπεία και δεν υπήρξε υποτροπή μετά από 6 μήνες μετά την επέμβαση.