Ένας προηγουμένως υγιής 40χρονος άνδρας, του οποίου η μητέρα είχε διαγνωστεί με λοίμωξη SARS-CoV-2 μία εβδομάδα πριν, άρχισε να έχει πυρετό χωρίς ξηρό βήχα, δύσπνοια και διάρροια στις 18 Ιανουαρίου 2020 (ημέρα 1). Έλαβε αντιιική θεραπεία (Αρμπιντόλ) για μία εβδομάδα λόγω του ιστορικού επαφής και των συμπτωμάτων του (Εικόνα α). Στις 20 Ιανουαρίου 2020 (ημέρα 3), η αξονική τομογραφία του θώρακα αποκάλυψε διμερή πνευμονία (Εικόνα α). Μεταφέρθηκε από την κλινική πυρετού σε θάλαμο απομόνωσης του νοσοκομείου Tongji στη Γουχάν. Στις 23 Ιανουαρίου (ημέρα 6), διαγνώστηκε με λοίμωξη SARS-CoV-2 που επιβεβαιώθηκε από το θετικό τεστ στοματοφαρυγγικού επιχρίσματος (λεπτομέρειες στην Εικόνα γ). Η αξονική τομογραφία παρακολούθησης στις 24 Ιανουαρίου (ημέρα 7) και στις 27 Ιανουαρίου (ημέρα 10) αποκάλυψε τυπικό χαρακτηριστικό της COVID-19, που εκδηλωνόταν ως διμερής πολλαπλή ακανόνιστη περιοχή αδιαφανειών του εδάφους του γυαλιού (GGO) και ενοποίηση (Εικόνα β, γ). Είχε σοβαρή λοίμωξη από COVID-19 και τοποθετήθηκε σε αναπνευστήρα BiPAP. Η μεθυλπρεδνιζολόνη (1 mg/kg/d) και η ανοσοσφαιρίνη (10 g/d) χορηγήθηκαν ενδοφλεβίως για 10 ημέρες. Τα συμπτώματά του βελτιώθηκαν σταδιακά, η θερμοκρασία του σώματος επανήλθε στο φυσιολογικό και ο αναπνευστήρας BiPAP αντικαταστάθηκε από τη μύτη κάνουλα για να διατηρηθεί η οξυγόνωση. Στις 8 Φεβρουαρίου (ημέρα 21), πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο μετά από μία αξονική τομογραφία στις 3 Φεβρουαρίου (ημέρα 17) που έδειξε σημαντικά μειωμένες βλάβες (Εικόνα δ) και δύο αρνητικά τεστ στοματοφαρυγγικού επιχρίσματος για SARS-CoV-2 στις 4 Φεβρουαρίου (ημέρα 18) και στις 6 Φεβρουαρίου (ημέρα 20). Τοποθετήθηκε σε απομόνωση κατ' οίκον. Πέντε ημέρες αργότερα, είχε πάλι πυρετό. Στις 14 Φεβρουαρίου 2020 (ημέρα 27), εισήχθη σε θάλαμο απομόνωσης, καθώς επανεκτιμήθηκε θετικά για SARS-CoV-2 και η αξονική τομογραφία έδειξε υψηλότερη πυκνότητα ενοποίησης (Εικόνα ε). Ο ασθενής έλαβε υποστήριξη οξυγόνου και μεθυλπρεδνιζολόνη (10 mg/d) για 5 ημέρες. Εντός 2 ημερών από τη θεραπεία, η θερμοκρασία του έπεσε ξανά στο φυσιολογικό. Παρόλο που η έκτη αξονική τομογραφία έδειξε υψηλότερη πυκνότητα ενοποίησης (Εικόνα στ), τα συμπτώματά του εξαφανίστηκαν εντελώς. Στις 1 Μαρτίου (ημέρα 44), πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο μετά από αρνητικό τεστ για SARS-CoV-2 και βελτιωμένη απορρόφηση της φλεγμονής στην αξονική τομογραφία (Εικόνα ζ). Το τεστ του για SARS-CoV-2 παρέμεινε αρνητικό μετά από 14 ημέρες περαιτέρω απομόνωσης στο σπίτι. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο αριθμός των λεμφοκυττάρων μειώθηκε σημαντικά μόνο με την επιδείνωση και την επανεμφάνιση της νόσου, αλλά ανακτήθηκε με την βελτίωση των αναπνευστικών συμπτωμάτων. Η LDH ήταν αυξημένη κατά τη διάρκεια της νόσου και κορυφώθηκε την 13η ημέρα μετά την εμφάνιση των αρχικών συμπτωμάτων με τον χαμηλότερο αριθμό λεμφοκυττάρων, και διατηρήθηκε σε υψηλότερα επίπεδα κατά την επανεμφάνιση. Επιπλέον, τα επίπεδα της φερριτίνης και του IL2R στον ορό αυξήθηκαν σημαντικά μετά την επανεμφάνιση (Εικ.), αν και οι συγκεντρώσεις αυτών των δύο μορίων αυξήθηκαν μόνο λίγο μετά την αρχική μόλυνση (δεδομένα που δεν παρουσιάζονται). Οι ορολογικές εξετάσεις στις 12 Φεβρουαρίου (ημέρα 31), 14 (ημέρα 33) και 1 Μαρτίου (ημέρα 44), 2020, έδειξαν χαμηλότερα επίπεδα αντισωμάτων έναντι του SARS-CoV-2, αντίστοιχα (Πίνακας). Τα αντι-SARS-CoV-2 IgM κυμαίνονταν από 19,27 έως 36,44 AU/ml και τα IgG κυμαίνονταν από 24,68 έως 28,81 AU/ml (λεπτομέρεια που παρουσιάζεται στο). Η ολική αλληλουχία του εξονίου αποκάλυψε μια μετατόπιση σημείου και μια εισαγωγή 6 νουκλεοτιδίων του γονιδίου TRNT1 (tRNA nucleotidyl transferase 1), που κωδικοποιεί ένα ένζυμο προσθήκης CCA. Οι μεταλλάξεις σε αυτό το γονίδιο μπορεί να σχετίζονται με ανοσοανεπάρκεια των Β κυττάρων (λεπτομέρεια που παρουσιάζεται στο).