Ανακοινώνουμε την περίπτωση μιας 60χρονης Καυκάσιας Ελληνίδας που είχε TPP με αιμοπνευμοθώρακα λόγω αμβλύ τραύματος στο θώρακα μετά από τροχαίο ατύχημα. Δεν κάπνιζε και είχε ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη τύπου ΙΙ, στεφανιαίας νόσου και καρδιακής ανεπάρκειας κλάσης ΙΙΙ. Κατά την κλινική εξέταση, ήταν αιμοδυναμικά σταθερή και είχε καλή αιμάτωση. Ο έλεγχος των πνευμόνων με ακρόαση αποκάλυψε μειωμένους αναπνευστικούς ήχους πάνω από το δεξιό ημιστήριό της και σημειώθηκαν επώδυνοι κινήσει του δεξιού ώμου. Ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων ήταν 15,6 × 103/μL και υπήρχε ήπια αύξηση των τρανσαμινασών του ορού, της κινάσης της κρεατίνης και της δραστικότητας της γαλακτικής αφυδρογονάσης. Οι ακτινογραφίες θώρακα ήταν σύμφωνες με διμερή παρεγχυματική θλάση και έδειξαν κατάγματα του πέμπτου και του έκτου πλευρού στα δεξιά και επίσης έδειξαν μια κοιλότητα με επίπεδο αέρα-υγρού στο βασικό τμήμα του δεξιού κατώτερου λοβού (Εικόνα ). Ο ασθενής μας εισήχθη στο χειρουργικό τμήμα. Στην εξέταση με αξονικό τομογράφο που έγινε 24 ώρες μετά την εισαγωγή, διαπιστώθηκε πνευμοθώρακας χαμηλού ποσοστού και αεροκήλιoς με λεπτό τοίχωμα στο πρόσθιο τμήμα του δεξιού κάτω λοβού σε στενή επαφή με την μεσολοβική σχισμή (Εικόνα α). Επίσης, υπήρχαν ενδείξεις εκτεταμένης θλάσης στα οπίσθια και πλευρικά τμήματα του δεξιού κάτω λοβού, και διαπιστώθηκε η παρουσία αέρα. Το εύρημα αυτό αποδόθηκε σε πρώιμη ένδειξη δεύτερης δημιουργίας κοιλότητας (Σχήμα β). Κατά την περίοδο μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης σάρωσης CT, ο έλεγχος έγινε με τη χρήση συμβατικών ακτινογραφιών θώρακα, όπως είχε παραγγελθεί από τους κλινικούς ιατρούς. Ο πνευμοθώρακας αντιμετωπίστηκε και τα ευρήματα από την αξονική τομογραφία περίπου ένα μήνα αργότερα έδειξαν πλήρη επούλωση της κοιλότητας με αέρα στο πρόσθιο τμήμα, ενώ στην περιοχή της θλάσης ήταν εμφανής μια μεγάλη κοιλότητα με αέρα και λεπτό τοίχωμα που εμφάνιζε επίπεδο αέρα-υγρού. Τα ευρήματα αυτά ήταν σύμφωνα με την ΤΠΦ (Σχήμα ). Πρόσθετα ευρήματα ήταν η δεξιά πλευριτική συλλογή και η περικαρδιακή συλλογή, που αποδόθηκαν σε καρδιακή ανεπάρκεια. Η ασθενής μας αντιμετωπίστηκε συντηρητικά με αντιβιοθεραπεία. Έπειτα από αυτό, ήταν ασυμπτωματική και η δεύτερη ΤΠΦ επιλύθηκε πλήρως έξι μήνες αργότερα, όπως αποδείχθηκε από μια αξονική τομογραφία παρακολούθησης.