Μια 33χρονη ασθενής παρουσιάστηκε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με διάχυτο, προοδευτικό κοιλιακό άλγος, ναυτία, εμετό με χολή, απώλεια όρεξης και απώλεια βάρους 15 κιλών τους τελευταίους τρεις μήνες. Το άλγος ήταν χαρακτηριστικά εντοπισμένο στο επιγαστρίο, με διάχυτη επέκταση στην υπόλοιπη κοιλιά, μετά από λήψη τροφής. Τα συμπτώματα ξεκίνησαν τον προηγούμενο χρόνο, μετά την έναρξη μιας προγραμματισμένης δίαιτας απώλειας βάρους. Με την πάροδο του χρόνου, η ανοχή της στα τρόφιμα μειώθηκε σταδιακά, με αποτέλεσμα την επιδείνωση των συμπτωμάτων. Παρουσιάστηκε πολλές φορές στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με τα ίδια συμπτώματα. Σε κάθε αξιολόγηση, αποκλείστηκε η οργανική αιτία, έγινε επαναφορά υγρών και υπήρχε υποψία ψυχογενούς προέλευσης των συμπτωμάτων, με δεδομένο το ιατρικό ιστορικό της. Στο παρελθόν είχε διαγνωστεί με θυρεοειδίτιδα του Hashimoto και λάμβανε θεραπεία υποκατάστασης με λεβοθυροξίνη σε δόση 125 μg/d. Μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων της, διαγνώστηκε με μείζονα αγχώδη διαταραχή και έλαβε θεραπεία με αλπραζολάμη 0,5 mg, 1 mg/24 h, και εστιλαροπραμά 10 mg, 25 mg/24 h. Η ασθενής είχε ιστορικό ακανόνιστων διατροφών, με απόπειρες απώλειας βάρους κάτω από φυσιολογικές συνθήκες βάρους. Το ιστορικό της περιελάμβανε χειρουργική αποκατάσταση διμερούς βουβωνικής κήλης και ένα επεισόδιο οξείας παγκρεατίτιδας άγνωστης αιτιολογίας. Η φυσική εξέταση αποκάλυψε έναν ασθενή με καταπληξία, με ένα πρόσωπο γεμάτο άγχος και δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) 17,8 kg/m² (κανονικό επίπεδο 18,5-24,9 kg/m²) σε 45 kg και 159 cm ύψος, με ευαισθησία στο επιγάστριο. Τα εργαστηριακά αποτελέσματα έδειξαν αυξημένη αιμοσυγκέντρωση [αιμοσφαιρίνη 16,8 g/dL (n.v. 12-15,5 g/dL), αιματοκρίτης 48,8% (n.v. 37%-47%)], με υπονατριαιμία [131 mmol/L (n.v. 136-146 mmol/L)], και υποχλωραιμία [91 mmol/L (n.v. 101-109 mmol/L)], που διορθώθηκαν εύκολα με ενυδάτωση. Ανωτέρου πεπτικού ενδοσκόπηση: Με βάση τα συμπτώματα της στο άνω μέρος της κοιλιάς, έγινε ανώτερη πεπτικού ενδοσκόπηση και διαπιστώθηκε οισοφαγίτιδα και γαστρίτιδα δευτερογενώς από παλινδρόμηση χολής στο γαστρικό άτρο. Το πρώτο και το δεύτερο μέρος του δωδεκαδακτύλου είχαν επίσης οξεία διάβρωση και πεπλατυσμένες πτυχές. Πραγματοποιήθηκαν βιοψίες για να αποκλειστεί η κοιλιοκάκη και να επιβεβαιωθεί η χρόνια δωδεκαδακτύλιτιδα. Ξεκίνησε θεραπεία με αναστολέα αντλίας πρωτονίων 40 mg, 80 mg/24 h, σουκραλφάτη 2 ταμπ/12 h, και προκινητικό δομπεριδόνη 10 mg, 30 mg/24 h. Συνταγογραφήθηκαν βιταμίνες. Αγγειο-υπολογιστική τομογραφία: Μετά από ένα μήνα, λόγω της επιμονής των συμπτωμάτων, έγινε υπολογιστική τομογραφία αγγειογραφίας (Αγγειο-CT) της κοιλιάς και της πυέλου. Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν την εμφάνιση σε μια απότομη γωνία 13,7° της ανώτερης μεσεντερικής αρτηρίας, με μειωμένη απόσταση μεταξύ της ΣΜΑ και του πρόσθιου τοιχώματος της αορτής έως και 8 mm (Σχήμα). Σε αυτό το κλινικο-βιολογικό πλαίσιο, έγινε διάγνωση αορτο-μεσεντερικής σφήνας. Έγινε ψυχιατρική εξέταση και επιβεβαιώθηκε η διάγνωση της σοβαρής αγχώδους καταθλιπτικής διαταραχής. Η θεραπεία συνεχίστηκε με αλπραζολάμη 0,5 mg, 1 mg/24 ώρες και εσκιταλόπραμα 10 mg, 25 mg/24 ώρες, ενώ προγραμματίστηκαν τακτικές αξιολογήσεις.