Ένα αρσενικό γερμανικό κοντότριχο δείκτη, ηλικίας επτά εβδομάδων, βάρους 3,3 κιλών με ιστορικό κακής σωματικής κατάστασης, ανορεξίας, απροθυμίας να κινηθεί και δύσπνοιας, παρουσιάστηκε στην Καρδιολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Γεωπονικών Επιστημών και Κτηνιατρικής του Κλουζ-Ναπόκα για περαιτέρω αξιολόγηση. Κατά την παρουσίαση, ο σκύλος ήταν μέτρια δύσπνοος και ληθαργικός, με βαθμολογία κατάστασης σώματος 3/9 και ταχυκαρδία (230 bpm). Υπήρχε συστολική καρδιακή ανωμαλία βαθμού IV/VI στη δεξιά βασική αρτηρία και συστολική καρδιακή ανωμαλία βαθμού III/VI στην αριστερή βασική αρτηρία. Τα ευρήματα του ηλεκτροκαρδιογραφήματος περιλάμβαναν μια κολπική ταχυκαρδία με καρδιακό ρυθμό 230 bpm, P pulmonale (0,5 mV, Lead-II) και έναν φυσιολογικό μέσο ηλεκτρικό άξονα της διαδικασίας κοιλιακής αποπόλωσης. Η συνήθης διαθωρακική δισδιάστατη και η Doppler ηχοκαρδιογραφία διεξήχθησαν σε ορθή και αριστερή πλάγια θέση με χρήση ενός μετατροπέα συστοιχίας φάσης 10 MHz, σύμφωνα με τις συστάσεις της ACVIM []. Στη δεξιά παραστερναλική, μακρά προβολή τεσσάρων κοιλοτήτων, εντοπίστηκε συγγενής ΤΒΔ με σοβαρή δεξιά υπερτροφία του κόλπου της καρδιάς. Ο δακτύλιος της τριγλώχινας βαλβίδας μετατοπίστηκε κοιλιο-καυτιακά, προς την κορυφή του δεξιού κοιλιακού θαλάμου (RV). Εμφανίστηκε ένα τρισδιάστατο ανεπαρκές ρεύμα με μέγιστη ταχύτητα ροής 4,69 m/s, μαζί με ήπια μιτροειδή παλινδρόμηση. Επίσης, διαπιστώθηκε σοβαρή πνευμονική στένωση τύπου Β [] με βαλβιδική δυσπλασία, σοβαρή πάχυνση των ακμών της βαλβίδας και υποπλαστικό δακτύλιο βαλβίδας. Η μέγιστη ταχύτητα ροής κατά μήκος της στένωσης ήταν 5,16 m/s. Υπήρχε μέτρια έως σοβαρή μεταστενώδης πνευμονική αρτηριακή διαστολή. Υπήρχε γενικευμένη ομόκεντρη υπερτροφία του δεξιού κοιλιακού θαλάμου, πιθανώς δευτερογενώς στη σοβαρή ΠΣ. Η ροή της αορτής ήταν λαμινική και η ταχύτητά της ήταν φυσιολογική στα 1,29 m/s. Λόγω της σοβαρής καρδιακής παθολογίας, ο σκύλος ευθανατίστηκε με ανθρωπιστικό τρόπο με τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη και επιτράπηκε η νεκροψία. Για την ευθανασία χρησιμοποιήσαμε το T-61®, το οποίο χορηγήθηκε ενδοφλεβίως (0,5 ml/kg). Πριν από την ευθανασία, ο σκύλος αναισθητοποιήθηκε με συνδυασμό ξυλαζίνης (1 mg/kg, ενδοφλέβια) και κεταμίνης (10 mg/kg, ενδοφλέβια). Η νεκροψία αποκάλυψε μέτρια ηπατομεγαλία με διάχυτη ηπατική στεάτωση. Εντός του γαστρεντερικού σωλήνα, υπήρχε πολυκεντρική ελκώδης γαστρίτιδα. Η γενική εξέταση της καρδιάς αποκάλυψε έντονη διάταση της δεξιάς κοίλης φλέβας (α) με τριχοειδή βαλβίδα, η οποία χαρακτηριζόταν από υποπλασία των χορδών, πάχυνση, παραμόρφωση και κακή θέση των τριχοειδών βαλβίδων. Υπήρχε μια μεγάλη ωοειδής βοηθητική οπή με ομαρά περιθώρια (διαμέτρου 0,9 εκ.) της τριχοειδούς βαλβίδας. Η βοηθητική οπή αντιστοιχούσε στον τρίτο τύπο τριχοειδούς βαλβίδας με διπλή οπή (DOTV), η οποία είναι μια εξαιρετικά σπάνια μορφή τριχοειδούς ανωμαλίας στους ανθρώπους [–]. Η DOTV αφορούσε το μεσοκολπικό φύλλο και είχε δικό της υποβαλβιδικό μηχανισμό (β). Επιβεβαιώθηκε η στένωση και δυσπλασία της πνευμονικής βαλβίδας με μεταστενώδη διαστολή του πνευμονικού κορμού. Εντός των κοιλιακών, υπήρχαν πολλαπλές εσοχές και περίπλοκη τραμπεκουλία που προεξείχαν τόσο στην κορυφή όσο και στη μέση κοιλιακή περιοχή, με το αριστερό κοιλιακό να είναι πιο σοβαρά προσβεβλημένο. Το μη συμπυκνωμένο στρώμα ήταν κυρίως στα ελεύθερα τοιχώματα, αλλά επεκτεινόταν επίσης μερικώς στο μεσοκοιλιακό διάφραγμα, τόσο στην μέση όσο και στην κορυφή περιοχή (Εικ. γ). Η καρδιά στερεώθηκε ολόκληρη σε 10% ουδέτερο ρυθμιστικό διάλυμα φορμαλίνης, κόπηκε σε εγκάρσιο επίπεδο και πολλά δείγματα ενσωματώθηκαν συστηματικά σε παραφίνη, τέθηκαν σε φέτες και τελικά χρωματίστηκαν με αιματοξυλίνη και εωσίνη. Μικροσκοπικά, οι εσοχές εμφανίστηκαν μεταξύ πολλαπλών θηλαίων τραμπεκουλών με ευρεία βάση, που επικοινωνούσαν με την κοιλότητα της αριστερής κοιλίας. Δεν εντοπίστηκαν στοιχεία που να υποστηρίζουν την επικοινωνία μεταξύ των εσοχών και των στεφανιαίων αρτηριών. Το συνολικό πάχος του καρδιακού τοιχώματος της αριστερής κοιλίας, συμπεριλαμβανομένων των μη συμπυκνωμένων και συμπυκνωμένων περιοχών τόσο του ελεύθερου όσο και του μεσοθωρακικού τοιχώματος, μετρήθηκε κάθετα από την ενδοκαρδιακή επιφάνεια προς το επικάρδιο. Η αναλογία μεταξύ μη συμπυκνωμένων και συμπυκνωμένων περιοχών ήταν μεγαλύτερη από 50% (Εικ. α και α). Οι ίδιες μετρήσεις διενεργήθηκαν στο μυοκάρδιο της δεξιάς κοιλίας, η αναλογία του οποίου ήταν ακόμη υψηλότερη στο 75%. Άλλα ιστοπαθολογικά ευρήματα ήταν η διάχυτη υποενδοκαρδιακή ίνωση και η πολυκεντρική δυστροφική ανοργανοποίηση του μυοκαρδίου της αριστερής κοιλίας (Εικ. γ). Τα ευρήματα αυτά συνάδουν με τη διάγνωση της LVNC [,] και περιλαμβάνουν εμπλοκή μη συμπύκνωσης της δεξιάς κοιλίας [].