Ένας 75χρονος Καυκάσιος άνδρας παρουσιάστηκε στο νοσοκομείο μας μετά από πτώση από την αναπηρική καρέκλα του. Παραπονέθηκε για πόνο στο δεξί ισχίο του, και οι απλές ακτινογραφίες έδειξαν ελάχιστα μετατοπισμένο διατροχαντήριο κάταγμα του δεξιού μηρού (Σχήμα). Είχε διμερείς ακρωτηριασμούς πάνω από το γόνατο για περιφερική αγγειακή νόσο, αλλά δεν είχε προσθετικά άκρα, και ως εκ τούτου, ήταν καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα. Προγραμματίστηκε δυναμικός σφιγκτήρας ισχίου, αλλά αντιμετωπίσαμε το δίλημμα της τοποθέτησης του ασθενούς στο τραπέζι του κατάγματος. Ο ασθενής τοποθετήθηκε σε ύπτια θέση πάνω στο ακτινοδιαφανές τραπέζι, όπως στην τυπική διαδικασία. Το άκρο του μηρού που δεν είχε προσβληθεί από το κάταγμα δέθηκε γερά σε ένα στήριγμα και τοποθετήθηκε σε θέση απαγωγής και κάμψης, επιτρέποντας καλή πρόσβαση για το βραχίονα του ενισχυτή εικόνας. Το άκρο του μηρού που είχε το κάταγμα τοποθετήθηκε στο στήριγμα του μηρού του τραπεζιού του κατάγματος χωρίς να έχει προσαρτηθεί κανένα συστατικό έλξης. Η διατήρηση του ακτινοδιαφανούς στηρίγματος του μηρού επέτρεψε την εύκολη πρόσβαση για τον ενισχυτή εικόνας και την απεικόνιση της άρθρωσης του μηρού τόσο στην πρόσθια-οπίσθια (ΠΑ) όσο και στην πλάγια όψη (Εικόνες και). Επειδή το κάταγμα ήταν ελάχιστα μετατοπισμένο, η επιτόπια σταθεροποίηση του κατάγματος έγινε χωρίς κανένα εμπόδιο ή δυσκολία υπό τον έλεγχο του ενισχυτή εικόνας (Εικόνα). Εάν ήταν απαραίτητη περαιτέρω μείωση, θα μπορούσε να γίνει προσπάθεια κλειστής μείωσης με άμεση έλξη κατά μήκος του άκρου του μηρού ή με έλξη με πείρο στο άκρο του μηρού, αν χρειαζόταν, καθώς δεν είναι δυνατή η προσκόλληση οποιουδήποτε είδους μηχανισμού έλξης σε ένα τόσο κοντό άκρο του μηρού.