Μια 55χρονη ασιατική γυναίκα που δεν είχε καπνίσει ποτέ και είχε ένα ερεθιστικό ξηρό βήχα για ένα μήνα εξετάστηκε σε ένα κοινοτικό νοσοκομείο τον Οκτώβριο του 2013. Η αξονική τομογραφία (CT) του θώρακα αποκάλυψε έναν ενιαίο πνευμονικό όζο (περίπου 2,5 × 5 cm) στον κάτω αριστερό λοβό και διευρυμένους υποκαρδινικούς λεμφαδένες (Εικ. α, β). Δεν βρέθηκαν μεταστάσεις στον εγκέφαλο, το ήπαρ, τα οστά και ούτω καθεξής. Μετά τη βιοψία της αριστερής βλάβης του πνεύμονα, διαγνώστηκε με μέτρια διαφοροποιημένο αδενοκαρκίνωμα του πνεύμονα (Εικ. γ) και το στάδιο ήταν IIIA (cT2N2M0). Προτάθηκε για δύο κύκλους επαγωγικής χημειοθεραπείας με docetaxel (75 mg/m2 D1 − D1 = D21) και cisplatin (75 mg/m2 D1 − D1 = D21) και στη συνέχεια για ταυτόχρονη ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία (Εικ.). Ωστόσο, η πρωτοπαθής βλάβη στον κάτω αριστερό λοβό ήταν μεγαλύτερη και νέα μετάσταση στο δεξιό άνω λοβό βρέθηκε μετά από αυτούς τους δύο κύκλους χημειοθεραπείας (Εικ.). Η επαναξιολόγηση και η γονιδιοτυπική εξέταση της αριστερής πνευμονικής βλάβης δεν έδειξε μετάλλαξη του EGFR, αλλά ευτυχώς, η ισχυρή έκφραση του γονιδίου ALK (ventana) και η γονιδιακή σύντηξη EML4-ALK ήταν θετική με φθορισμό in situ υβριδισμού (Εικ.). Ο ασθενής έλαβε θεραπεία με κριζοτινίμπη (250 mg, δύο φορές ημερησίως, από το στόμα) από τις 7 Ιανουαρίου 2014 (Εικ. α). Ο πρωτοπαθής όγκος στον κάτω αριστερό λοβό και οι μεταστάσεις στον δεξιό άνω λοβό εξαφανίστηκαν ένα μήνα αργότερα. Η σταθερή κατάσταση διατηρήθηκε μέχρι τις 30 Ιουνίου 2014 όταν βρέθηκαν μεταστατικοί όζοι στο ήπαρ (Εικ. α, ε, θ). Για τη θεραπεία αυτών των μεταστατικών οζιδίων χρησιμοποιήθηκε μικροκυματική εκτομή. Και η θεραπεία με κριζοτινίμπη συνεχίστηκε μέχρι τις 20 Αυγούστου 2014, όταν οι βλάβες στο ήπαρ μεγάλωσαν ξανά (Εικ. β, στ, ι). Μετά, η ασθενής ξεκίνησε να λαμβάνει κεριτινίμπη (750 mg, από το στόμα) από τις 8 Οκτωβρίου 2014 (Εικ. γ, ζ, κ). Ένα μήνα αργότερα, η μετάσταση στο ήπαρ συρρικνώθηκε προφανώς (μερική ανταπόκριση, PR) (Εικ. γ, ζ, κ). Ωστόσο, ανεπιθύμητες ενέργειες συμπεριλαμβανομένης της οξείας βλάβης της ηπατικής λειτουργίας (CTCAE) (βαθμός 2/CTCAE ver. 4.0) και σοβαρής διάρροιας συνέβησαν. Η δόση κεριτινίμπη μειώθηκε από 750 σε 450 mg. Παρόλο που δεν υπήρχαν άλλες μεταστάσεις, η θεραπεία διακόπηκε λόγω της εξέλιξης της μετάστασης στο ήπαρ τον Μάρτιο του 2015 (Εικ. δ, η, λ). Ο ασθενής ήρθε στο νοσοκομείο μας στις 4 Μαΐου 2015 (Εικ. α, δ, ζ). Μετά την επανεξέταση της βιοψίας των μεταστάσεων του ήπατος, βρέθηκαν τρεις μεταλλάξεις αντίστασης EML4-ALK (C1156Y, D1203N και L1198F). Ο ασθενής ξεκίνησε να λαμβάνει θεραπεία με πεμετρεξέδη (500 mg/m2 D1 − D1 = D21) με βεβασιζουμάμπ (5 mg/m2 D1 − D1 = D21) από τις 11 Μαΐου 2015 (Εικ. ). Μετά από δύο κύκλους θεραπείας, το μέγεθος των μεταστατικών οζιδίων στο ήπαρ μειώθηκε και δεν υπήρχαν νέες μεταστάσεις στους διμερείς πνεύμονες, τον εγκέφαλο και ούτω καθεξής, γεγονός που κατέδειξε την ασθένεια του PR (Εικ. β, ε, η). Μετά από τέσσερις και έξι κύκλους θεραπείας, η αξονική τομογραφία αποκάλυψε σταθερή νόσο. Ο ασθενής ανέχθηκε καλά και η κατάσταση απόδοσης ήταν 1. Μετά από δύο επιπλέον κύκλους πεμετρεξέδης με βεβασιζουμάμπ, ο μεταστατικός όγκος του ήπατος έδειξε ακτινογραφική εξέλιξη από την αξονική τομογραφία στις 4 Δεκεμβρίου 2015 (Εικ. γ, στ, θ). Η καλύτερη υποστηρικτική φροντίδα χορηγήθηκε και ο ασθενής τελικά πέθανε από ηπατική ανεπάρκεια τον Μάρτιο του 2016 (Εικ. γ).