Μια 11 μηνών θηλυκή στειρωμένη οικιακή κοντότριχη γάτα παρουσιάστηκε στο κτηνιατρείο για επιληπτικές κρίσεις. Οι γενικευμένες τονικοκλονικές επιληπτικές κρίσεις ξεκίνησαν 1 μήνα πριν από την παρουσίαση. Αρχικά, οι επιληπτικές κρίσεις εμφανίζονταν μία φορά την εβδομάδα, αυξάνοντας τη συχνότητα σε κάθε 5-6 ώρες. Κάθε κρίση διαρκούσε περίπου 30 δευτερόλεπτα, με μετακλονική περίοδο διάρκειας αρκετών ωρών. Μερικές επιληπτικές κρίσεις που αφορούσαν μόνο το κεφάλι αναφέρθηκαν περίπου 4 μήνες πριν από την παρουσίαση. Δεν αναφέρθηκαν διαλείπουσες ανωμαλίες εκτός από μια ήπια παράλυση του δεξιού θώρακα. Η γάτα αποκτήθηκε σε ηλικία 5 μηνών και ζούσε τόσο σε εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό χώρο. Τροφοδοτήθηκε με εμπορική τροφή σε υγρή και ξηρά μορφή. Η κατάσταση εμβολιασμού και παρασίτωσης ήταν τρέχουσα. Η βιοχημεία ρουτίνας, συμπεριλαμβανομένων των ηρεμίας χολικών οξέων, που έγινε στο κτηνιατρείο παραπομπής ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων. Η αιματολογία αποκάλυψε ήπια λεμφοπενία (1,4 × 109/l, διάστημα αναφοράς [RI] 1,60–7,0 × 109/l) και μονοκυττάρωση (0,7 × 109/l, RI <0,6 × 109/l). Οι τίτλοι αντισωμάτων για το Toxoplasma gondii και το Cyptococcus gattii ήταν αρνητικοί. Η κατάσταση του γάτας ως προς τον ιό της ανοσολογικής ανεπάρκειας των αιλουροειδών/ιό της λευχαιμίας των αιλουροειδών ήταν επίσης αρνητική. Ο γάτας παραπέμφθηκε για περαιτέρω διαχείριση και διάγνωση. Μετά από παραπομπή, η φυσική εξέταση αποκάλυψε μη οπτική μικροφθαλμία του αριστερού οφθαλμού () και ημιπάρεση της δεξιάς πλευράς. Μια πλήρης νευρολογική εξέταση, συμπεριλαμβανομένης της αξιολόγησης των κρανιακών νεύρων, αποκάλυψε ιδιοδεκτικά ελλείμματα που υπήρχαν τόσο στο δεξιό εμπρόσθιο άκρο όσο και στο δεξιό οπίσθιο άκρο. Δεν εντοπίστηκαν άλλες νευρολογικές ανωμαλίες. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης συνέβη γενικευμένη τονικοκλονική κρίση, διάρκειας 30 δευτερολέπτων, η οποία δεν απαιτούσε παρέμβαση. Οι κρίσεις είναι γενικά ενδεικτικές μιας διαταραχής του πρόσθιου εγκεφάλου. Οι αιτίες μπορεί να είναι είτε ενδοκρανιακές είτε εξωκρανιακές. Στην περίπτωση αυτή, δεδομένης της ταυτόχρονης μικροφθαλμίας, υπήρχε υποψία για συγγενή ενδοκρανιακή βλάβη του πρόσθιου εγκεφάλου. Αυτό εντοπίστηκε περαιτέρω στην αριστερή πλευρά, δεδομένης της αντίθετης πλευράς ημιπάρεσης και των ιδιοδεκτικών ελλειμμάτων. Η γάτα έλαβε ενδοφλέβια (IV) φαινοβαρβιτόνη σε δόση 15 mg/kg σε διάστημα 24 ωρών. Δεν σημειώθηκαν περαιτέρω κρίσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η γάτα έλαβε εξιτήριο την επόμενη ημέρα με 2,15 mg/kg φαινοβαρβιτόνης από το στόμα κάθε 12 ώρες και επέστρεψε μία εβδομάδα αργότερα για προηγμένη απεικόνιση. Η γάτα καταπραΰνθηκε με 0,2 mg/kg βουτορφανόλης ενδοφλεβίως και η αναισθησία προκλήθηκε με 1 mg/kg αλφαξαλόνης (Alfaxan; Jurox) ενδοφλεβίως. Πραγματοποιήθηκε μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου και του κρανίου με τη χρήση συστήματος μαγνητικής τομογραφίας 1,5 Tesla (Siemens Avanto). Πραγματοποιήθηκαν ακολουθίες Turbo Spin Echo με βαρύτητα T2, αναστροφής της μείωσης του υγρού και σύντομης αναστροφής της βαρύτητας T1 με πάχος φέτας 3 mm. Πραγματοποιήθηκαν ακολουθίες T1 με βαρύτητα πριν και μετά ενδοφλέβια χορήγηση σκιαγραφικού με γαδολίνιο (Magnevist 0,2 ml/kg) με πάχος φέτας 3 mm και 1,6 mm. Η μαγνητική τομογραφία αποκάλυψε προεξοχή του αριστερού πρόσθιου ρινοεγκεφάλου μέσω της αριστερής πλάκας του κρανιακού οστού στο αριστερό ουραίο ρινικό κοίλωμα, που συνάδει με αριστερό μετωποεγκεφαλικό εγκεφαλοκήλη (). Υπήρχε αυξημένο σήμα μετρούμενο με το Τ2 γύρω από τον προεξέχοντα πρόσθιο εγκεφαλικό ιστό, τον κοιλιακό ρινικό αγωγό και το αριστερό ουραίο ρινικό κοίλωμα, που συνάδει με φλεγμονώδες εξίδρωμα ή εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Ο αριστερός βολβός ήταν μικρότερος σε μέγεθος, ελλειπτικού σχήματος και ο φακός απουσίαζε. Αυτό ήταν σύμφωνο με τη συγγενή μικροφθαλμία με αφακία (). Η γάτα ανέκαμψε χωρίς συμβάντα από την αναισθησία. Επιλέχθηκε η συντηρητική θεραπεία με αντιεπιληπτικά φάρμακα και δεν έγινε χειρουργική διόρθωση. Η γάτα έλαβε εξιτήριο την επόμενη μέρα με την προηγούμενη συνταγή για φαινοβαρβιτόνη. Το Leviteracetam (Keppra; UCB Pharma) ξεκίνησε επιπρόσθετα 4 εβδομάδες αργότερα σε 22 mg/kg PO q8h καθώς η γάτα παρουσιάστηκε στην κλινική μετά από δύο γενικευμένες τονικοκλονικές κρίσεις σε στενή διαδοχή. Οι κρίσεις επαναλήφθηκαν ξανά 3 μήνες αργότερα και η δόση της φαινοβαρβιτόνης αυξήθηκε στη συνέχεια σε 4 mg/kg PO q12h. Η γάτα ανταποκρίθηκε στην αυξημένη δόση φαινοβαρβιτόνης και οι κρίσεις ελέγχονταν καλά 12 μήνες μετά τη διάγνωση του εγκεφαλοκήλης.