Μια 70χρονη Κορεάτισσα παραπέμφθηκε στο τμήμα στοματικής και γναθοπροσωπικής χειρουργικής με υποτροπιάζουσα κερατόση στο κάτω χείλος κατά τη διάρκεια 3 ετών (α). Διαγνώστηκε με στοματικό λειχήνα (OLP) σε άλλο νοσοκομείο 2 χρόνια νωρίτερα και έλαβε κορτικοστεροειδή χωρίς πλήρη ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η ασθενής φαινόταν υγιής χωρίς άλλες ασθένειες του δέρματος ή του στοματικού βλεννογόνου και είχε τα φυσικά της δόντια χωρίς να έχει αφαιρέσει οδοντοστοιχίες ή προσθετικά που να αντικαθιστούν τα πρόσθια δόντια της τόσο στο άνω όσο και στο κάτω σαγόνι. Η ασθενής δεν είχε ιστορικό καπνίσματος, κατανάλωσης αλκοόλ ή νοσηλείας. Η εργασία της τα τελευταία 30 χρόνια περιλάμβανε την πώληση καβουριών σε μια μεγάλη ιχθυαγορά· έτσι, συχνά μύριζε φρέσκα καβούρια και γευόταν μαριναρισμένα και καρυκευμένα καβούρια. Η υπερκερατωτική λευκή βλάβη ήταν στρογγυλή και επιφανειακή στο κάτω μέσο χείλος (α). Η ασθενής επιθυμούσε χειρουργική εξέταση μετά την μετατόπιση της θέσης της στο πλάγιο μέρος (β). Πραγματοποιήθηκε επιφανειακή εκτομή-βιοψία (γ) και αποκαλύφθηκε ένα αρχικό στάδιο του SCC. Υποθέσαμε ότι η ΟΛΠ μετατράπηκε σε κακοήθεια λόγω του χρόνιου ερεθισμού του κάτω χείλους της. Ως εκ τούτου, πραγματοποιήθηκαν πρόσθετες εξετάσεις για τον καρκίνο, όπως συμπληρωματικές εικόνες, όπως η υπολογιστική τομογραφία (CT), η μαγνητική τομογραφία (MRI) και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων-υπολογιστική τομογραφία (PET-CT). Δεν παρατηρήθηκε μετάσταση, σημαντική υπερμεταβολική βλάβη στο λαιμό ή υποψία για άλλες βλάβες σε αυτές τις εξετάσεις. Μετά την πρώτη εκτομή της βιοψίας, μια κερατοειδής λευκή πλάκα βλάβη που ήταν ύποπτη για υποτροπή εμφανίστηκε στον ασθενή 6 μήνες αργότερα (Εικ. δ). Αφού λάβαμε τη συγκατάθεση του για την επέμβαση, εκτελέσαμε μια ευρεία V-σχήμα σφηνοειδούς εκτομή (Εικ. ε). Η επιφανειακή βλεννογόνος του χείλους με τους υποκείμενους μύες του περιστοματικού χείλους εκτομήθηκαν με ένα περιθώριο ασφαλείας 5,0 mm στην επιφάνεια του χείλους και άμεση σύγκλειση με στρωματοποιημένες ραφές εκτελέστηκε μετά από επιβεβαίωση του αρνητικού περιθωρίου σε κατεψυγμένη βιοψία. Το δείγμα εστάλη στο Τμήμα Στοματικής Παθολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Οδοντιατρικής του Γκανγκνόνγκ Γουοντζου και στερεώθηκε, ενσωματώθηκε σε παραφίνη και μικροτεμαχίστηκε σε πάχος 4 μm για παθολογική διάγνωση. Τα μικροτεμαχίδια χρωματίστηκαν με συνήθη τρόπο με αιματοξυλίνη και εωσίνη και παρατηρήθηκαν με συνήθη μικροσκόπιο φωτός (U-POT®, Olympus Co., Ιαπωνία). Οι μικροσκοπικές εικόνες καταγράφηκαν με ψηφιακή κάμερα (DP-70®, Olympus Co., Ιαπωνία) και αναλύθηκαν για την υποβολή του άρθρου με την έγκριση του θεσμικού συμβουλίου αναθεώρησης του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σεούλ (S-D2017006). Η μικροτομή παρουσίασε φυσιολογική αρχιτεκτονική του επιθηλίου του βλεννογόνου των χειλέων και του ινομυοσκελετικού λιπώδους ιστού που περιείχε μικρούς σιελογόνους αδένες (ΜΣΑ). Οι ΜΣΑ έδειξαν έντονη υπερπλασία των οδών με διήθηση φλεγμονωδών κυττάρων. Το επιθηλιακό όγκο έγινε σοβαρά κερατινοποιημένο και παρουσίασε νέκρωση τύπου και σφράγιση του κερατινοποιημένου επιθηλίου που μιμείται τη δομή των σμηγματογόνων οδών, και τα κύτταρα του όγκου ήταν σχετικά καλά εντοπισμένα και τυπικά περιβαλλόταν από άφθονο λεμφοειδές ιστό (Εικ.). Ορισμένες περιοχές του κερατινοποιημένου επιθηλίου του όγκου παρουσίασαν τα τυπικά χαρακτηριστικά των επιμυοεπιθηλιακών νησίδων που παρατηρούνται στη νόσο του και ορισμένο επιθηλιακό όγκο σχημάτισε ψευδοοδικούς σχηματισμούς με ενεργές λεμφοκυτταρικές αντιδράσεις υπό υψηλή μεγέθυνση. Η παθολογική βλάβη περιοριζόταν στο χείλος του βερμιγιόν χωρίς να εμπλέκεται η στοματική βλεννογόνος ή ο μυς του οφθαλμικού κόγχου με βάθος βλάβης 2 mm. Στην περιφέρεια, τα καρκινικά κύτταρα δεν αναπτύσσονταν διηθητικά, αλλά πολλαπλασιάζονταν με τρόπο βλαστοειδές και διακλαδισμένο παρόμοιο με την ανάπτυξη των αδενικών οδών. Στην ανοσοχρωματογραφία με κυτοκερατίνη, το κερατινοποιημένο επιθήλιο του όγκου φαινόταν να επιπλέει στο λεμφοειδές στρώμα χωρίς να υπάρχει χαρακτηριστικό διηθητικής ανάπτυξης στο γειτονικό ινοσκληρωτικό λιπώδη ιστό (Εικ. ). Επομένως, η βλάβη αυτή τελικά διαγνώστηκε ως ΕΚ του κάτω χείλους που προερχόταν από το ΑΚ. Η ασθενής έλαβε οδηγίες να αποφεύγει οποιοδήποτε τραυματισμό στα χείλη της και εμφάνισε ευνοϊκό αποτέλεσμα κατά την περίοδο παρακολούθησης 5 ετών.