Ο ασθενής ήταν ένας 69χρονος άνδρας που εισήχθη για σχεδόν 2 μήνες με προοδευτική δυσφαγία με ιστορικό εντερικών πολυπόδων και ενδοοστικού θηλώδους νεοπλασίας του παγκρέατος που υποβλήθηκε σε ενδοσκοπική χειρουργική επέμβαση πολυπεκτομή του εντέρου και λαπαροσκοπική PPPD, αντίστοιχα πριν από 9 μήνες. Η ενδοσκόπηση έδειξε έναν όγκο στο μέσο και κάτω τμήμα του οισοφάγου (29 έως 35 εκατοστά από τα δόντια) και μια βιοψία αποκάλυψε ένα καρκίνωμα πλακωδών κυττάρων. Περαιτέρω υπολογιστική τομογραφία (CT) με ενίσχυση του αντίθεσης και γαστρεντερική αντίθεση έδειξε ότι ο όγκος ήταν πάνω από την κατώτερη πνευμονική φλέβα (Εικόνα Α), χωρίς εξωοισοφαγική εισβολή. Προηγούμενη γαστρεντερική αναστόμωση PPPD απεικονίστηκε με γαστρεντερική αντίθεση (Εικόνα Α, Β). Δεν αξιολογήθηκε κανένα στοιχείο λεμφαδενοπάθειας ή απομακρυσμένης μετάστασης με φθοροδεοξυγλυκόζη-τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (FDG-PET). Ως εκ τούτου, ο όγκος ήταν κλινικά σταδίου cT3N0M0 και θεωρήθηκε για πρωτοπαθή εκτομή (οισοφαγεκτομή Ivor-Lewis). Η κοιλιακή εξέταση έγινε με μέτρια ενδοκοιλιακή συμφόρηση γύρω από το υπόλοιπο πάγκρεας και κοντά στην αναστόμωση, το υπόλοιπο ειλεό και το κόλον είχαν επίσης συμφόρηση και η εγγύς δεξιά γαστροεπικαρδιακή αρτηρία και η δεξιά γαστρική αρτηρία είχαν και οι δύο αποκοπεί στην προηγούμενη επέμβαση. Ευτυχώς, η αψίδα του αγγείου της μεγαλύτερης καμπύλης ήταν ακόμα άθικτη και η παροχή αίματος στο υπόλοιπο στομάχι ήταν η αριστερή γαστροεπικαρδιακή αρτηρία, η αριστερή γαστρική αρτηρία, η οπίσθια γαστρική αρτηρία και τα σύντομα γαστρικά αγγεία (όπως φαίνεται στο Α). Εξαιτίας των πολυπόδων του παχέος εντέρου, του κοντού ειλεού (λόγω προηγούμενης επέμβασης και ανακατασκευής του πεπτικού σωλήνα) και της εντερικής συμφόρησης, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως υποκατάστατο του οισοφάγου εκτός από το υπόλοιπο στομάχι. Το υπόλοιπο στομάχι κινητοποιήθηκε με την εκτομή του καρδιακού και του κατώτερου καμπύλου μέρους του, συμπεριλαμβανομένης της αριστερής γαστρικής αρτηρίας, την αφαίρεση της ανastomώσεως του δωδεκαδακτύλου με το εντερικό τμήμα και τον διαχωρισμό του γαστροηπατικού ομφάλιου λώρου. Μετά την πλήρη κινητοποίηση του στομάχου, δημιουργήθηκε ένας γαστρικός σωλήνας πλάτους 3 εκατοστών με χρήση στενότερης γραμμικής κοπής (Ethicon ECHELON + Stapler PSEE60A). Στη συνέχεια, ανακατασκευάστηκε μια νέα ανastomώση πλάτους 10 εκατοστών μεταξύ του στομαχικού πυθμένα και του εντέρου και δεν έγινε γαστροστομία. Η αριστερή γαστροεπικαρδιακή αρτηρία, η οπίσθια γαστρική αρτηρία και τα βραχέα γαστρικά αγγεία διατηρήθηκαν στην αρχική τους θέση για να εξασφαλιστεί η αιμάτωση του θώρακα του στομάχου. Ως εκ τούτου, η αριστερή γαστροεπικαρδιακή αρτηρία έγινε η μόνη πηγή αιμάτωσης του γαστρικού σωλήνα (Εικόνα Β). Η τομή του θώρακα έγινε μέσω μιας μετατεραιοπλευρικής τομής στο δεξιό πέμπτο μεσοθωρακικό διάστημα. Ο οισοφάγος έγινε ανατομή από τη γαστροοισοφαγική συμβολή έως το επίπεδο της αζυγίας. Επιτεύχθηκε πλήρης εκτομή του οισοφαγικού όγκου. Η τομή των λεμφογαγγλίων έγινε συστηματικά κατά τη διάρκεια της εκτομής, η οποία περιελάμβανε τους σταθμούς 2R, 4R, 4 L, 7, 8U, 8 M, 8Lo, 9R, 10R, 15, 16 και 17. Ο οισοφαγικός σωλήνας πέρασε αντίστροφα μέσω του διαφράγματος προς το οισοφαγικό κρεβάτι και στρώθηκε με χειροκίνητη ενδοθωρακική αναστόμωση με τον οισοφάγο (Εικ. Β). Η μικροσκοπική εξέταση αποκάλυψε ένα μέτρια διαφοροποιημένο καρκίνωμα πλακωδών κυττάρων χωρίς ενδείξεις μεταστάσεων λεμφογαγγλίων σε οποιονδήποτε σταθμό (pT3N0M0 G2, στάδιο IIB) και αρνητικό χειρουργικό περιθώριο (R0). Μετά την επέμβαση, ο ασθενής έλαβε γαστροεντερική αποσυμπίεση και 5 ημέρες ολική παρεντερική υποστήριξη διατροφής. Ξεκίνησε υγρή δίαιτα την 6η μετεγχειρητική ημέρα και μια μαλακή ανάμεικτη δίαιτα την 10η ημέρα. Η γαστροεντερική απόφραξη του θώρακα καθυστέρησε, αλλά δεν καταγράφηκε ανastomωτική στένωση ή φίστουλα του θώρακα από την ανώτερη γαστρεντερική αντίθεση την 5η μετεγχειρητική ημέρα (Εικόνα Β). Μετά από λήψη υγρής δίαιτας για 3 ημέρες, τα συμπτώματα από την καθυστερημένη γαστρική απόσυρση εξαφανίστηκαν σε μεγάλο βαθμό και ο ασθενής έλαβε εξιτήριο από το νοσοκομείο την 12η μετεγχειρητική ημέρα χωρίς επιπλοκές. Η παρακολούθηση στον τρίτο μήνα μετά την επέμβαση έδειξε ότι ο ασθενής ήταν ικανοποιημένος με τη ζωή του και δεν είχε επιπλοκές. Δεν παρατηρήθηκε καθυστέρηση της γαστροεντερικής απόσυρσης του θώρακα, ανastomωτική στένωση, διαστολή του θώρακα ή πλεονασμός του σωλήνα στην παρακολούθηση ενός έτους (Εικόνα Γ), και δεν παρατηρήθηκε γαστρεντερική δυσλειτουργία ή αναιμία.