Ένας 53χρονος άνδρας παρουσιάστηκε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών παραπονούμενος για πόνο στην αριστερή λαγόνια οπή διάρκειας 6 ωρών, μαζί με πυρετό, ναυτία, ανορεξία και γενική κόπωση, αν και χωρίς καρδιαγγειακές εκδηλώσεις. Είχε υποβληθεί σε μιτροειδική αναπλαστική επέμβαση με δακτύλιο 24 mm για οπίσθια πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας 4 χρόνια νωρίτερα, ακολουθούμενη από περαιτέρω επιδιόρθωση μιτροειδούς βαλβίδας για επαναλαμβανόμενη μιτροειδή παλινδρόμηση (MR). Η ιστοπαθολογική εξέταση δεν είχε αποκαλύψει τότε ΙΕ, αλλά σοβαρή μυξοματώδη εκφύλιση ενός μιτροειδούς τένοντα, που πιστεύεται ότι προκάλεσε τη ρήξη μιας μιτροειδούς χορδής και προκάλεσε την MR. Μετά από χειρουργική επέμβαση, ο ασθενής επέλεξε να φύγει από το νοσοκομείο πρόωρα παρά την επιμονή ενός χαμηλού βαθμού πυρετού. Όταν επέστρεψε, 2 μήνες αργότερα, η εξέταση του έδειξε καθαρό νοητικό status, θερμοκρασία σώματος 37,6 °C, αρτηριακή πίεση 87/55 mmHg, καρδιακό ρυθμό 85 bpm. Ο διαδερμικός κορεσμός οξυγόνου σε αέρα δωματίου ήταν 95%. Δεν είχε ακουστό παθολογικό καρδιακό φύσημα, δεν υπήρχε ένδειξη καρδιακής ανεπάρκειας και δεν υπήρχε ένδειξη θρομβοεμβολισμού. Η κοιλιά, ωστόσο, ήταν ελαφρώς διογκωμένη, με επώδυνη αριστερή λαγόνια οπή και ευαισθησία στην ψηλάφηση. Ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων ήταν 25,2 × 103/mm3 (λευκοκύτταρα 88,9 %, λεμφοκύτταρα 3,5 %) και 235 × 103/mm3 αιμοπετάλια, η συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης στο αίμα ήταν 11,1 g/dl, και η συγκέντρωση της αντιδραστικής πρωτεΐνης ήταν 6,36 mg/dl. Μια απλή ακτινογραφία της κοιλιάς έδειξε διεσταλμένα μικρά και μεγάλα έντερα με σχηματισμό επιπέδου (Εικ. –), που οδήγησε στην παραπομπή του ασθενούς σε καρδιολόγο για αξιολόγηση πολλαπλών εμβολισμών, που υποτίθεται ότι προκλήθηκαν από την ΙΕ. Η υπερηχογραφική εξέταση του θώρακα δεν έδειξε σημαντική MR, αν και υπήρχε πάχυνση της μιτροειδούς βαλβίδας, η οποία δεν παρατηρήθηκε μετά την προηγούμενη αποκατάσταση της μιτροειδούς βαλβίδας. Οι τελικές διαστολική και συστολική διαμέτροι της αριστερής κοιλίας ήταν 47 και 31 mm, αντίστοιχα, και το κλάσμα εξώθησης ήταν 63 %. Πραγματοποιήθηκε υπεροισοφαγική ηχοκαρδιογραφική εξέταση, η οποία αποκάλυψε μια εμφανώς κινητή βλάστηση και διάνοιξη του δακτυλίου της αναστολής από την πρόσθια μιτροειδή βαλβίδα (Εικ. –), παρά το διαχωρισμό του δακτυλίου από την πρόσθια πλευρά της μιτροειδούς βαλβίδας κατά τη διάρκεια της διαστολής. Κατά συνέπεια, κατά τη διάρκεια της διαστολής, το φύλλο άνοιξε προς την κοιλιακή κοιλότητα και ο δακτυλιος της αναστολής παρέμεινε στη θέση του, αποκολλημένος από το φύλλο. Η ενεργός ΙΕ διαγνώστηκε ως η αιτία των πολλαπλών εμβολισμών και της σηψαιμίας. Η ενδοφλέβια χορήγηση γενταμικίνης 40 mg τ.ι.δ. και αμπικιλίνης 1,5 g β.ι.δ. έγινε αμέσως μετά την εισαγωγή. Η μαγνητική τομογραφία και η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων δεν έδειξαν ούτε εγκεφαλικό έμφραγμα ούτε ανεύρυσμα. Μετά την εισαγωγή του ασθενούς στο τμήμα καρδιαγγειακής χειρουργικής, η θερμοκρασία του σώματος του αυξήθηκε στους 39,4 °C. Υποβλήθηκε σε αντικατάσταση μιτροειδούς βαλβίδας 2 ημέρες αργότερα για τη διαχείριση της διάνοιξης του δακτυλίου της μιτροειδούς αναπλαστικής συσκευής, της επικείμενης επαναλαμβανόμενης εμβολιοποίησης και της ανεξέλεγκτης μόλυνσης. Η ενδοεγχειρητική εξέταση επιβεβαίωσε την παρουσία ενός διανοιγμένου πρόσθιου τμήματος του δακτυλίου της μιτροειδούς αναπλαστικής συσκευής (Εικ. --), με θετικούς κατά Gram κοκκίες μαζί με σοβαρή φλεγμονή και νέκρωση του βαλβιδικού ιστού (Εικ. --). Όλες οι καλλιέργειες αίματος ήταν θετικές για αρνητικούς κατά Gram σταφυλόκοκκους κεφαλής, σύμφωνα με την ιστοπαθολογία. Τέσσερις ημέρες μετά την επέμβαση, η ενδοφλέβια αμπικιλλίνη αντικαταστάθηκε με βανκομυκίνη, 0,5 g τ.ι.δ. λόγω της αντίστασης στην αμπικιλλίνη. Η μετεγχειρητική πορεία ήταν ομαλή με την εξαφάνιση των εκδηλώσεων της κοιλιακής νόσου χωρίς περαιτέρω θεραπεία και, μετά από παρακολούθηση 18 μηνών, η ασθενής παρέμεινε απαλλαγμένη από υποτροπή της ΙΕ.