Ένας 61χρονος άνδρας παρουσίασε επώδυνη μάζα πάνω από την κάτω αριστερή ωμοπλάτη διάρκειας τεσσάρων μηνών. Ο πόνος του επιδεινώθηκε τις τελευταίες τρεις εβδομάδες και συνοδεύτηκε από περιορισμό της κινητικότητας της αριστερής ωμοπλάτης. Η φυσική εξέταση αποκάλυψε μια υποδόρια ομοιόμορφα σταθερή μάζα στην κάτω αριστερή περιοχή της ωμοπλάτης με διάμετρο 4,5 × 4,5 cm. Δεν υπήρχαν ενδείξεις επιφανειακής φλεγμονής του δέρματος. Ο ασθενής δεν είχε προηγούμενο ιστορικό μελανώματος ή/και άλλων όγκων του δέρματος. Η ακτινολογική εξέταση έδειξε οστεολυτική βλάβη στην κάτω αριστερή ωμοπλάτη ενώ η σπινθηρογραφία οστών ήταν θετική με αυξημένη πρόσληψη στην ίδια περιοχή. Οι τομογραφίες και οι μαγνητικές τομογραφίες του θώρακα και του ώμου έδειξαν μια μάζα μαλακών ιστών 45 × 45 mm που εντοπίστηκε στην κάτω ωμοπλατιαία περιοχή μεταξύ των μυών και με εισβολή οστού στο κάτω μέρος της ωμοπλάτης (Εικόνα,, ). Δεν υπήρχαν μεταστάσεις στους πνεύμονες ούτε στους μασχαλιαίους ή μεσοθωρακικούς λεμφαδένες. Το δείγμα ανοικτής βιοψίας αποτελούνταν από έναν ελαστικό, ομοιογενή, λευκό ιστό χωρίς προσκόλληση στο δέρμα, που υποδήλωνε βαθιά θέση του όγκου. Υπήρχαν συμπαγή συμπλέγματα και δέσμες με μεγάλα στρογγυλεμένα και σχήματος ατράκτου κύτταρα που διαχωρίζονταν από μεσοθηλιακά διάμεσα. Τα μεγάλα στρογγυλεμένα κύτταρα είχαν πλειομορφικούς πυρήνες και μεγάλες ποσότητες διαυγούς κυτταροπλάσματος ενώ τα σχήματος ατράκτου κύτταρα είχαν ελαφρά εωσινόφιλο κυτταρόπλασμα. Οι μιτώσεις ήταν μέτρια πολυάριθμες. Υπήρχαν περιοχές νέκρωσης και αιμορραγίας και ο όγκος εξαπλώθηκε στους γύρω μύες και στην ωμοπλάτη. Οι ανοσοϊστοχημικές κηλίδες ήταν αρνητικές για τα αντιγόνα CD68, ακτίνη και δεσμίνη και θετικές για τους δείκτες όγκου πρωτεΐνη S-100, HMB-45, NSE, EMA, κυτταροκερατίνες και μυοσίνη. Οι ιστοχημικές κηλίδες για την παρουσία μελανίνης ήταν αρνητικές. Τα παθολογικά ευρήματα ήταν συμβατά με ένα CCSTA με οστική επέκταση στην κάτω ωμοπλάτη (Εικόνα,). Μετά από τρεις ημέρες, έγινε ευρεία εκτομή και ο όγκος απομακρύνθηκε μαζί με τα δύο τρίτα της αριστερής ωμοπλάτης και των υπερκείμενων μαλακών ιστών. Τα εναπομείναντα οστά και τα περιθώρια των μαλακών ιστών ήταν ευρέως απαλλαγμένα από όγκο. Η μακροσκοπική και παθολογική εξέταση της μάζας που απομακρύνθηκε επιβεβαίωσε την αρχική διάγνωση. Μετά την επέμβαση, ο ασθενής ξεκίνησε ένα πρωτόκολλο χημειοθεραπείας (τρεις κύκλοι) που αποτελούνταν από ιφοσφαμίδη, βινκριστίνη και επυρουβικίνη. Ο ασθενής δεν είχε τοπικές υποτροπές, αλλά ανέπτυξε μεταστάσεις στους πνεύμονες μετά από 5 μήνες. Παρά τη χημειοθεραπεία, πέθανε 10 μήνες αργότερα με προοδευτική πνευμονική νόσο.