Τον Ιούνιο του 2010, ένας 63χρονος άνδρας με πολλαπλό μυέλωμα παρουσίασε πολλαπλές πτώσεις και επανενεργοποίηση του έρπητα ζωστήρα. Ο ασθενής είχε προηγουμένως διαγνωστεί με μοναχικό πλασματοκύτωμα το 2001, το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε σε υποβόσκον μυέλωμα το 2004. Το 2007 η υποτονική μορφή του μυελομά του μετατράπηκε σε μια πιο επιθετική μορφή μυελομά με μη ειδικό μυοσκελετικό πόνο στο στήθος, ανορεξία, απώλεια βάρους και λύση όγκου που απαιτούσε εισαγωγή στο νοσοκομείο και πλασμαφαίρεση. Ο ασθενής έλαβε θεραπεία με Βινκριστίνη, Αδριαμυκίνη, Δεξαμεθαζόνη και ολοκλήρωσε έξι κύκλους επαγωγής με αυτόλογο μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων τον Ιούνιο του 2008 με υψηλή δόση Μελφαλάν. Το 2009, ο ασθενής έλαβε θεραπεία με Λεναλιδομίδη και Δεξαμεθαζόνη ως σωτηρία. Ωστόσο η ασθένεια του ήταν ανθεκτική στα περισσότερα τυπικά ανοσοτροποποιητικά μέσα. Η σωτηρία παρουσιάστηκε με τη μορφή μιας μελέτης φάσης ΙΙ που διερευνούσε το ρόλο του Μπορτεζομίμπ με ένα νέο παράγοντα, το Βορινστάτ, έναν αναστολέα της ακετυλοχολίνης, σε ασθενείς που είχαν λάβει εκτεταμένη προεπεξεργασία για το μυέλωμα. Ο ασθενής ξεκίνησε θεραπεία με Μπορτεζομίμπ στις αρχές Μαρτίου του 2010. Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2010 ο ασθενής εισήχθη μετά από πολλαπλές πτώσεις και επανενεργοποίηση του έρπητα ζωστήρα, συμπεριλαμβανομένου του οφθαλμικού έρπητα των πρώτων και δεύτερων τριδύμων κλάδων. Παρά την παραπάνω διαχείριση, υπήρξε συνεχής πτώση της συνολικής κατάστασης απόδοσης του κατά την περίοδο 1 έως 2 ετών με γενικευμένο μυοσκελετικό πόνο, που χειροτέρευε με την δραστηριότητα και την στήριξη του βάρους, και μυϊκή αδυναμία. Η συνολική λειτουργική ικανότητά του επιδεινώθηκε σημαντικά, με αποτέλεσμα να γίνει μεγάλος κίνδυνος πτώσεων και να υποστεί τέσσερις πτώσεις ενώ ήταν στο νοσοκομείο. Κατά την εξέταση ήταν χλωμός με καταθλιπτική διάθεση. Ο ασθενής είχε τρεμούλα κατά την ανάπαυση, γενικευμένη οστική ευαισθησία (επιδεινώνεται με την κίνηση και το βάρος), μυϊκή αδυναμία και βάδισμα με τα πόδια. Οι οστικές μελέτες του έδειξαν χαρακτηριστικά οστεομαλακίας με αυξημένη αλκαλική φωσφατάση στα 270 U/L, πολύ χαμηλό επίπεδο βιταμίνης D κάτω από 20 nmol/L και υψηλή ορμόνη παραθυρεοειδούς στα 16,0 pmol/L. Ο ασθενής ξεκίνησε με 3000 μονάδες συμπληρώματος βιταμίνης D και φυσιοθεραπεία. Μετά από 4 μήνες, παρόλο που το πολλαπλό μυέλωμα του επιδεινώθηκε, υπήρξε σημαντική μείωση του γενικευμένου μυοσκελετικού πόνου. Το αίμα του έδειξε ένα κανονικοποιημένο επίπεδο βιταμίνης D 109 nmol/L και μείωση της αλκαλικής φωσφατάσης σε 182 U/L. Αυτή τη στιγμή υποβάλλεται σε παρηγορητική αποκατάσταση.