Ένας 10χρονος στειρωμένος αρσενικός οικιακός κοντότριχος γάτος παρουσιάστηκε για διερεύνηση χρόνιου εμέτου, ανορεξίας και προοδευτικής πολυουρίας/πολυδιψίας σε περίοδο 3 εβδομάδων. Ο κτηνίατρος που τον παρέπεμψε πραγματοποίησε κοιλιακό υπερηχογράφημα, το οποίο αποκάλυψε μια μάζα με διάμετρο 3 εκατοστών κοντά στο δεξιό νεφρό. Η φυσική εξέταση ήταν φυσιολογική. Δεδομένης της χρόνιας εμετού, ανορεξίας, πολυουρίας/πολυδιψίας και της κοιλιακής μάζας, πραγματοποιήθηκαν βιοχημεία, πλήρης αιματολογικός έλεγχος (ΠΑΚ), ανάλυση ούρων και μέτρηση αρτηριακής πίεσης. Η βιοχημεία αποκάλυψε μέτρια αζωθαιμία (κρεατινίνη ορού 234,3 μmol/l, διάστημα αναφοράς [ΠΑΚ] 70,7–212,2) και υποκαλιαιμία (2,9 mmol/l, ΠΑΚ 3,5–5,8). Η ανάλυση ούρων έδειξε χαμηλό ειδικό βάρος ούρων (1,012). Το ΠΑΚ ήταν φυσιολογικό. Η μέση συστολική αρτηριακή πίεση ήταν πάνω από 220 mmHg (ΠΑΚ 80–160) όταν μετρήθηκε με σφυγμομανόμετρο Doppler. Η κοιλιακή υπερηχογραφία αποκάλυψε μια μάζα στη δεξιά επινεφρίδιο που είχε μέγεθος 3,5 cm (). Το αντίθετο (αριστερό) επινεφρίδιο ήταν κάτω από το ΡΙ (περίπου 0,2 cm σε ύψος, ΡΙ 0,35–0,45) (). Το δεξί νεφρό ήταν μικρό (2,8 cm, ΡΙ 3–4) και ακανόνιστο. Το αριστερό νεφρό ήταν διευρυμένο (5,1 cm). Δεδομένης της κλινικής εικόνας, της βιοχημείας και των ευρημάτων του υπερηχογραφήματος κοιλίας, έγινε έλεγχος της αλδοστερόνης ορού, ο οποίος ήταν σοβαρά αυξημένος (>5000 pmol/l, RI 87–224), γεγονός που ήταν συμβατό με πρωτοπαθή υπεραλδοστερονισμό. Η γάτα έλαβε συμπλήρωμα καλίου (4 mEq K/cat PO q12h; K for Cat, MP Labo), σπειρονολακτόνη (2 mg/kg PO q12h; Prilactone Next 10 mg, Ceva) και αμλοδιπίνη (1.25 mg/cat PO q24h; Amodip, Ceva) για 1 μήνα προεγχειρητικά. Μετά από μία εβδομάδα από την έναρξη της ιατρικής θεραπείας, το κάλιο στον ορό και η αρτηριακή πίεση ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων (4 mmol/l και 150 mmHg, αντίστοιχα). Η τομογραφία θώρακα, κοιλίας και εγκεφάλου έγινε πριν από το χειρουργείο για να εκτιμηθεί η πιθανή αγγειακή εισβολή της επινεφριδιακής μάζας και η πιθανή πνευμονική ή/και εγκεφαλονωτιαία μετάσταση. Η επινεφριδιακή μάζα είχε διάμετρο 5-6 εκατοστών και περιλάμβανε το δεξιό νεφρό με προσκολλήσεις στη ουρά της κοίλης φλέβας και την κοιλιακή αορτή (και). Ο γάτος έλαβε ενοξαπαρίνη (100 IU/kg SC q8h; Lovenox, Sanofi) 48 και 24 ώρες πριν από το χειρουργείο, καθώς και την ημέρα της διαδικασίας. Για τη γενική αναισθησία χρησιμοποιήθηκαν μεθαδόνη (0.2 mg/kg IV; Comfortan, Dechra), μιδαζολάμη (0.3 mg/kg IV; Mylan) και προποφόλη (4 mg/kg IV; Proposure, Axience) ακολουθούμενη από αέριο ισοφλουράνιο με τραχειοσωλήνα. Μια λαπαροτομία στην περιοχή του ομφαλού επέτρεψε την οπτικοποίηση μιας επινεφριδιακής μάζας 5 εκατοστών σε διάμετρο, σταθερά προσκολλημένης στο δεξιό νεφρό, την ουρά της κοίλης φλέβας και την κοιλιακή αορτή. Η ανατομή του μαλακού ιστού επέτρεψε την μονομπλοκ εκτομή της μάζας (επινεφριδίων και δεξιού νεφρού) μετά από τη σύνδεση της φρενικοκοιλιακής φλέβας, της νεφρικής φλέβας, ενός κλάδου της δεξιάς ηπατικής φλέβας και της νεφρικής αρτηρίας (). Η μάζα αποκολλήθηκε από την αορτή και τη φλέβα της κοιλίας για να καταστεί δυνατή η εκτομή του όλου όγκου. Ο δεξιός ουρητήρας συνδέθηκε και αφαιρέθηκε. Το υπόλοιπο της λαπαροτομίας δεν εντόπισε άλλες ανωμαλίες. Η ιστοπαθολογική ανάλυση αποκάλυψε ένα καρκινοειδές επινεφρίδιο (LAPVSO) (). Η ιστοπαθολογική ανάλυση αποκάλυψε ένα καρκινοειδές του φλοιού των επινεφριδίων (Laboratoire d’Anatomie Pathologique Vétérinaire du Sud-Ouest [LAPVSO]) (). Η βουπρενορφίνη (0,02 mg/kg IV q8h; Vetergesic, Ceva) χορηγήθηκε για 3 ημέρες μετεγχειρητικά. Είκοσι τέσσερις ώρες μετά την επέμβαση, η γάτα έγινε πιο προσεκτική. Οι ηλεκτρολύτες, η κρεατινίνη ορού και η αρτηριακή πίεση είχαν ομαλοποιηθεί (,). Δόθηκε επίσης πρεδνιζολόνη (0,5 mg/kg και 0,28 mg/kg PO q24h; Dermipred, Ceva). Την 4η μετεγχειρητική ημέρα, παρατηρήθηκε αύξηση της κρεατινίνης ορού (218,3 μmol/l) και η αρτηριακή πίεση ήταν φυσιολογική (140 mmHg). Την 25η μετεγχειρητική ημέρα, η γάτα ήταν κλινικά φυσιολογική και το κάλιο ορού, η κρεατινίνη και η αρτηριακή πίεση ήταν σταθερά (4,2 mmol/l, 180,3 μmol/l και 152 mmHg, αντίστοιχα) (,). Την 70η μετεγχειρητική ημέρα, η γάτα έκανε εμετό τρεις φορές την εβδομάδα για περίοδο 10 ημερών και η κρεατινίνη του ορού αυξήθηκε (358 μmol/l) (). Η κρεατινίνη του ορού αυξήθηκε επίσης (6,9 mmol/l), με χαμηλή αναλογία νατρίου προς κάλιο (23, RI >27) (),). Έγινε δοκιμασία διέγερσης με αδρενοκορτικοτροπική ορμόνη (ACTH) και παρατηρήθηκε φυσιολογική απόκριση (προ-ACTH κορτιζόλη 41,4 μmol/l, μετα-ACTH κορτιζόλη 144,2 μmol/l, RI 40-138). Η αλδοστερόνη του ορού ήταν μικρότερη από 20 μmol/l (RI 87-224), συμβατή με υποαλδοστερονισμό. Το δεξοκορτικοστερόνη παϊβάτ χορηγήθηκε σε δόση 1,5 mg/kg SC (Zycortal, Dechra) και συνεχίστηκε η χορήγηση γλυκοκορτικοειδών (πρεδνιζολόνη, 0,28 mg/kg PO q24h; Dermipred, Ceva). 15 ημέρες μετά την ένεση, παρατηρήθηκε φυσιολογική νατριουρία και φυσιολογική καλιουρία, με φυσιολογική αναλογία νατρίου προς κάλιο 29. Η κρεατινίνη του ορού είχε μειωθεί σε 315,6 μmol/l αλλά παρέμεινε αυξημένη. Ένα μήνα αργότερα, χορηγήθηκε δεύτερη ένεση δεξοκορτικοστερόνης παϊβάτ στην ίδια δόση. Η κρεατινίνη του ορού και το κάλιο ήταν 371,3 μmol/l και 5,2 mmol/l, αντίστοιχα, με αναλογία νατρίου προς κάλιο 31 () υποστηρίζοντας ένα κατάλληλο μεσοδιάστημα δόσης. Το μεσοδιάστημα μεταξύ δύο ενέσεων θεωρήθηκε σωστό. Χρειάστηκαν συνολικά έξι ενέσεις δεξοκορτικοστερόνης παϊβάτ, με μία ένεση κάθε 4 εβδομάδες. Η πρεδνιζολόνη μειώθηκε και μετά σταμάτησε 6 μήνες μετά την επέμβαση (). Στις 920 ημέρες μετά τη διάγνωση και στις 640 ημέρες μετά την τελευταία ένεση δεξοκορτικοστερόνης παϊβάτ, η γάτα ήταν κλινικά φυσιολογική με φυσιολογικό κάλιο και νάτριο εντός του εύρους αναφοράς (Κ 4,3 mmol/l, Na 150 mmol/l, Na/K 35) () αλλά με επίμονα αυξημένη κρεατινίνη.