Μια 34χρονη Γιαπωνέζα γυναίκα έπασχε από πονοκέφαλο και αϋπνία 2 ημέρες μετά τον πρώτο τοκετό της. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, δεν παρουσίασε επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένης της υπέρτασης που προκαλείται από την εγκυμοσύνη. Ωστόσο, παρατηρήθηκε μεταγεννητική υπέρταση (160-170 mmHg/90-100 mmHg). Επισκέφθηκε την κλινική μας παραπονούμενη για ένα ελάττωμα οπτικού πεδίου που είχε εμφανιστεί 8 ημέρες μετά την έναρξη του πονοκεφάλου της. Η διορθωμένη οπτική οξύτητα για το δεξί και το αριστερό μάτι ήταν 20/20 και 20/25, αντίστοιχα. Η ενδοφθάλμια πίεση και στα δύο μάτια ήταν 15 mmHg. Τα πρόσθια τμήματα και οι φακοί φαίνονταν φυσιολογικοί. Πολλαπλές κιτρινωπές κηλίδες στο βαθύ αμφιβληστροειδή παρατηρήθηκαν γύρω από την κεφαλή του οπτικού νεύρου και στα δύο μάτια (όπως υποδεικνύεται από τα βέλη στην εικόνα), και έμοιαζαν με κηλίδες του και ισχαιμικά χοριοειδή έμφρακτα []. Η τομογραφία οπτικής συνοχής (OCT) έδειξε εκχυδατικά αμφιβληστροειδικά αποκολλήματα γύρω από την κεφαλή του οπτικού νεύρου και στα δύο μάτια (εικόνα). Οι δοκιμές οπτικού πεδίου που διεξήχθησαν με τυπική αυτοματοποιημένη περιμετρία έδειξαν αριστερή ομοώνυμη ημιωψία (εικόνα α). Παραπέμψαμε τον ασθενή σε νευρολόγο για νευρολογικές εξετάσεις σχετικά με τον πονοκέφαλο και την αριστερή ομοιομερή ημιωπία. Τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις βιοχημείας ορού και από την εξέταση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού ήταν φυσιολογικά. Η μαγνητική τομογραφία (MRI) αποκάλυψε οίδημα στα βασικά γάγγλια και στον δεξιό ινιακό λοβό (Εικ. β). Την 2η ημέρα μετά την έναρξη των θεραπειών με έγχυση ενός αντιοξειδωτικού (εδραβόνη, 60 mg ημερησίως) και αντιπηκτικού (ηπαρίνη νατρίου, 10.000 U ημερησίως), η αριστερή ομοώνυμη ημιπάθεια εξαφανίστηκε (Εικ. α) και η μαγνητική τομογραφία έδειξε υποχώρηση του εγκεφαλικού οιδήματος (Εικ. β). Η θεραπεία συνεχίστηκε για 3 ημέρες και τα συμπτώματα του ασθενούς βελτιώθηκαν. Μετά τη βελτίωση των οπτικών συμπτωμάτων, η εγκεφαλική αγγειογραφία φάνηκε φυσιολογική (Εικ. γ) και οι κιτρινωπές κηλίδες στον βαθύ αμφιβληστροειδή (Εικ. α) και οι εκχυδαυτικοί αποκολλήσεις γύρω από τις κεφαλές των οπτικών νεύρων δεν παρατηρήθηκαν πλέον (Εικ. β). Δεν υπήρξε υποτροπή των συμπτωμάτων κατά τη διάρκεια των 4 ετών παρακολούθησης. Η ασθενής έδωσε τη συγκατάθεσή της για τη δημοσίευση των κλινικών λεπτομερειών και των κλινικών εικόνων της.