Ένας 70χρονος άνδρας, κάτοικος, απευθύνθηκε σε Ουρολόγο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Κλινικού Κέντρου της Μπάνια Λούκα για διαλείποντα πόνους στην αριστερή πλευρά με ακτινοβολία προς τα εμπρός, κάτω και μεσοπρόθεσμα, οι οποίοι διήρκεσαν τις τελευταίες 10 ημέρες, οι οποίοι συνοδεύονταν, τις τελευταίες ημέρες, από οίδημα της κοιλιάς και δυσκοιλιότητα, χωρίς να δίνει αναμνηστικά στοιχεία σχετικά με τη μείωση της ποσότητας ούρων που ουρηθήκαν. Δύο χρόνια πριν, ο ασθενής υποβλήθηκε σε διαουρηθρική εκτομή του προστάτη λόγω χρόνιας κατακράτησης ούρων που προκλήθηκε από καλοήθη υπερπλασία του προστάτη, και όταν διαπιστώθηκε δυσλειτουργία του δεξιού νεφρού (η σχετική λειτουργία του ήταν 8,2%). Μετά την πραγματοποίηση του φυσικού ελέγχου, διαπιστώθηκε ότι ο μετεωρισμός της κοιλιάς και ο πόνος της αριστερής πλευράς όταν άγγιζε, με τις υπόλοιπες γενικές διαπιστώσεις να είναι NAD. Στην αρχική διαγνωστική αξιολόγηση, έγιναν εργαστηριακές εξετάσεις αίματος και ούρων, υπερηχογραφία της κοιλιάς και του ουροποιητικού συστήματος και ακτινογραφία τύπου KUB. Η ανάλυση του ορού του αίματος έδειξε ότι τα λευκοκύτταρα ήταν 12,5, η ουρία 82,3 mmol/l (κανονικό εύρος 2,8-7,2 mmol/l), η κρεατινίνη 2130 μmol/l (κανονικό εύρος 62,0-106,0 μmol/l), το κάλιο 6,6 mmol/l (κανονικό εύρος 3,5-5,1 mmol/l), τα χλωρίδια (Cl) 94 mmol/l (κανονικό εύρος 98,0-107,0 mmol/l), τα φωσφορικά άλατα 3,93 mmol/l (κανονικό εύρος 0,87-1,45 mmol/l), η CRP 125,6 mg/L (κανονικό εύρος (0,0-5,0 mg/L), το ουρικό οξύ 409 μmol/l (κανονικό εύρος 202,0-416,0 μmol/l), και το οξεοαλκαλικό καθεστώς της μεταβολικής οξέωσης, δηλαδή το pH του αίματος 7,124, BE-19,3 mmol/l και BF (ecf)-20,9 mmol/l. Η υπερηχογραφία της κοιλιάς και του ουροποιητικού συστήματος έδειξε υποτροφία του δεξιού νεφρού, χωρίς την παρουσία εστιακών βλαβών, λίθων και υπερκακίας του αριστερού νεφρού με υπερκακία βαθμού Ι/ΙΙ, και στην προβολή ενός από τους κώνους του κατώτερου επιπέδου ζώνη υπερηχογραφίας μεγέθους 7 mm με υπερηχογραφική ηχώ. Η ακτινογραφία του ΚΒ, λόγω του εκφρασμένου μετεωρισμού, δεν έδειξε θετικές σκιές ορυκτών στην προβολή του αριστερού ημίσεος του άνω μέρους του ουροποιητικού συστήματος. Η αρχική θεραπευτική προσέγγιση περιελάμβανε οξεία αιμοδιύλιση κατά τις τρεις πρώτες ημέρες της νοσηλείας, καθώς και εφαρμογή αντιβιοτικών ευρέος φάσματος, διουρητικών και άλλων αντιυπερτασικών θεραπειών με φαρμακευτική διόρθωση της οξεοβασικής κατάστασης με παραμένουσα συμπτωματική θεραπεία με θετικά κλινικά αποτελέσματα, και, μετά τη σταθεροποίηση της γενικής κατάστασης, την πτώση των ουρετικών ουσιών και τη διόρθωση της οξεοβασικής κατάστασης. Την τέταρτη ημέρα της νοσηλείας, έγινε ουρητηροσκόπηση της αριστερής πλευράς με χρήση ημιστερεού ουρητηροσκοπίου, η οποία έδειξε την παρουσία ουρητηρόλιθου κάτω από τον πυελοουρητηρικό αυχένα μεγέθους περίπου 8 mm και, όταν επιχειρήθηκε ενδοσωματική λιθοτριψία με χρήση πνευματικού λιθοτριπτέρου, η πέτρα μετατοπίστηκε (σπρώχτηκε προς τα πάνω) στο νεφρό, μετά την οποία τοποθετήθηκε ο καθετήρας DJ στο 5CH. Σε μεταγενέστερη περίοδο μετά την επέμβαση, οι ουσίες αζώτου, οι ηλεκτρολύτες του αίματος, η κατάσταση οξέος-αλκαλίου και οι παράμετροι μόλυνσης σταθεροποιήθηκαν, με μια αποστειρωμένη καλλιέργεια ούρων. Ο έλεγχος ΚΒ έδειξε ότι η θέση του στεντ DJ ήταν σωστή και επίσης, λιγότερο ορατές, 2 ορυκτές σκιές στην προβολή του κατώτερου πόλου του αριστερού νεφρού, μεγέθους 7 και 8 mm (). Η ουρογραφία CT έδειξε ότι η διαμήκης διάμετρος του δεξιού νεφρού ήταν 7,4 cm, μια σημαντική μείωση του παρεγχύματος, χωρίς την παρουσία εστιακών βλαβών, υπερηδρεμίας και λίθων, καθώς και μια διαμήκη διάμετρος του αριστερού νεφρού 13,2 cm, και στην προβολή του κατώτερου πόλου ένα ωοειδές νεφρολίθος 7 και 8 mm, καθώς και η σωστή θέση του τοποθετημένου στεντ JJ (). Η νοσηλεία διήρκεσε 16 ημέρες. Δύο εβδομάδες μετά τη νοσηλεία, υπήρχαν 4 περιπτώσεις εξωσωματικής λιθοτριψίας που εκτελέστηκαν σε εξωτερικούς ασθενείς, με το λιθοτριπτικό μηχάνημα Siemens που παράγει κύματα κλονισμού από ηλεκτρομαγνητική δόνηση της μεταλλικής μεμβράνης, με την ικανοποιητική καταστροφή των περιγραφόμενων νεφρολίθων, αλλά επιβραδύνθηκε η εκπομπή των θραυσμάτων από τον κατώτερο πόλο του νεφρού. Μετά την τελευταία θεραπεία ESWL, διαπιστώθηκε ασυμπτωματική μόλυνση των ούρων και η καλλιέργεια ούρων έδειξε ότι ο αιτιολογικός παράγοντας ήταν Acinetobacter 10/5, οπότε χορηγήθηκε η κατάλληλη αντιμικροβιακή θεραπεία και αποφασίστηκε η αφαίρεση/αντικατάσταση του στεντ DJ. Ο έλεγχος της ουροποιητικής οδού δεν έδειξε την απόλυτη παρουσία σκιών ορυκτών στην προβολή της ουροποιητικής οδού (). Η υπερηχογραφία επαλήθευσε ακουστική ηχώ στην προβολή του εγγύς τμήματος (ουρητηροειδές) του ουρητηρικού καθετήρα. Σύμφωνα με αυτό, 2,5 μήνες μετά την αρχική τοποθέτηση του καθετήρα DJ, η ουρηθροκυστοσκόπηση έγινε υπό γενική αναισθησία με σκοπό την αφαίρεση του καθετήρα DJ και έδειξε ότι το εγγύς τμήμα του καθετήρα ήταν μακροσκοπικά καλό, χωρίς σημάδια επικάλυψης, αλλά όταν έγινε προσπάθεια αφαίρεσης του καθετήρα, υπήρχε επικάλυψη γύρω από το ουρητηρικό τμήμα του καθετήρα που ήταν μέσα στον ουρητήρα και ήταν αδύνατη η αφαίρεσή του. Το επόμενο ήταν η κάπως δύσκολη εισαγωγή του ημι-άκαμπτου ουρητηροσκοπίου στο ενδοτοιχωματικό και παραϊσοφθάλμιο τμήμα του αριστερού ουρητήρα που έδειξε την παρουσία της συμπαγούς επικάλυψης του ουρητηρικού καθετήρα DJ σε όλο το μήκος του. Η λιθοτριψία των εγκρωμάτων στο εν λόγω τμήμα του ουρητήρα έγινε και τα θραύσματα έμοιαζαν με το κέλυφος αυγού. Κατά την εν λόγω επέμβαση δεν ήταν δυνατή η αφαίρεση του ουρητηρικού καθετήρα. Η εξωσωματική λιθοτριψία στην προβολή του εγγύς τμήματος του καθετήρα έγινε την επόμενη ημέρα, αν και οι σκιές των ορυκτών δεν ήταν ορατές με ακτινοσκόπηση. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας αναπτύχθηκε η υδρονέφρωση βαθμού ΙΙ και τα αζωτούχα υλικά αυξήθηκαν (ουρία 16, κρεατινίνη 343, κάλιο 5.5), και ακόμη και με ικανοποιητική διούρηση το ουρικό οξύ αυξήθηκε σε 809 μmol/l, χορηγήθηκε αλλοπουρινόλη και έγινε περιτοναϊκή νεφροστομία. Μετά τη σταθεροποίηση των επιπέδων των αζωτούχων ουσιών, επαναλήφθηκε η ουρητηροσκόπηση με πρόσθετη εξωσωματική λιθοτριψία του εγκρωμένου καθετήρα και ο καθετήρας αφαιρέθηκε επιτυχώς. Ο ασθενής έλαβε εξιτήριο με καθετήρα περιτοναϊκής νεφροστομίας και η επανεισαγωγή του προγραμματίστηκε σε 10 ημέρες προκειμένου να πραγματοποιηθεί η ενδεικνυόμενη προδρομική πυελοουρητηρογραφία, η οποία έδειξε ελαττώματα στη γέμιση με σκιαγραφικό στο κάτω οσφυϊκό και πυελικό τμήμα της ουρήθρας, που περιγράφηκαν ως θραύσματα με κρούστα. Πραγματοποιήθηκε επαναλαμβανόμενη ουρητηροσκόπηση με επαφή και αποσύνθεση των υπολειμμάτων. Τις επόμενες ημέρες, η διούρηση εξαναγκάστηκε παρεντερικά και από το στόμα, με προσωρινό κλείσιμο του καθετήρα νεφροστομίας με στόχο την καλύτερη μετανάστευση και την αυθόρμητη εξάλειψη των υπολειμμάτων, με θετικό κλινικό αποτέλεσμα. Η προδρομική πυελοουρητηρογραφία ελέγχου δεν έδειξε την παρουσία υπολειμμάτων, το κλείσιμο του καθετήρα νεφροστομίας δεν έδειξε την παρουσία υπερνεφροπάθειας και αύξησης των αζωτούχων ουσιών, οπότε ο καθετήρας νεφροστομίας αφαιρέθηκε ().