Ένας 16χρονος Σουδανός έφηβος παραπέμφθηκε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με ιστορικό 5 ημερών ανώτερου και αριστερού υποχονδριακού πόνου μετά από αμβλύ κοιλιακό τραύμα στην επιγαστρική περιοχή με ένα στερεό αντικείμενο. Ο πόνος του ήταν αμβλύς, επώδυνος, εντοπισμένος στην επιγαστρική περιοχή και τις αριστερές υποχονδριακές περιοχές, επιδεινώθηκε και αυξήθηκε με την κίνηση και ανακουφίστηκε μερικώς από την αναλγησία, αλλά δεν είχε πυρετό, ακτινοβολία, ναυτία, εμετό ή άλλα συναφή συμπτώματα. Είχε καθαρό ιατρικό και χειρουργικό ιστορικό με πλήρες ιστορικό εμβολιασμών. Δεν ήταν αλλεργικός σε φάρμακα ή χρόνιες φαρμακευτικές αγωγές. Κατά την εξέταση, ήταν πλήρως συνειδητός, προσανατολισμένος και γνώριζε το περιβάλλον του, ήταν ελαφρώς ωχρός αλλά όχι ίκτερος. Ο σφυγμός του ήταν 120 παλμοί ανά λεπτό και ήταν υποτασικός με αρτηριακή πίεση 95/50 mmHg και ελαφρώς αφυδατωμένος. Η κοιλιακή εξέταση αποκάλυψε μέτρια επγαστρική και αριστερή υποχονδριακή ευαισθησία με προστασία αλλά χωρίς ακαμψία, με υποδραστικούς αργούς ήχους εντέρου. Δεν ανιχνεύθηκαν μάζες οργανομεγαλίας. Η συστηματική εξέταση ήταν καθαρή και δεν ανιχνεύθηκε καμία ανωμαλία. Ζητήθηκαν εξετάσεις αίματος και η αιμοσφαιρίνη (Hb) ήταν 8,5 g/dl με φυσιολογικό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων (WBC) και αιμοπεταλίων (PLTs). Οι εξετάσεις ούρων και οι ηλεκτρολύτες του αίματος ήταν φυσιολογικές. Πριν από την παραπομπή, έγινε κοιλιακό υπερηχογράφημα και έδειξε συλλογή στο κατώτερο τμήμα της κοιλίας/αιματώματος με υποψία βαθμού ΙΙΙ τραυματισμού σπλήνας και υποψία τραυματισμού του παγκρεατικού παρεγχύματος. Δεν ανιχνεύθηκε άλλος τραυματισμός οργάνων (Εικόνα). Η απουσία μαγνητικής τομογραφίας χολαγγειοπαγκρεατογραφίας (MRCP)/ενδοσκοπικής οπισθοδρομικής χολαγγειοπαγκρεατογραφίας (ERCP) υποστήριξε την απόφαση για επείγουσα λαπαροτομία μετά από επαρκή ανάνηψη καθώς η κλίμακα πόνου του ασθενούς αυξήθηκε από τη στιγμή του τραυματισμού και τα ζωτικά σημεία ήταν ενδεικτικά ενδοκοιλιακής αιμορραγίας που συσχετιζόταν με την προσωρινή διάγνωση τραυματισμού σπλήνας βαθμού ΙΙΙ. Μια διερευνητική λαπαροτομία μέσω της άνω μέσης γραμμής αποκάλυψε ένα φυσιολογικό σπλήνα με μια καθαρή, παχιά συλλογή υγρού στον μικρό σάκο και τραυματισμένο πάγκρεας με περιπαγκρεατικό αιμάτωμα και τραυματισμό του πρόσθιου άνω άκρου του σώματος του παγκρέατος με σοβαρό τραυματισμό του οδού (1 × 1,2 εκ. διάτρητο παγκρεατικό παρέγχυμα) περίπου, που περιλαμβάνει το παγκρεατικό παρέγχυμα και τον οδού με διατήρηση του οπίσθιου τοιχώματος του οδού και επικοινωνία με τη συλλογή του μικρού σάκου και άθικτο οπίσθιο παρέγχυμα και το πάγκρεας και σπληνικές αρτηρίες που επιβεβαιώνουν τη διάγνωση τραυματισμού βαθμού ΙΙΙ στην κλίμακα τραυματισμού οργάνων της Αμερικανικής Ένωσης για τη Χειρουργική του Τραύματος (AAST-OIS) ενδοχειρουργικά. Η πρόσβαση στον μικρό σάκο έγινε μέσω του ανοίγματος του μικρού ομφαλού, προσεκτικής εξέτασης του παγκρέατος, της σπλήνας και των μεγάλων αγγειακών δομών. Πραγματοποιήθηκε περιπαγκρεατικό πλύσιμο, λήψη δείγματος για αμυλάση, απομάκρυνση του τραυματισμού και ενδοεγχειρητική συζήτηση για την αποστράγγιση του στρώματος έναντι της εκτέλεσης της παγκρεατοειδεκτομής τύπου Roux-en-Y και η χειρουργική ανακατασκευή ήταν η συμφωνηθείσα επιλογή. Η ανακατασκευή της παγκρεατο-ειλεοστομίας τύπου Roux έγινε σε θέση αντί-κοιλιακού, με ένα άκρο τύπου Roux μήκους 50 cm και 8 mm εντεροτομή στο αντιμεσητερικό όριο, πλάι-πλάι, μονή στρώση με αναστόμωση παγκρεατικού-ειλεού (από τον αγωγό προς τη βλεννογόνο) με χρήση 4/0 πολυδιοξανόνης (PDS) με διακοπή των ραμμάτων μεταξύ του ειλεού και του παγκρεατικού αγωγού και του παρανέμφου με αύξηση των ραμμάτων στις γωνίες. Η ανακατασκευή της παγκρεατο-ειλεοστομίας τύπου Roux έγινε με 40 cm ειλεο-παγκρεατικό άκρο από το σύνδεσμο του Treitz με εφαρμογή χειροποίητης τεχνικής δύο στρώσεων με 3/0 vicryl ράμματα (Εικ.), με το πάγκρεας και την περιτοναϊκή παροχέτευση in situ, και με κανονική κοιλιακή μάζα. Η αμυλάση του περιτοναϊκού υγρού ήταν θετική και η από του στόματος λήψη ξεκίνησε την 3η ημέρα μετά την επέμβαση. Η παροχέτευση έγινε ξηρή την 6η ημέρα μετά την επέμβαση και η ασθενής έλαβε εξιτήριο την 10η ημέρα με τακτική από του στόματος λήψη και διατροφή. Η παρακολούθηση συνεχίστηκε για 6 μήνες τηλεφωνικά και ήταν χωρίς συμβάντα. Επέστρεψε στη δουλειά του ως βοσκός μετά από 3 μήνες και κέρδισε σημαντικό βάρος.