Ανακοινώνουμε μια περίπτωση συνδρόμου White-Sutton σε ένα κορίτσι ηλικίας 2 ετών. Ήταν το δεύτερο παιδί υγιών και μη συγγενών Κινέζων γονέων. Γεννήθηκε στις 39 εβδομάδες κύησης με καισαρική τομή, με βάρος γέννησης 2840 g. Η μητέρα είχε διαβήτη κύησης. Η ασθενής είχε έναν αδελφό 20 ετών που ήταν υγιής και το οικογενειακό ιστορικό της ήταν αρνητικό για καρδιακές παθήσεις, επιληψία και άλλες νευρολογικές διαταραχές. 19 ώρες μετά τον τοκετό, το κορίτσι εισήχθη στη νεογνική μονάδα λόγω επαναλαμβανόμενων εμετών και διαγνώστηκε με αιμορραγία του πεπτικού σωλήνα, η οποία αντιμετωπίστηκε με νηστεία και θρομβίνη. Το πέρασμα του μηκωνίου δεν καθυστέρησε, αλλά παρατηρήθηκε κοιλιακή διάταση από 4 ημέρες μετά τη γέννηση και παρέμεινε. Ο κοιλιακός υπέρηχος έδειξε ένα διασταλμένο έντερο και αέριο εντέρου. Η κοιλιακή διάταση επανεμφανίστηκε αρκετές φορές κατά τα επόμενα 2 χρόνια, με αποκορύφωμα τον μηχανικό ειλεό (Σχ.) σε ηλικία 1 έτους. Ο μηχανικός ειλεός βελτιώθηκε με νηστεία, γαστρεντερική αποσυμπίεση και κλύσμα γλυκερίνης. Στην ηλικία των 5 μηνών, η ασθενής διαγνώστηκε με ατρησία του διαφράγματος (18 × 23 × 22 mm), και για πρώτη φορά καταγράφηκε πνευμονική αρτηριακή υπέρταση (42 mmHg). Η επέμβαση για το κλείσιμο της ατρησίας του διαφράγματος έγινε όταν η ασθενής ήταν 5 μηνών, και μετά την επέμβαση η ασθενής έλαβε θεραπεία με διγοξίνη (0,1 mg/kg.d), σπειρονολακτόνη (2,4 mg/kg.d), και υδροχλωροθειαζίδη (0,8 mg/kg.d). Η ασθενής είχε επαναλαμβανόμενη πνευμονία μετά την επέμβαση και εισήχθη στην ΜΕΘ 6 μήνες μετά την επέμβαση για καρδιακή ανεπάρκεια. Το κλάσμα εξώθησης του αριστερού κοιλιακού της έπεσε στο 22% στην χαμηλότερη καταγραφή. Κατά την παρακολούθηση ενός έτους μετά την έξοδο από την ΜΕΘ, το κλάσμα εξώθησης του αριστερού κοιλιακού της κυμαινόταν από 47 έως 55%. Στην ηλικία των 9 μηνών, παρουσίασε επιληπτικό σπασμό με υψιρρυθμία αρκετές φορές την ημέρα. Θεραπεύτηκε διαδοχικά με τοπιραμάτη (TPM, μέγιστη δόση 5 mg/kg.d), βαλπροάτη (VPA, μέγιστη δόση 24 mg/kg.d) και θεραπεία κοκτέιλ. Δεν παρατηρήθηκε προφανής επιληπτική κρίση μεταξύ των ηλικιών 13 και 19 μηνών μετά από συνδυασμένη θεραπεία με τοπιραμάτη, βαλπροάτη και θεραπεία κοκτέιλ, η οποία ήταν μια συνδυασμένη θεραπεία με θρεπτικά συστατικά που αποτελούνταν από βιταμίνη Β1 50 mg/d, βιταμίνη Β2 100 mg/d, βιταμίνη C 200 mg/d, βιταμίνη Ε 100 mg/d, L-καρνιτίνη 1000 mg/d, και συνενζύμο Q10 100 mg/d. Στην ηλικία των 19 μηνών, η κρίση επέστρεψε, εμφανιζόμενη αρκετές φορές την ημέρα, και δεν βελτιώθηκε με διαδοχικά χορηγούμενες δόσεις λεβιταράμ (LEV, μέγιστη δόση 20 mg/kg.d), βιγαμπράτης (VGB, μέγιστη δόση 160 mg/kg.d), νιτραζεπάμ (NZP, μέγιστη δόση 0.07 mg/kg.d) και κλοβαζάμ (CLB, μέγιστη δόση 0.27 mg/kg.d). Η αδρενοκορτικοτροπική ορμόνη (ATC, 1.5 IU/kg) προστέθηκε στη συνδυασμένη θεραπεία με λεβιταράμ, βιγαμπράτη και κοκτέιλ για 2 εβδομάδες όταν η ασθενής ήταν 1 έτους και 10 μηνών. Στη συνέχεια, η πρεδνιζόνη συνεχίστηκε πριν από τη σταδιακή μείωση και απόσυρση σε διάστημα ενός μήνα. Η συχνότητα των κρίσεων μειώθηκε σε δύο φορές την εβδομάδα. Από την ηλικία του ενός έτους, η ασθενής έπασχε από διαταραχές ύπνου, οι οποίες εκδηλώνονταν κυρίως ως ελαφρύς ύπνος, συχνά με κλάμα κατά τον ύπνο, και ήταν δύσκολο να ηρεμήσει. Η ασθενής είχε πολλά δυσμορφικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένου ενός υψηλού ουρανίσκου, πρόσθιου εξογκώματος, συγγενικής προαυricular fistula, ενός τεντωμένου στόματος, μιας ευρείας ρινοφάρυγγας ρίζας, μιας επίπεδης ρινικής γέφυρας, και της προεξέχουσας γλώσσας. Η μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου που έγινε σε ηλικία ενός έτους έδειξε εγκεφαλική ατροφία που σχετίζεται με τη διεύρυνση των υπερτεταμένων κοιλιακών, το λεπτό κορμό του εγκεφάλου, και την καθυστερημένη μυελίνωση. Δεν πέρασε το νεογνικό έλεγχο ακοής που έγινε με το τεστ των ωτοακουστικών εκπομπών, και η απώλεια ακοής επιβεβαιώθηκε με το τεστ των ωτοακουστικών εκπομπών σε ηλικία ενός έτους. Δείγματα περιφερικού φλεβικού αίματος συλλέχθηκαν από την υπό μελέτη ασθενή και τους γονείς της με τη συγκατάθεσή τους. Η ανάλυση μικροσυστοιχίας χρωμοσωμάτων για την υπό μελέτη ασθενή έγινε με τη χρήση του Affymetrix Cytoscan 750 K. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης μικροσυστοιχίας χρωμοσωμάτων και του μιτοχονδριακού γενετικού ελέγχου για την υπό μελέτη ασθενή ήταν φυσιολογικά. Τα αποτελέσματα της προγεννητικής καρυοτυπικής ανάλυσης σε δείγμα ομφαλοπλακουντιακού αίματος ήταν επίσης φυσιολογικά. Η ανάλυση Trio-based WES αποκάλυψε ότι το γονίδιο POGZ είχε μια ετερόζυγη μετατόπιση πλαισίου [NM_015100.4:c.2746delA (p.Thr916ProfsTer12)], η οποία δεν βρέθηκε στις τρέχουσες βάσεις δεδομένων πληθυσμού (dbSNP, GnomAD, και ExAC). Οι περισσότερες προηγούμενες αναφερόμενες μεταλλάξεις στο γονίδιο POGZ είναι μηδενικές παραλλαγές [,, ]. Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές του Αμερικανικού Κολεγίου Ιατρικής Γενετικής και Γονιδιωματικής (ACMG) και της Ένωσης Μοριακής Παθολογίας (AMP), η παραλλαγή που εντοπίστηκε στην παρούσα περίπτωση θεωρείται παθογόνος. Κατά την τελευταία παρακολούθηση σε ηλικία 2 ετών, η ασθενής είχε επιληπτική κρίση κάθε 3-5 ημέρες. Οι γονείς της είχαν σταματήσει όλα τα αντιεπιληπτικά φάρμακα παρά τις ιατρικές συμβουλές και η ασθενής λάμβανε παραδοσιακό κινέζικο μασάζ. Αναπτυξιακά, μπορούσε να γυρίσει, να καθίσει χωρίς υποστήριξη, να κάνει επαφή με τα μάτια και να γελάσει, αλλά δεν μπορούσε να σταθεί ή να μιλήσει.