Ένα μωρό 3 μηνών παραπέμφθηκε αρχικά στο νοσοκομείο μας, τον Οκτώβριο του 2007, για αξιολόγηση του δεξιού πλευρικού κόλουφου ποδιού που είχε αντιμετωπιστεί σε άλλο νοσοκομείο, με σειριακή επίδεση (). Ήταν το πρώτο παιδί προφανώς υγιών και νέων γονέων, μετά από μια φυσιολογική εγκυμοσύνη 36 εβδομάδων. Είχε φυσιολογική κινητική ανάπτυξη· δεν υπήρχαν άλλες παραμορφώσεις. Είχε ένα άκαμπτο δεξί κότσι, με εμφανή συντόμευση του ποδιού. Είχε ένα κοντό 1ο δάκτυλο του ποδιού. Η ακτινολογική εξέταση επιβεβαίωσε τη διάγνωση της διαστολής της κνήμης και της περόνης. Οι γονείς του πήγαν στο εξωτερικό, στη Βόρεια Ευρώπη, όπου του χορηγήθηκε αρχική θεραπεία με σειριακή χύτευση και κλειστή τενοντοτομή του Αχίλλειου τένοντα, βελτιώνοντας το σχήμα και τη θέση του ποδιού. Σε ηλικία 18 μηνών, τον έφεραν για νέα κλινική και ακτινολογική αξιολόγηση. Υπήρχε ακόμα μια άκαμπτη θέση του ποδιού με κάμψη και πρηνισμό και μεγάλη καμπυλότητα. Η ακτινολογική εξέταση έδειξε διάσταση του άπω οστού της κνήμης και της περόνης με παρεμβολή του ταρσού. Υπήρχε σύντμηση της κνήμης (). Το παιδί χειρουργήθηκε σε ηλικία 4 ετών, στο ίδιο νοσοκομείο στο εξωτερικό, όπου έγινε μια σύντηξη της κνήμης με την περόνη και αρθροδεσία της άρθρωσης του αστραγάλου. Το μεταλλικό υλικό αφαιρέθηκε 3 χρόνια αργότερα και έγινε προσπάθεια να διορθωθεί η θέση του γονάτου με μια πλάκα στην έσω πλάκα ανάπτυξης της κνήμης (). Το παιδί επέστρεψε στο νοσοκομείο μας 8 χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2016, για άλλη αξιολόγηση. Είχε εντελώς άκαμπτο πόδι σε βλαισμό και ευκάμωση, (30 βλαισότητα και 20 ευκάμωση), με σοβαρή συντόμευση του άκρου. Ήταν ένα φαινομενικά υγιές αγόρι, που πήγαινε σχολείο, αλλά παρέμεινε πάντα μέσα στο σπίτι. Μετακινιόταν με πατερίτσες. Έγιναν αρκετές προσπάθειες να φορέσει ένα τροποποιημένο παπούτσι, με κατάλληλο ανυψωτή παπουτσιών, στο δεξί πόδι, αλλά δεν υπήρξε επιτυχία. Το παιδί βρισκόταν σε σοβαρό συναισθηματικό στρες, καθώς δεν μπορούσε να συμμετέχει στις περισσότερες καθημερινές δραστηριότητες για την ηλικία του. Η νέα ακτινολογική εξέταση αποκάλυψε την ευχέρεια και την καμπυλότητα του ποδιού. Ένα σκανόγραμμα υπολόγισε το μήκος του άξονα του ποδιού στα 6,5 εκατοστά για την κνήμη (). Μετά από μια εμπεριστατωμένη συζήτηση με τους γονείς, διορθώσαμε το άκρο σε δύο στάδια. Πρώτον (24 Φεβρουαρίου 2016), εφαρμόσαμε ένα πλαίσιο Ιλιζάρ και εκτελέσαμε μια οστεοτομία στο περιφερικό τμήμα της κνήμης και προχωρήσαμε σε ένα σταδιακό άνοιγμα της οστεοτομίας, διορθώνοντας ταυτόχρονα την βλαισότητα και την πτέρνα του ποδιού. Επιτύχαμε πλήρη διόρθωση της θέσης του ποδιού, χρησιμοποιώντας κατάλληλες αρθρώσεις, και νέο οστό αναπτύχθηκε στο άνοιγμα της οστεοτομίας (). Μετά την ενοποίηση της οστεοτομίας, στις 19 Απριλίου 2016, πραγματοποιήσαμε οστεοτομία στην εγγύς κνήμη και την περόνη και ξεκινήσαμε να επιμηκύνουμε το άκρο. Παρακολουθούσαμε τον ασθενή μας κάθε 10 ημέρες με ακτινογραφία και πλάγια όψη της κνήμης. Περπατούσε με πατερίτσες με μερική στήριξη του βάρους, όπως το ανέχονταν. Η μητέρα του καθάριζε τα σημεία των καρφιών τακτικά και εκτελούσε επιμήκυνση με ρυθμό 1 mm σε 4 ημερήσια διαστήματα. Δεν υπήρξαν σημαντικές επιπλοκές. Το αγόρι και η οικογένειά του ήταν πολύ συνεργάσιμοι. Επιτύχαμε επιμήκυνση 4,5 cm, με καλή αναγέννηση της κνήμης. Αυτό ήταν το πρόγραμμά μας, να μην υπερβούμε το 20% του αρχικού μήκους της κνήμης. Η συσκευή αφαιρέθηκε στις 22 Ιουλίου και εφαρμόσαμε λειτουργική ορθοσωμία αστραγάλου για την κινητικότητα του παιδιού. Το πλαίσιο παρέμεινε για 5 μήνες συνολικά. Το αγόρι ξεκίνησε να περπατά με πατερίτσες με σταδιακή στήριξη βάρους, με την ορθοσωμία (). Επιτύχαμε ένα σταθερό πέλμα με 2 εκ. απόκλιση. Ο ασθενής μας ήταν πολύ λειτουργικός και εξαιρετικά ικανοποιημένος με το τελικό αποτέλεσμα. Φορούσε ένα κανονικό παπούτσι με ύψος 1,5 εκ. που του επέτρεπε να συμμετέχει σε πολλές καθημερινές δραστηριότητες, αποφεύγοντας τα άλματα. Στην τελευταία παρακολούθηση, 1 χρόνο μετά την αφαίρεση του πλαισίου, περπατούσε χρησιμοποιώντας μόνο την ορθοπεδική συσκευή του ποδιού (και). Σχεδιάζουμε να εξισορροπήσουμε την ανισορροπία των ποδιών με μια άλλη διαδικασία επιμήκυνσης, στην πρώιμη εφηβεία του. Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του πολλαπλασιαστή για την πρόβλεψη της απόκλισης του μήκους του άκρου σε μια συγγενή κατάσταση, με μόνιμη επιφυσιοδεσία της απόφυσης του μακρού οστού του κοντού άκρου, υπολογίσαμε ότι το τελικό LLD θα είναι 7 cm. Το αρχικό LLD των 2 cm στην ηλικία των 9,2 ετών του αγοριού με τον τρέχοντα πολλαπλασιαστή 1,36 προβλέπει ότι Το υπόλοιπο ύψος ανάπτυξης για το αριστερό κνήμι θα είναι G=L(M-1) 26cm(1.36–1)=9.36cm B Το ποσό της ανάπτυξης που παραμένει για την επιφυσιοδεσία του δεξιού κνημιαίου οστού θα είναι G=L(M-1) × k που υπολογίζεται ως 24cm(1.36–1) × 0.5=4.32cm Το εκτιμώμενο ύψος του LLD θα είναι 9,36-4,32=5 cm, προσθέτοντας τα 2 cm του υφιστάμενου LLD, το οποίο ισούται με ένα προβλεπόμενο ύψος του LLD 7 cm κατά την ωριμότητα.