Ένας 69χρονος Βέλγος Καυκάσιος άνδρας παραπονέθηκε για κράμπες στο δεξί του γάμπα και δυσκολίες στο περπάτημα που είχαν ξεκινήσει 6 μήνες νωρίτερα αλλά είχαν εξελιχθεί σε σημείο που χρειαζόταν στήριξη από τα κάγκελα όταν ανέβαινε μια σκάλα. Δεν ανέφερε αισθητηριακές διαταραχές. Το ιστορικό του περιλάμβανε αρτηριακή υπέρταση, υπερχοληστερολαιμία, πλήρη κώφωση του δεξιού αυτιού λόγω μαστοειδεκτομής στην πρώιμη παιδική ηλικία, και εντελώς ασυμπτωματικό ΠΔΒ που είχε διαγνωστεί 7 χρόνια νωρίτερα από αυξημένες αλκαλικές φωσφατάσες σε μια εξέταση αίματος ρουτίνας, και είχε επιβεβαιωθεί από σπινθηρογραφία οστών με διφωσφονάτη τεχνήτιο-99μ. Η αδελφή του είχε πεθάνει από άνοια σε ηλικία 62 ετών, ενώ η μητέρα του είχε πεθάνει σε ηλικία 67 ετών από άνοια και δυσκολίες στο περπάτημα. Κατά την πρώτη νευρολογική εξέταση είχε ελαφρά παράλυση των ραχιαίων εκτακτών του αριστερού ποδιού, του αριστερού τετρακέφαλου και του δεξιού δελτοειδούς μυός, ατροφία του αριστερού μηρού, και διάχυτη υπερεκρόφηση των τενόντων. Παρατηρήθηκαν συσπάσεις στο δεξιό δελτοειδές μυό αλλά όχι στη γλώσσα, η οποία δεν ήταν ατροφική. Τα κρανιακά νεύρα και η ευαισθησία ήταν άθικτα και δεν υπήρχε σημάδι Μπάμπινσκι. Η πρώτη εξέταση ηλεκτρομυογραφίας (EMG) αποκάλυψε ένα διάχυτο χρόνιο νευρογενές πρότυπο σε όλους τους δοκιμασμένους μύες του αριστερού ποδιού και στον δεξιό δελτοειδή μυ, χωρίς σημάδια υποξείας απονεύρωσης, όπως μυϊκές συσπάσεις ή θετικά αιχμηρά κύματα. Υπήρχε μια έντονη επιβράδυνση της κινητικής νευρικής αγωγής του δεξιού περονιαίου νεύρου, χωρίς αποκλεισμό αγωγής. Ένα εκτεταμένο εργαστηριακό πρόγραμμα έδωσε φυσιολογικά αποτελέσματα, εκτός από ελαφρά αύξηση της αλκαλικής φωσφατάσης (115 mU/mL, φυσιολογικό εύρος 30-90 mU/mL) και της λακτάτης αφυδρογονάσης (308 mU/mL, φυσιολογικό εύρος 140-280 mU/mL). Η μαγνητική τομογραφία της οσφυϊκής μοίρας και οι τομογραφίες του τραχήλου και της πυέλου δεν αποκάλυψαν σημαντικές ανωμαλίες. Η βάδιση για περισσότερο από 20 λεπτά είχε γίνει δύσκολη τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν από τις αρχικές αυτές έρευνες, με την ασθενή να αναφέρει πτώσεις και διαλείπουσες παραισθήσεις στο αριστερό μεγάλο δάχτυλο του ποδιού. Η ασθενής παρουσίασε ένα δεξιό σημείο του Μπάμπινσκι και απουσία αντανακλαστικών στον αστράγαλο. Επιπλέον ηλεκτροφυσιολογικές μελέτες () αποκάλυψαν διάχυτη νευροπάθεια αισθητήρων και κινητήρων με ένα χρόνιο νευρογενές πρότυπο απονεύρωσης στους διμερείς πρόσθιους μηριαίους και τους ορθούς μηριαίους μυς, τον δεξιό λατέροβαλς και τον σολέους. Υπήρχαν ενδείξεις υποξείας απονεύρωσης (φλεγματώσεις και/ή συσπάσεις) στον δεξιό πρόσθιο μηριαίο μυ, τον αριστερό λατέροβαλς και τους δικέφαλους του δεξιού βραχίονα. Συζητήθηκε με τον ασθενή η σκοπιμότητα διενέργειας βιοψιών μυών και νεύρων, αλλά αυτές απορρίφθηκαν. Τα σωματοαισθητικά προκλητά δυναμικά (SEP) υποδήλωσαν υποφλοιώδη, υπερμυελική επιβράδυνση των κεντρικών σωματοαισθητικών οδών, ενώ τα κινητικά προκλητά δυναμικά (MEP) που προκλήθηκαν από διακρανιακή μαγνητική διέγερση (TMS) των κεντρικών κινητικών οδών αποκάλυψαν αυξημένα κατώφλια διέγερσης και ελαφρώς καθυστερημένη κεντρική αγωγή, που περιορίστηκαν στα κάτω άκρα. Η οσφυϊκή παρακέντηση έδειξε φυσιολογική πρωτεΐνη, γλυκόζη, κυτταρολογία και δείκτη IgG, και πανομοιότυπες ολιγοκλωνικές ζώνες στο ορό και το εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Η ορολογία για σύφιλη και βορρέλια ήταν αρνητική. Τα επίπεδα των αντισωμάτων του ανθρώπινου Τ-λεμφοτροπικού ιού 1 στον ορό, της αρυλοσουλφατάσης-Α στον ορό και των κατεχολαμινών στα ούρα ήταν φυσιολογικά. Περαιτέρω έλεγχος για πολυνευροπάθεια (συμπεριλαμβανομένης της κατάστασης των βιταμινών Β, του ελέγχου του διαβήτη, της λειτουργίας του θυρεοειδούς, της ηλεκτροφόρησης των πρωτεϊνών και των δεικτών όγκου) δεν αποκάλυψε καμία μεταβολική, φλεγμονώδη, παρανεοπλαστική ή τοξική αιτία πολυνευροπάθειας. Η μαγνητική τομογραφία του εγκεφάλου έδειξε αμφίπλευρη μετωπο-κροταφική ατροφία (). Η μαγνητική τομογραφία της ραχιαίας σπονδυλικής στήλης έδειξε εστιακή ατροφία που κάλυπτε περίπου 5 εκ. του νωτιαίου μυελού στο επίπεδο του Δ4, με δευτερογενή κεντρομηδενική διαστολή (δυστυχώς αυτές οι εικόνες δεν μπορούσαν να ανακτηθούν). Ο ασθενής ανέπτυξε γρήγορα συμπτώματα του μετωπιαίου λοβού 8 χρόνια αργότερα. Έμεινε πλήρως προσανατολισμένος αλλά έγινε απαθής, δυσφορικός και λεκτικά επιθετικός. Έδειξε επιμονές και παραφωνίες στη συζήτηση και είχε γίνει κουφός στο αριστερό του αυτί. Δεν είχε ψευδαισθήσεις, σημάδια απελευθέρωσης του μετωπιαίου λοβού ή προβλήματα σφιγκτήρων και είχε φυσιολογική οφθαλμοκινησία. Είχε παραπάρεση που επηρέαζε κυρίως τους μύες του ισχίου, τους δικέφαλους και τους ραχιαίους μύες των ποδιών, με σχετική διατήρηση των μυών του τεντωτή. Υπήρχε ελαφρά μυϊκή ατροφία, η οποία, όπως και η παραπάρεση, ήταν πιο έντονη στο αριστερό τετρακέφαλο (). Ωστόσο, τα άνω άκρα μπορούσαν να ασκήσουν φυσιολογικές δυνάμεις. Το σημείο του Μπάμπινσκι είχε εξαφανιστεί αλλά υπήρχε διμερής σημείο του Χόφμαν-Τρόμερ και γενικευμένη υπερεκρόφηση, εκτός από τα αντανακλαστικά του αστραγάλου, τα οποία απουσίαζαν. Ο ασθενής αρνήθηκε να υποβληθεί σε τυπικές νευροψυχολογικές εξετάσεις. Η παρουσία προσωπικών και οικογενειακών ιστοριών άνοιας και προοδευτικής διαταραχής βάδισης και το ιστορικό (αν και ασυμπτωματικού) PDB οδήγησαν σε μια υποθετική διάγνωση IBMPFD. Μια ανάλυση αλληλουχίας των 17 κωδικοποιητικών εξωνίων του γονιδίου VCP (Born-Bünge Institute, Πανεπιστήμιο της Αμβέρσας) επιβεβαίωσε την ύπαρξη μιας απλής μεταλλαγής βάσης στο κωδικόνιο 159 (Arg>His), η οποία επιβεβαιώθηκε σε μια δεύτερη ανεξάρτητη ανάλυση. Ο ασθενής πέθανε 1 χρόνο αργότερα λόγω αναπνευστικής λοίμωξης. Δεν έγινε αυτοψία.