Ένας 63χρονος Καυκάσιος άνδρας παρουσιάστηκε με παράπονα για πόνο στο δεξιό λαιμό και δυσφαγία μετά από ένα βίαιο βήχα που είχε την προηγούμενη μέρα. Κατά την εισαγωγή του, ήταν αιμοδυναμικά φυσιολογικός με ήπια πυρεξία. Η φυσική εξέταση αποκάλυψε κυτταρίτιδα που επεκτεινόταν από την περιοχή του δεξιού στερνοκλειδομαστοειδούς έως το πρόσθιο άνω τμήμα του θώρακα με οίδημα και ευαισθησία ακριβώς πάνω από την δεξιά στερνοκλειδική άρθρωση. Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν λευκοκυττάρωση και αυξημένους φλεγμονώδεις δείκτες. Μια απλή ακτινογραφία θώρακα έδειξε δεξιό υπεζωκοτικό υγρό. Αυτά τα ευρήματα δημιούργησαν υποψίες για αυθόρμητη ρήξη του τραχήλου του οισοφάγου. Η λήψη τροφής από το στόμα παραλείφθηκε και ένα ρινογαστρικό σωλήνα εισήχθη για σίτιση μαζί με εμπειρική ενδοφλέβια χορήγηση πενικιλλίνης, φλουκλοξακλίνης και μετρονιδαζόλης. Μια αξονική τομογραφία (CT) έδειξε φλεγμονώδεις αλλαγές πίσω από την δεξιά στερνοκλειδική άρθρωση με μικρές τσέπες αέρα πίσω από το άνω στέρνο, πάχυνση του υπεζωκότα στο δεξιό άκρο με κάποια παρακείμενη πνευμονική συμπύκνωση και επιβεβαίωσε την παρουσία υπεζωκοτικού υγρού (Εικόνες και). Μια μελέτη κατάποσης γαστρογραφίνης έδειξε μια μικρή ανωμαλία του πλευρικού φάρυγγα, αλλά όχι οριστική διαφυγή αντίθεσης, και η φαρυγγοσκόπηση δεν μπόρεσε να βρει κάποια ανωμαλία. Η παρακέντηση του στερνοκλειδικού οιδήματος έγινε με καθοδήγηση υπερήχων, αλλά δεν απομονώθηκαν μικροοργανισμοί από το δείγμα. Παρόλα αυτά, επειδή υπήρχε ακόμα ένας βαθμός αβεβαιότητας, αποφασίστηκε η αντιμετώπιση της κατάστασης με παρατεταμένη εντερική σίτιση και αντιβιοτικά. Μετά από 2 εβδομάδες σε αυτό το σχήμα, η φλεγμονή υποχώρησε εντελώς και ο ασθενής έλαβε σίτιση από το στόμα και πήρε εξιτήριο. Εντούτοις, 9 ημέρες μετά την έξοδό του, ο ασθενής παρουσίασε τα ίδια συμπτώματα. Μια άλλη αξονική τομογραφία καθόρισε τη διάγνωση της σηπτικής αρθρίτιδας που εμφάνιζε διαβρωτικές αλλαγές μέσα στην δεξιά στερνοκλειδική άρθρωση (Εικόνα). Ο ασθενής ξεκίνησε ξανά μια 6 εβδομάδων αγωγή με τον ίδιο συνδυασμό αντιβιοτικών αλλά χωρίς περιορισμούς στην από του στόματος λήψη. Τελικά, η αρθρίτιδα υποχώρησε και κατά την παρακολούθηση 3 και 6 μήνες αργότερα, αντίστοιχα, ο ασθενής παρέμεινε ασυμπτωματικός.