Μια 43χρονη γυναίκα, έγκυος 3ου τριμήνου, παραπονέθηκε για σοβαρό πόνο στο κάτω μέρος της κοιλιάς, κυρίως στο αριστερό υποχώδριο, για έξι μήνες. Το ιατρικό και γυναικολογικό ιστορικό της ασθενούς ήταν φυσιολογικό, εκτός από μια μυοεκτομή για ένα καλοήθες λειομυόμα που είχε πραγματοποιηθεί πριν από 12 χρόνια. Η φυσική εξέταση αποκάλυψε ένα πρησμένο υπογάστριο, μια ψηλαφητή μάζα στο αριστερό υποχώδριο και μια διευρυμένη μήτρα. Αυτά τα ευρήματα υποδήλωναν λειομυόμα ή αδενομύωση. Η υπερηχογραφική εξέταση της κοιλίας αποκάλυψε πολλαπλούς μεγάλους και ετερογενείς οζίδια της μήτρας, το μεγαλύτερο με μέγεθος 7 cm. Το μέγεθος και η εμφάνιση ήταν φυσιολογικά και για τις δύο ωοθήκες. Το αριστερό υποκογχιακό τμήμα περιείχε μάζα 10 cm αβέβαιης προέλευσης με πολλαπλές υποηχοειδείς περιοχές, που υποδεικνύουν νέκρωση (Εικ. Α). Η κοιλιακή τομογραφία έδειξε πολλαπλούς ινομυώματα της μήτρας, έναν όγκο στο αριστερό υποκογχιακό τμήμα και οπισθοπεριτοναϊκές λεμφαδενοπάθειες στην αριστερή εξωτερική λαγόνια και πλευρική αορτική αλυσίδα (Εικ. Ba και Bb). Η αξονική τομογραφία θώρακος έδειξε πολυάριθμα πνευμονικά οζίδια και στους δύο πνεύμονες (Εικ. Βγ). Η μαγνητική τομογραφία έδειξε έναν διευρυμένο ασύμμετρο μυοματώδη τράχηλο. Οι εικόνες μαγνητικής τομογραφίας με ταχεία SEMR έδειξαν μια φυσιολογική ενδομήτρια λωρίδα και ζώνη σύνδεσης με πολλαπλούς καλά περιγεγραμμένους ενδοτοιχωματικούς και υποσακοειδείς λειομυώματα, σύμφωνα με τον τύπο 5 και 6 βλαβών, σύμφωνα με το σύστημα υποκατηγοριοποίησης του Διεθνούς Οργανισμού Γυναικολογίας και Μαιευτικής για τα λειομυώματα (Εικ. α). Τα λειομυώματα έδειξαν μέτρια ένταση σήματος σε σύγκριση με το τοίχωμα της μήτρας χωρίς νέκρωση ή αιμορραγία. Η μαγνητική τομογραφία αποκάλυψε επίσης έναν όγκο 10 εκ. αδιευκρίνιστης προέλευσης στο αριστερό υποπλευρικό σημείο (Εικ. β) με οπισθοπεριτοναϊκές λεμφαδενοπάθειες των αριστερών εξωτερικών λαγόνιων και πλευρικών αορτικών αλυσίδων (Εικ. γ, δ). Το σημάδι των γεφυρωτικών αγγείων υποδείκνυε την ενδομήτρια προέλευση των μαζών (Εικ. γ). Εφόσον τα αποτελέσματα της απεικόνισης ήταν ασαφή και ανησυχητικά για μεταστατικό σάρκωμα μήτρας ή κακοήθεια του πεπτικού συστήματος, πραγματοποιήσαμε διαγνωστική και επεμβατική λαπαροτομία σε συνεργασία με την ομάδα χειρουργικής του πεπτικού συστήματος. Τα ενδοεγχειρητικά ευρήματα περιλάμβαναν: 1) υποσκληρικούς και ενδοτοιχωματικούς όγκους με μακροσκοπικά ινομυώματα μήτρας, 2) φυσιολογικούς ωοθήκες και σάλπιγγες, 3) πολυλοβώδη συμπαγή όγκο που ήταν εύθρυπτος σε ορισμένες περιοχές και προσκολλημένος μόνο στο σπλαχνικό περιτόναιο στο αριστερό υπογάστριο και 4) λεμφαδενοπάθεια στο αριστερό εξωτερικό λαγόνιο και πλευρική αορτική αλυσίδα, που υποδείκνυε μεταστάσεις. Ως αποτέλεσμα, υποβληθήκαμε σε διανεξαρξιακή υστερεκτομή, ολική αφαίρεση του αριστερού υπογάστριου και εκτομή λεμφαδένων. Η ανατομοπαθολογική εξέταση των μαζών της μήτρας αποκάλυψε καλοήθη πολλαπλασιασμό των κυττάρων του λείου μυός, που υποδηλώνει ένα λειομυόμα (Εικ. Α). Οι πυρήνες των κυττάρων ήταν υπερχρωματικοί και επιμήκεις, και έλειπαν σημάδια ατυπίας ή ανώμαλων μιτωτικών διαδικασιών. Τα κύτταρα του λείου μυός είχαν μια οργανωμένη δομή, διαχωρισμένα από ένα καλά αγγειοποιημένο ινο-υαλώδες στρώμα χωρίς κανένα νεκρωτικό σημείο (Εικ. Α). Η κυτταρικότητα της αριστερής μάζας του υποκοιλίου θύλακα έμοιαζε με εκείνη του λειομυώματος της μήτρας (Εικ. Β). Δεν υπήρχε νέκρωση ή αιμορραγία, και αποτελούνταν από οργανωμένα κύτταρα του λείου μυός (Εικ. Β). Οι λεμφαδένες που αφαιρέθηκαν από την αριστερή εξωτερική λαγόνια και πλευρική αορτική αλυσίδα αποκάλυψαν μαζική μετάσταση του λείου μυϊκού ιστού που αντικατέστησε σχεδόν εντελώς τον συνηθισμένο λεμφικό ιστό με μόνο λίγους λεμφαδένες που διατηρούσαν τη συνηθισμένη δομή. Αυτός ο λείο μυϊκός ιστός των λεμφαδένων έμοιαζε με το λειομυόμα της μήτρας και τον αριστερό υποκοιλιακό όγκο. Οι λεμφαδένες, ο αριστερός υποχοδριακός όγκος και το μητρικό λειομυόμα αναλύθηκαν ανοσοϊστοχημικά. Όλοι οι εξετασθέντες ιστοί ήταν θετικοί για τα οιστρογόνα (ER) και τους υποδοχείς προγεστερόνης (PR) (Εικ. Γ και Δ). Είναι σημαντικό ότι, κατά την ανοσοϊστοχημική εξέταση της περιτοναϊκής μάζας (Εικ. Β) και ενός από τους λεμφαδένες που αφαιρέθηκαν (Εικ. Α), διαπιστώθηκε ένα σημαντικό εύρημα, το οποίο αποκάλυψε κοιλιακό ιστό παρακείμενο στον μυϊκό πολλαπλασιασμό εντός αυτών των μεταστατικών θέσεων. Ο συγκεκριμένος ιστός αποτελείται από ένα σπειροειδές κοιλιακό επιθήλιο που στηρίζεται σε ένα μέτρια κυτταρικό μεσεγχυματικό ιστό (Εικ. Β, Α και Β). Ο περιβάλλων μυϊκός πολλαπλασιασμός ήταν εξαιρετικά θετικός για το σπειροειδές κοιλιακό επιθήλιο και το οιστρογόνο, ενώ ο κοιλιακός ιστός ήταν αρνητικός (Εικ. Α και Β). Τόσο ο κοιλιακός ιστός όσο και οι μυϊκοί όγκοι του λαγονίου λεμφαδένα παρουσίασαν διάχυτη ισχυρή και ομοιογενή θετικότητα για τους υποδοχείς οιστρογόνου και προγεστερόνης (Εικ. Α και Β). Βάσει της κλινικής εικόνας, των απεικονιστικών μελετών, της ιστολογίας, των θετικών ανοσοϊστοχημικών κηλίδων και του δείκτη Ki-67 κάτω από 1%, διατηρήσαμε τη διάγνωση της ΒΜΛ που αφορά τους πνεύμονες, την κοιλιά και τους οπισθοπεριτοναϊκούς λεμφαδένες και αποφασίσαμε να παρακολουθήσουμε τον ασθενή χωρίς ορμονοθεραπεία.