Μια 50χρονη νοικοκυρά παρουσίασε σοβαρό πόνο, πρωινή δυσκαμψία και οίδημα στις αρθρώσεις του αριστερού δαχτύλου και του μικρού δαχτύλου. Τα συμπτώματα ξεκίνησαν 3 μήνες νωρίτερα και σταδιακά χειροτέρευσαν. Ο πόνος ήταν χειρότερος το πρωί και δεν ανακουφιζόταν με την ανάπαυση. Η βαθμολογία του πόνου με την κλίμακα IASP Pain Scale [] κυμαινόταν από 6 έως 8 με προσωρινή βελτίωση μετά από αναλγητικά (παρακεταμόλη και δικλοφενάκη). Παρατήρησε ότι οι αρθρώσεις είχαν παραμορφωθεί ανώδυνα 1 χρόνο νωρίτερα και είχε ζητήσει ιατρική φροντίδα. Οι θεράποντες γενικοί ιατροί την είχαν διαγνώσει με οστεοαρθρίτιδα του χεριού. Δεν υπήρχε ιστορικό τραύματος, πυρετού, τριχόπτωσης ή στοματικών ελκών. Δεν είχε γνωστές προηγούμενες ιατρικές ασθένειες. Δεν υπήρχε οικογενειακό ιστορικό οστεοαρθρίτιδας του χεριού ή άλλων δερματικών ή αρθρικών ασθενειών. Δεν υπήρχε προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό ατοπικού εκζέματος, άσθματος, αλλεργικής ρινίτιδας και αλλεργικής επιπεφυκίτιδας. Η ασθενής παρατήρησε επίσης πολλαπλές κνησμώδεις εξανθήσεις στο δέρμα πάνω από τους αστραγάλους και τα γόνατα για το προηγούμενο έτος. Σύμφωνα με την ίδια, τα εξανθήματα δεν ήταν σχεδόν καθόλου φολιδωτά. Οι γενικοί ιατροί της διέγνωσαν λειχήνες. Ωστόσο, η θεραπεία με τοπικά φάρμακα δεν είχε αποτέλεσμα. Η φυσική εξέταση αποκάλυψε παραμόρφωση των ακροδακτύλιων μεσοφαλαγγικών αρθρώσεων (ΑΔΜ) του αριστερού δακτύλου και του μικρού δακτύλου. Υπήρχε σταθερή κάμψη και των δύο αρθρώσεων. Η ακροδακτύλιος του μικρού δακτύλου ήταν καμπυλωμένη προς τα μέσα (Εικ. α). Οι αρθρώσεις ήταν πρησμένες, ερυθηματώδεις και ευαίσθητες στην ψηλάφηση. Το εύρος της κίνησης ήταν επίσης περιορισμένο λόγω του πόνου. Η ακτινογραφία του αριστερού χεριού έδειξε ανωμαλίες στις ακροδακτυλικές αρθρώσεις του δακτύλου και του μικρού δακτύλου (Εικ. γ). Και οι δύο εμφανίστηκαν ακανόνιστες με σκληρυντικό περιθώριο άρθρωσης, στενό χώρο άρθρωσης και περιθωριακές οστεοφύτες. Οι εξετάσεις αίματος της έδειξαν φυσιολογική λευκοκυτταρική συγκέντρωση (7,42 × 109/L), ελαφρά αυξημένο ρυθμό καθίζησης ερυθροκυττάρων (ESR) (22 mm/ώρα, φυσιολογική τιμή 1-20 mm/ώρα), αντιπυρηνικά αντισώματα (ANA), ρευματοειδή παράγοντα (RF) και αντικυκλικά αντισώματα πρωτεϊνών (ACCPA) ήταν όλα αρνητικά. Οι υπόλοιπες μετρήσεις των κυττάρων του αίματος, τα προφίλ των νεφρών και του ήπατος ήταν φυσιολογικά. Υπήρχαν πολλαπλές ερυθρο-μοβ, επίπεδες βλατίδες και πλάκες με ελάχιστες κλίμακες στους αστραγάλους (αριστερά περισσότερο από δεξιά) και επιφανειακή εκδορά (Εικ. β). Υπήρχαν επίσης υπερμελαχρωματικές πλάκες με κλίμακες και πάνω από τα δύο γόνατα (Εικ. γ) και κάθετες ραβδώσεις στα νύχια της (Εικ. δ). Η στοματική εξέταση έδειξε φυσιολογική οδοντοστοιχία χωρίς ραβδώσεις του βλεννογόνου, διάβρωση ή έλκη. Οι υπόλοιπες εξετάσεις του δέρματος, του τριχωτού της κεφαλής και άλλων συστημάτων ήταν φυσιολογικές. Η δερματοσκοπική εξέταση με τη χρήση του DermLite DL4 (3Gen Inc., San Juan Capistrano, 92,675, Αμερική) αποκάλυψε δερματοσκοπικό σημείο Auspitz πάνω σε ανοιχτό κόκκινο φόντο, ελάχιστες λευκές κλίμακες με ένα τακτικά κατανεμημένο αιμοφόρο αγγείο με στίγματα (Εικ. ) Η βιοψία με νυστέρι της δερματικής βλάβης στον αριστερό αστράγαλο (Εικ. ) έδειξε παρακερατώσεις στην επιφάνεια της επιδερμίδας με επιμήκυνση των ραχών του δικτυωτού πλέγματος, σπογγίωση του επιδερμικού στρώματος και πολλαπλασιασμό μικρών τριχοειδών αγγείων που παρατηρούνται στο παπιλλωτό χόριο με το περιβάλλον μίγμα φλεγμονωδών κυττάρων, κυρίως λεμφοκυττάρων. Τα ευρήματα αυτά συνάδουν με την ψωρίαση. Διαγνώσαμε ότι είχε ψωριασική αρθρίτιδα (PsA). Η θεραπεία συνίστατο σε εβδομαδιαία από του στόματος μεθοτρεξάτη 7,5 mg τιτλοποιημένη έως 15 mg με συμπλήρωμα φολικού οξέος και τοπικά βηταμεθαζόνη 0,5%. Το εξάνθημα του δέρματος (Εικ.) και ο πόνος στις αρθρώσεις είχαν βελτιωθεί σημαντικά μετά από 4 εβδομάδες θεραπείας.