Ένας 72χρονος Καυκάσιος ασθενής παραπέμφθηκε στη μονάδα μας με μεταστατική οστική εναπόθεση που αφορούσε το αριστερό εγγύς μηρό του από γνωστό πρωτοπαθές προστατικό καρκίνωμα. Συνήθως, οι μεταστάσεις του προστάτη είναι σκληρωτικές. Ωστόσο, η λεπτομερής ακτινολογική αξιολόγηση κατέδειξε μια μεγάλη λυτική βλάβη στην περίπτωση αυτή (Εικόνα). Λόγω του υψηλού κινδύνου επικείμενου παθολογικού κατάγματος, ελήφθη η απόφαση να πραγματοποιηθεί προφυλακτική ενδομυελική καρφίτωση του αριστερού μηρού (Εικόνα). Προκειμένου να μειωθεί η αυξημένη ενδομυελική πίεση κατά την εισαγωγή του καρφιού, έγινε εξαερισμός του άκρου του μηρού (Εικόνα). Ο ασθενής δεν είχε κανένα άλλο σημαντικό ιατρικό ιστορικό στο παρελθόν και δεν ήταν γνωστό ότι ήταν αλλεργικός σε οποιοδήποτε φάρμακο. Είχε υποβληθεί σε χειρουργικές επεμβάσεις για άλλες καταστάσεις στο παρελθόν που απαιτούσαν γενική αναισθησία και είχε μια ομαλή ανάρρωση σε κάθε περίπτωση. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο ασθενής έπαθε καρδιακή ανακοπή. Αρχικά θεωρήθηκε ότι η αιτία αυτού του συμβάντος ήταν η αυξημένη ενδομυελική πίεση κατά τη διάνοιξη και την εισαγωγή του καρφιού. Μετά την επιτυχή ανάνηψη, παρατηρήθηκε ένα έντονο γενικευμένο ερυθηματώδες εξάνθημα που διήρκεσε περίπου τριάντα λεπτά. Αυτό προκάλεσε την ανησυχία μιας πιθανής αντίδρασης υπερευαισθησίας σε ένα από τα αναισθητικά. Ο ασθενής μας έλαβε συνολικά οκτώ διαφορετικά φάρμακα, δηλαδή προποφόλη, ατρακούριο, μορφίνη, ονταζεντρόνη, δεξαμεθαζόνη, ζελοφουσίνη, παρακεταμόλη και δικλοφενάκη. Είναι ενδιαφέρον ότι σημειώθηκε ότι η καρδιακή ανακοπή συνέβη μετά από μια δόση ατρακούριου και μια έγχυση ζελοφουσίνης. Κατά συνέπεια, θεωρήθηκε ότι είτε ένας από αυτούς τους δύο παράγοντες θα μπορούσε να ήταν υπεύθυνος για την αναφυλακτική αντίδραση. Τα επίπεδα της τριπτάσης των μαστοκυττάρων ορού που λήφθηκαν μία ώρα μετά το συμβάν, έδειξαν επίπεδο 190 ng/ml, το οποίο έπεσε σε 60 ng/ml όταν επαναλήφθηκαν τα επίπεδα δώδεκα ώρες αργότερα (κανονικό εύρος 3-23 ng/ml). Τα αυξημένα επίπεδα της τριπτάσης των μαστοκυττάρων ήταν σύμφωνα με την αποκοκκίωση των μαστοκυττάρων. Η τελευταία υποδήλωνε έντονα αντίδραση υπερευαισθησίας. Επιπλέον, έγιναν δοκιμές δερματικού κνησμού από αλλεργία σε όλα τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Είναι ενδιαφέρον ότι έδειξαν θετική αντίδραση μόνο στη ζελοφουσίνη, επιβεβαιώνοντας ότι ήταν η αιτιολογική ουσία.