Μια 56χρονη γυναίκα παρουσιάστηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών μετά από πτώση. Η ασθενής ανέφερε ότι είχε πυρετό τις τελευταίες 2 ημέρες και υπήρχε συνακόλουθος ίλιγγος που οδήγησε στην πτώση. Δεν υπήρχε απώλεια συνείδησης ή τραυματισμός στο κρανίο δευτερογενώς από την πτώση. Επίσης ανέφερε μη παραγωγικό βήχα, αρκετά επεισόδια μη χολώδους, μη αιματηρού εμετού και δύο επεισόδια διάρροιας. Το ιατρικό ιστορικό της ασθενούς ήταν ότι είχε χρόνια ισχαιμική καρδιακή νόσο, διαβήτη τύπου 2, υπερλιπιδαιμία και υπέρταση. Δεν είχε γνωστές αλλεργίες σε φάρμακα. Αρνήθηκε ότι έπινε αλκοόλ, ότι κάπνιζε ή ότι έκανε χρήση παράνομων ναρκωτικών. Το ιστορικό των ταξιδιών της περιελάμβανε ταξίδι στην Ινδία πριν από τρεις μήνες. Κατά την κλινική εξέταση φαινόταν να ιδρώνει, να είναι ληθαργική και να πονάει, με αρτηριακή πίεση 125/95 mmHg, καρδιακό ρυθμό 127 παλμών ανά λεπτό, αναπνευστικό ρυθμό 20 ανά λεπτό, κορεσμό οξυγόνου 97% σε αέρα δωματίου και θερμοκρασία 39,7°C. Η κοιλιακή εξέταση αποκάλυψε ότι ήταν ευαίσθητη στο δεξιό κάτω τεταρτημόριο και στο δεξιό άνω τεταρτημόριο χωρίς ευαισθησία ή προστασία, και το σημείο του Μέρφι ήταν αρνητικό. Η εξέταση των άλλων συστημάτων δεν αποκάλυψε ανωμαλίες. Με βάση το κλινικό ιστορικό και την εξέταση, έγινε η διάγνωση της πνευμονίας και πιθανής οξείας σκωληκοειδίτιδας ή εκκολπωματίτιδας. Της χορηγήθηκε ενδοφλέβια φυσιολογική αλατούχος λύση, ενδοφλέβια αντιβιοτικά και αναλγησία. Το ηλεκτροκαρδιογράφημα έδειξε ταχυκαρδία με μη ειδική αναστροφή του κύματος Τ. Η ακτινογραφία θώρακα έδειξε σαφή πεδία στους πνεύμονες και το μέγεθος της καρδιάς ήταν φυσιολογικό. Παραγγέλθηκαν νεφρική ομάδα, ομάδα ήπατος, πλήρης αιματολογικός έλεγχος, C-ρευστοειδής πρωτεΐνη, προλακτίνη και ανάλυση ούρων. Η ασθενής είχε τρανσαμινίτιδα, σημαντικά αυξημένους φλεγμονώδεις δείκτες και θρομβοκυτταροπενία. Τα αποτελέσματα εργαστηριακών εξετάσεων της ασθενούς παρουσιάζονται στο. Ο ασθενής παραπέμφθηκε για υπολογιστική τομογραφία (CT) της κοιλίας και της πυέλου με ενδοφλέβια αντίθεση για να αποκλειστεί η σκωληκοειδίτιδα ή η εκκολπωματίτιδα. Δείχνει τα ευρήματα της CT για τον ασθενή. Τα αποτελέσματα έδειξαν ένα γραμμικό ραδιο-σκληρό ξένο σώμα εντός του ηπατικού τμήματος, πιθανότατα ένα κόκαλο ψαριού με την περιοχή της διάτρησης να είναι πιθανώς το απομακρυσμένο στομάχι. Γύρω από το ξένο σώμα υπάρχει μια καλά καθορισμένη υποσκληρή περιοχή που υποδηλώνει μια φλεγμονώδη περιοχή με μέγεθος 9,4 × 7,0 cm. Δεν υπήρχε υποκαψικός αιματώματος, ενδοκοιλιακό ελεύθερο υγρό ή πνευμοπεριτόναιο. Η ασθενής εισήχθη στη συνέχεια στο γενικό θάλαμο και έλαβε συντηρητική αγωγή με ενδοφλέβια αντιβιοτικά για 15 ημέρες. Αρχικά ξεκίνησε με Ceftriaxone και Metronidazole και στη συνέχεια μεταπήδησε σε Piperacillin/Tazobactam την 4η ημέρα της ασθένειας. Την 10η ημέρα της εισαγωγής, η ασθενής υποβλήθηκε σε επαναληπτική αξονική τομογραφία της κοιλιάς και της πυέλου και διαπιστώθηκε ότι το απόστημα είχε σημαντικά αυξηθεί σε μέγεθος και τοποθετήθηκε διαδερμικός καθετήρας εκείνη τη στιγμή. Την 18η ημέρα το απόστημα είχε το ίδιο μέγεθος και η ασθενής συνέχιζε να ανεβάζει πυρετούς, οπότε υποβλήθηκε σε ανοικτή παροχέτευση απόστημα ήπατος που έδειξε ένα ετερογενές απόστημα στο τμήμα 4 που επεκτεινόταν στο τμήμα 8, αλλά δεν παρατηρήθηκε υγρό απόστημα και δεν βρέθηκε ξένο σώμα. Την 27η ημέρα έγινε επαναληπτική αξονική τομογραφία της κοιλιάς και της πυέλου, επειδή η ασθενής συνέχιζε να ανεβάζει πυρετούς, δείχνοντας θύλακες υπολειμματικής συλλογής στο δεξιό λοβό του ήπατος με ένα ξένο σώμα που ήταν ακόμα παρόν και στη συνέχεια τοποθετήθηκε ένας νέος διαδερμικός καθετήρας. Την 29η ημέρα ο καθετήρας αφαιρέθηκε επειδή η έξοδος του είχε μειωθεί. Πραγματοποιήθηκε υπερηχογράφημα του ήπατος την 34η ημέρα και διαπιστώθηκε μια ετερογενής μη σαφώς καθορισμένη περιοχή στον ήπαρ που εκτείνεται από το τμήμα 4 έως το 8. Δεν υπήρχε νέα εστιακή ηπατική βλάβη. Η επαναληπτική υπερηχογραφία την 44η ημέρα έγινε και η κοιλότητα του απόστημα ήταν μικρότερη και υπήρχε ακόμα ένα ξένο σώμα. Η ασθενής έλαβε εξιτήριο χωρίς συμπτώματα την 55η ημέρα. Η ασθενής παρέμεινε καλά στην παρακολούθηση. Έκανε επαναληπτικούς υπέρηχους σε 1 μήνα και 3 μήνες μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, οι οποίοι έδειξαν μια ετερογενή υποηχοϊκή περιοχή η οποία είχε μειωθεί σε μέγεθος αλλά εξακολουθούσε να έχει την ψαροκόκαλο.