Μια 65χρονη γυναίκα διαγνώστηκε με FIGO στάδιο IVB υψηλού βαθμού οισοφαγικό καρκίνωμα (ακτινολογική παθολογική καρδιοφρενική αδενοπάθεια) τον Φεβρουάριο του 2019. Έλαβε τέσσερις κύκλους χημειοθεραπείας με καρβοπλατίνη AUC6 και πακλιταξέλη 175 mg/m2 ως νεοαδειούζουσα θεραπεία. Η ασθενής πέτυχε κλινική και ακτινολογική ανταπόκριση συμπεριλαμβανομένης της ύφεσης της καρδιοφρενικής εμπλοκής. Η πολυκλαδική επιτροπή συνέστησε χειρουργική επέμβαση με μεσοδιάστημα τον Αύγουστο του 2019. Αυτή συνίστατο σε ολική υστερεκτομή, διπλή αδενοεκτομή, ομετεκτομή, σκωληκοειδεκτομή και ευρεία περιτονεκτομή. Η λεμφαδενοεκτομή δεν ήταν απαραίτητη λόγω απουσίας μακροσκοπικών λεμφαδένων. Η χειρουργική επέμβαση ήταν βέλτιστη χωρίς μακροσκοπική υπολειμματική νόσο. Η γενετική συμβουλευτική αποκάλυψε μια παθογόνο γενετική μετάλλαξη στο γονίδιο BRCA1 (c.3770-3771delAG). Μετά τη χειρουργική επέμβαση, η ασθενής ολοκλήρωσε τρεις κύκλους καρβοπλατίνης και πακλιταξέλης, ολοκληρώνοντας τον τελευταίο από τους κύκλους τον Νοέμβριο του 2019. Το Olaparib (300 mg/m2 δύο φορές ημερησίως) ξεκίνησε ως θεραπεία συντήρησης. Λόγω της υποτροπής της αναιμίας βαθμού 3 παρά τις μειώσεις της δόσης, η θεραπεία διακόπηκε τον Δεκέμβριο του 2020. Η πρώτη υποτροπή εντοπίστηκε τον Ιανουάριο του 2021, όταν η πλατίνα παρέμεινε ακόμα μια επιλογή. Εντοπίστηκε στο περιτόναιο και στους μεσοθωρακικούς λεμφαδένες και θεωρήθηκε μη εγχειρήσιμη. Η ασθενής συμμετείχε σε κλινική δοκιμή για τη θεραπεία δεύτερης γραμμής με καρβοπλατίνη AUC5-λιποσωμική πεγκυλιωμένη δοξορουβικίνη 30 mg/m2 +/− αντι-PDL1, επιτυγχάνοντας μερική ανταπόκριση μετά από τρεις κύκλους τον Μάιο του 2021, η οποία διατηρήθηκε μετά από πέντε κύκλους. Τον Οκτώβριο του 2021, ξεκίνησε θεραπεία συντήρησης με νιραπαρίμπ 200 mg ημερησίως +/− αντι-PDL1 έως ότου διαπιστώθηκε η εξέλιξη των αδενωμάτων στο μεσοθωράκιο τον Μάρτιο του 2022. Η θεραπεία τρίτης γραμμής συνίστατο σε εβδομαδιαία χορήγηση πακλιταξέλης (80 mg/m2) συν διεβδομαδιαία χορήγηση βεβασιζουμάμπης (15 mg/kg) με μερική ανταπόκριση στην πρώτη εξέταση με αξονική τομογραφία. Τον Οκτώβριο του 2022, η ασθενής εμφάνισε μη ειδικά συμπτώματα επιγαστραλγίας και οισοφαγίτιδας που αρχικά αντιμετωπίστηκαν με αναστολείς αντλίας πρωτονίων καθώς δεν ανιχνεύθηκε πρόοδος στο μεσοθωράκιο στην αξονική τομογραφία (CT) και η πρώτη οισοφαγογαστροσκόπηση δεν ανέφερε βλάβες στον βλεννογόνο. Τον Δεκέμβριο του 2022, τα κλινικά συμπτώματα εξελίχθηκαν σε δυσφαγία και αφωνία και τα επίπεδα Ca 125 αυξήθηκαν δραματικά από 300 IU/mL σε 1.500 IU/mL σε 2 εβδομάδες και η αξονική τομογραφία έδειξε πάχυνση του οισοφάγου, όπως φαίνεται στο. Ο ασθενής εισήχθη στο νοσοκομείο λόγω μολυσματικής αναπνευστικής κατάστασης τον Ιανουάριο του 2023 και καθώς η αφωνία και η ήπια δυσφαγία παρέμειναν, πραγματοποιήθηκε δεύτερη εξέταση με ενδοσκοπική υπερηχογραφία (EUS). Τα αποτελέσματα έδειξαν διάχυτη πάχυνση του τοιχώματος του οισοφάγου με διατήρηση της πολυεπίπεδης ηχοδομής, εις βάρος των πιο επιφανειακών στρωμάτων (βλεννογόνο και υποβλεννογόνο) με λευκές/κιτρινωπές πλάκες συμβατές με εκτεταμένη καντιντίαση του οισοφάγου. Έγιναν βιοψίες, οι οποίες ανέφεραν σοβαρή καντιντίαση· εκείνη τη στιγμή δεν εντοπίστηκαν κακοήθη κύτταρα. Χορηγήθηκε φλουκοναζόλη (400 mg/ημέρα) για 21 ημέρες και η ογκολογική θεραπεία διακόπηκε λόγω ενεργού μολυσματικής νόσου. Μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας με αντιμυκητιασικά, η ασθενής συνέχισε με προοδευτική δυσφαγία μέχρι να γίνει πλήρης για τα στερεά και μερικώς για τα υγρά. Η ασθενής εισήχθη ξανά στο νοσοκομείο στις αρχές Φεβρουαρίου του 2023 επειδή υπήρχε υποψία εξέλιξης της νόσου. Η ασθενής παρουσίασε κλινικά σημεία επιδείνωσης και υποσιτισμού. Η διαφορική διάγνωση εκείνη την περίοδο ήταν η προοδευτική νόσος με εισβολή στον οισοφάγο έναντι της ανθεκτικής στη φλουκοναζόλη καντιντίασης. Ωστόσο, η αξονική τομογραφία έδειξε αυξανόμενο πάχος του οισοφάγου και τα επίπεδα συνεχίστηκαν να αυξάνονται στα 4.500 IU/mL. Σκεφτήκαμε να επαναλάβουμε την οισοφαγογαστροσκόπηση, η οποία αποκάλυψε ένα φλεβικό έλκος μεγέθους 15 mm με ωοειδή μορφολογία συμβατή με συρίγγιο προς το μεσοθωράκιο, όπως φαίνεται στο. Στη συνέχεια εισήχθη μια γαστροστομία. Η κλινική εξέλιξη του ασθενούς επιδεινώθηκε με σημεία σήψης λόγω μεσοθωρακίτιδας με προοδευτική αναπνευστική ανεπάρκεια μέχρι που ο ασθενής πέθανε παρά την αντιβιοτική και υποστηρικτική θεραπεία. Οι παθολογικές αναφορές περιέγραψαν διήθηση από υψηλού βαθμού σέρουμ καρκίνωμα που συνάδει με την εξέλιξη της νόσου, όπως φαίνεται στο. Οι συγγραφείς συμπλήρωσαν τον κατάλογο ελέγχου CARE για αυτήν την αναφορά περίπτωσης, που επισυνάπτεται ως επιπρόσθετο υλικό στο διαδίκτυο (για όλο το επιπρόσθετο υλικό στο διαδίκτυο, δείτε).