Μία έγκυος γυναίκα 35 ετών, με ιστορικό πρόσφατης βαριάς και ανώδυνης κολπικής αιμορραγίας, παρουσιάστηκε σε ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο με 22 εβδομάδες κύησης. Η ασθενής ήταν σε σταθερή αλλά χλωμή κατάσταση. Τα ζωτικά σημεία της ήταν φυσιολογικά, αλλά μόνο ο καρδιακός ρυθμός της ήταν ελαφρώς αυξημένος (ΚΡ: 103/ΑΠ (αρτηριακή πίεση):100/70/ΠΑ (ρυθμός αναπνοής):16 /Ο2:98 %). Δεν παραπονέθηκε για κοιλιακό πόνο ή συσπάσεις της μήτρας. Παραπονέθηκε μόνο για περιστασιακές ζαλάδες και πονοκεφάλους, αλλά δεν ανέφερε άλλα συμπτώματα όπως ναυτία, εμετό, θολή όραση ή διπλωπία. Κατά την άφιξη, η τοκομετρία ήταν καθησυχαστική (δεν ανιχνεύθηκε πόνος) και η εξέταση με το κολποσκόπιο έδειξε την αιμορραγία σε επίπεδο κηλίδας. Η ασθενής είχε ιστορικό συχνών κολπικών αιμορραγιών που συχνά συνέβαιναν μετά από αφόδευση. Δύο περιπτώσεις αυτών των αιμορραγικών επεισοδίων οδήγησαν στη λήψη συμπυκνωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Η πρώτη φορά ήταν στις 14 εβδομάδες της κύησης με αιμοσφαιρίνη 6,8 g/dL και η δεύτερη φορά ήταν στις 18 εβδομάδες της κύησης με αιμοσφαιρίνη 7 g/dL. Και στις δύο περιπτώσεις, η ασθενής έλαβε εξιτήριο μετά από τη λήψη δύο συμπυκνωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων με αιμοσφαιρίνη περίπου 9 g/dL και τον έλεγχο της αιμορραγίας. Σε άλλη περίπτωση, η προηγούμενη εγκυμοσύνη της ασθενή έληξε χωρίς προβλήματα στις 40 εβδομάδες της κύησης. Στο υπερηχογράφημα που έγινε στο νοσοκομείο, ο πλακούντας ήταν πρόδρομος, αλλά δεν παρατηρήθηκαν ίχνη αιματώματος πίσω από τον πλακούντα (). Στο διακολπικό υπερηχογράφημα (TVS), οι υποηχητικές περιοχές ήταν υπέρ των κιρσών, και παρατηρήθηκαν πλήρως ενεργά αγγεία στην περιοχή του τραχήλου, ειδικά στο πρόσθιο χείλος, το οποίο συνέχιζε προς τον ενδοτραχήλο (). Στο εγκάρσιο τμήμα, τα αγγεία τεντώνονταν εντελώς μέχρι την περιφέρεια του τραχήλου (). Επομένως, δεν ήταν δυνατό να γίνει περιέλιξη για την ασθενή. Επίσης, το έγχρωμο υπερηχογράφημα Doppler μας έδειξε ότι η φλεβική ροή ρέει στις κιρσώδεις φλέβες του τραχήλου (). Επιπλέον, η γραμμή του μυομητρίου πίσω από τον πλακούντα ήταν καθαρή, δεν υπήρχαν ανώμαλα αγγεία ή κενά στον πλακούντα. Τέλος, η ασθενής διαγνώστηκε με κιρσούς του τραχήλου σύμφωνα με την διακολπική και την υπερηχογραφική εξέταση με Doppler. Παρακολούθησε και της χορηγήθηκε αντι-δυσκοιλιότητα. Επιπλέον, η ασθενής δεν είχε σεξουαλικές επαφές και δεν έκανε βαριά εργασία, ώστε να μην εμφανίσει συχνές αιμορραγίες. Λόγω της πιθανότητας έκτακτης καισαρικής τομής (C/S), χορηγήθηκαν 12 mg βηταμεθαζόνης και μαγνησίου θειικού άλατος (4 g φορτίο σε 20 λεπτά και η δόση συντήρησης 1 g/h/12 h) την κατάλληλη στιγμή για την ανάπτυξη του εμβρυϊκού πνεύμονα και την νευροπροστασία. Μετά από αυτό, υποβλήθηκε σε εκλεκτική καισαρική τομή στις 37 εβδομάδες κύησης λόγω της πρόληψης της ρήξης των κιρσών του τραχήλου στο ΝΒΔ. Επίσης, το δείγμα της υστερεκτομής εστάλη για ιστοπαθολογική εξέταση και το αποτέλεσμα ήταν διασταλμένα και πολύπλοκα αγγεία του τραχήλου χωρίς ευρήματα που να υποδεικνύουν μια παθολογικά προσκολλημένη πλακούντα. Ένα θηλυκό βρέφος βάρους 3400 g γεννήθηκε με βαθμολογίες Apgar 9 και 10 σε 1 και 5 λεπτά. Υπήρξε έκτακτη αιμορραγία λίγο μετά τον τοκετό από την βαροειδίτιδα του τραχήλου και του κάτω μέρους της μήτρας. Η εκτιμώμενη απώλεια αίματος ήταν 2000 ml. Η μήτρα συστέχθηκε και χορηγήθηκε ενδοφλεβίως 1 g τρανεξουμικού οξέος, ενώ αμέσως μετά έγιναν διμερής οστεοτομία της μητρικής αρτηρίας και συρραφή στο κάτω τμήμα της μήτρας, λόγω της συνεχιζόμενης απώλειας αίματος και της αδυναμίας ανταπόκρισης στη συντηρητική αγωγή. Έγινε ολική υστερεκτομή, καθώς η αιμορραγία δεν μπορούσε να ελεγχθεί με συρραφή ή με φάρμακα που προκαλούν σύσπαση της μήτρας. Επιπλέον, έλαβε 4 μονάδες συμπυκνωμένων αιμοσφαιρίων, 2 μονάδες φρέσκου κατεψυγμένου πλάσματος, 2 μονάδες αιμοπεταλίων, 2 g ινωδογόνου και 2 g τρανεξουμικού οξέος κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής. Η εργαστηριακή αξιολόγηση μετά την επέμβαση έδειξε αιμοσφαιρίνη από 12,7 έως 12,4 (g/dL). Επίσης, της χορηγήθηκαν δισκία σιδήρου (200 mg/ημερησίως). Απολύθηκε χωρίς πρόβλημα. Κατά την επίσκεψη παρακολούθησης ένα μήνα μετά την απόλυση, η γυναίκα φαινόταν καλά, η αναιμία της είχε επιλυθεί και συνέχιζε να θηλάζει αποκλειστικά.