Μια 48χρονη γυναίκα παρουσιάστηκε στο νοσοκομείο μας κατόπιν παραπομπής για αξιολόγηση και θεραπεία για πόνο στον αριστερό αστράγαλο διάρκειας περίπου 3 μηνών. Δεν είχε ιστορικό τραυματισμού αστραγάλου ή ποδιού και το ιατρικό και οικογενειακό ιστορικό της ήταν φυσιολογικό. Η φυσική εξέταση αποκάλυψε ήπιο οίδημα και οίδημα στο κάτω πόδι και τον αστράγαλο, περισσότερο προς την πλευρική πλευρά. Υπήρχε ευαισθησία στο μακρινό οστό της κνήμης. Δεν παρατηρήθηκε νευροαγγειακό έλλειμμα. Το εύρος κίνησης του αστραγάλου ήταν πλήρες, με πόνο στο τελικό εύρος. Δεν υπήρχε ένδειξη για ιππλευρική ή ποδολιπώδη αδενόπαθεια. Η γενική εξέταση και οι υπόλοιπες εξετάσεις του συστήματος ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων. Τα εργαστηριακά δεδομένα, συμπεριλαμβανομένου του πλήρους αίματος, του ρυθμού καθίζησης ερυθροκυττάρων, του ασβεστίου, του φωσφόρου και των επιπέδων της αλκαλικής φωσφατάσης, ήταν φυσιολογικά. Οι απλές ακτινογραφίες του αριστερού αστραγάλου της έδειξαν μια χοντρή, κάθετη περιτενονιακή αντίδραση με μοτίβο «τρίχας στην άκρη» και πάχυνση του άξονα του περιφερικού οστού της κνήμης (διαφυσιακή/μεταφυσιακή) χωρίς στρογγυλοποίηση ή διάβρωση (). Η βλάβη μειώθηκε σε ένταση από την βάση του φλοιού (κορτικοειδής επιφάνεια) προς την επιφάνεια. Ο φλοιός της κνήμης ήταν άθικτος και δεν παρατηρήθηκε στρογγυλοποίηση του φλοιού. Η υπολογιστική τομογραφία έδειξε μια βλάβη περίπου στο μισό της περιφέρειας της περόνης σε πλάτος χωρίς εμφανή μυελοειδή εμπλοκή. Οι εστίες της ορυκτοποίησης ήταν επίσης ορατές και συνέχιζαν την περιφερική αντίδραση (). παρουσιάζει την μαγνητική τομογραφία του ασθενούς. Το απομακρυσμένο άκρο του περονιαίου οστού σε μήκος 7 εκ. έδειξε υπερκείμενη οστική επιφάνεια στην οπίσθια, πλευρική και μετωπική πλευρά. Μια εστίαση 2,1 × 1,7 εκ. με λυσία εντός της υπερκείμενης οστικής επιφάνειας παρατηρήθηκε στην οπίσθια μετωπική πλευρά. Αυτή η εστίαση εμφανίζεται ετερογενώς υπερεντονισμένη σε Τ2, υποτονική σε Τ1 με ήπια περιορισμό διάχυσης. Παρατηρήθηκε ήπιο διάχυτο οίδημα στους γύρω μύες της οπίσθιας πλευράς του ποδιού. Παρατηρήθηκε ελάχιστο οίδημα στον παρακείμενο περονιακό μυελό, το οποίο όμως δεν φάνηκε σημαντικό σε σχέση με τις υπερκείμενες αλλαγές. Τα άλλα οστά, οι αρθρώσεις, οι μεσοπλευρικοί και πλευρικοί σύνδεσμοι και οι τένοντες γύρω από τον αστράγαλο ήταν φυσιολογικοί. Μετά την αρχική αξιολόγηση και τις μελέτες απεικόνισης, οι αρχικές διαφορές ήταν μεταστατική νόσος και πρωτοπαθής όγκος των οστών. Υπερηχογραφία (USG) κοιλίας, υπερηχογραφία θυρεοειδούς και μαστογραφία έγιναν για να αποκλειστεί πρωτοπαθής όγκος στο μαστό, θυρεοειδούς και νεφρού, και ήταν φυσιολογικές, οπότε έγινε η υποψία πρωτοπαθούς όγκου των οστών. Η βιοψία με καθοδήγηση από υπερηχογράφημα έδειξε () σπειροειδώς διατεταγμένα κύτταρα σε φύλλα. Τα κύτταρα είχαν μέτριο κυτταρόπλασμα και υπερχρωματικούς πυρήνες με περιστασιακές μιτωτικές μορφές. Περιοχές οστεοειδούς σχηματισμού παρατηρήθηκαν μέσα στον σπειροειδή κυτταρικό πολλαπλασιασμό. Τα ιστολογικά χαρακτηριστικά ήταν σύμφωνα με το οστεοσάρκωμα του περιστρώματος. Επιπλέον, ο ασθενής υποβλήθηκε σε μεταστατική εξέταση (ακτινογραφία θώρακα και οστών), και δεν υπήρξε ένδειξη μεταστατικής νόσου. Ως εκ τούτου, ο ασθενής προγραμματίστηκε για εκτομή με αποκατάσταση. Ευρεία εκτομή (διαταλική ιχθυοτομή) και ανακατασκευή της άρθρωσης του αστραγάλου με την ίδια πλευρά της εγγύς περόνης. Ο όγκος βρισκόταν στην απομακρυσμένη περόνη, 3 εκατοστά πάνω από το πλευρικό οστό του αστραγάλου. Οι περιβάλλουσες μυϊκές ίνες ήταν οίδημα. Εκτελέστηκε ευρεία εκτομή του όγκου με προσκολλημένες μυϊκές ίνες. Το τμήμα βιοψίας εκτομήθηκε σε μπλοκ με το δείγμα. Ο μακρύς περονιαίος μυς σώθηκε, μέρος του βραχύτερου εκτομήθηκε. Το εγγύς τμήμα της περόνης κόπηκε 15 εκατοστά από την άκρη του πλευρικού οστού του πέλματος (οι μελέτες απεικόνισης έδειξαν οστεοεπίπεδη αντίδραση έως 11,5 εκατοστά). Το εγγύς τμήμα της περόνης εκτέθηκε και συλλέχθηκε ως αυτόλογο μόσχευμα. Η κεφαλή της περόνης αναστράφηκε και στερεώθηκε στο κάτω τμήμα της κνήμης με δύο συνδυσμωτικούς βίδες και στερεώθηκε στο υπόλοιπο τμήμα της περόνης χρησιμοποιώντας μια πλάκα τιτανίου με 7 τρύπες και βίδες. Δείχνει τις ακτινογραφίες αμέσως μετά την επέμβαση. Το εκτοπισμένο δείγμα () έδειξε μάζα όγκου 6,5 × 3 × 3 cm πάνω από την οπίσθια μεσοπλευρική πλευρά της περιφερικής διαμαφοφασεϊκής περιοχής της περόνης, συνοδευόμενη από υπερέκταση του περιτοναίου. Η βλάβη αυτή βρισκόταν σε απόσταση 2 cm από το εγγύς και 7 cm από το μακρινό οστέινο περιθώριο. Το κομμένο τμήμα της βλάβης έδειξε γκριζωπές λευκές και μυξοειδείς περιοχές. Η ιστοπαθολογική αξιολόγηση έδειξε οστεοσάρκωμα του περιτοναίου χαμηλής έως μέτριας ποιότητας. Τα μιτωτικά ποσοστά ήταν 1-2/10 ωρών. Δεν εντοπίστηκαν περιοχές νέκρωσης ή λεμφοαγγειακής εισβολής. Η πλησιέστερη εκκαθάριση του μαλακού ιστού ήταν 0,5 cm. Και τα δύο απομακρυσμένα περιθώρια και το δέρμα είναι απαλλαγμένα από όγκο. Το παθολογικό στάδιο ήταν pT1. Ο ασθενής είχε μια ομαλή μετεγχειρητική ανάρρωση. Αρχικά, ο αστράγαλος ακινητοποιήθηκε σε ένα γύψο και αργότερα άλλαξε σε γύψο κάτω από το γόνατο. Η ακινησία χωρίς να φέρει βάρος συνεχίστηκε για 8 εβδομάδες και μετά από αυτό, ο ασθενής κινητοποιήθηκε με ένα γύψο που φέρει βάρος για 4 εβδομάδες. Οι ακτινογραφίες παρακολούθησης στους 6 μήνες και στο 1 έτος (Εικ. και) έδειξαν επαρκή ένωση και συναφή άρθρωση αστραγάλου. Στους 6 μήνες και στο 1 έτος, η ασθενής αξιολογήθηκε με υπερηχογράφημα μαλακών μορίων του αριστερού κάτω ποδιού και με αξονική τομογραφία θώρακα, και διαπιστώθηκε ότι και οι δύο ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων και δεν υπήρχε ένδειξη τοπικής υποτροπής ή μετάστασης. Η ασθενής δεν έχει πόνο που σχετίζεται με το χειρουργικό σημείο ούτε δυσκολία στην εκτέλεση των δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής. δείχνει κλινικές εικόνες του άκρου της ασθενούς σε παρακολούθηση 1 έτους, που δείχνουν όρθια στάση με τα δάχτυλα των ποδιών, άνετη όρθια στάση και εύρος κίνησης του αστραγάλου με dorsiflexion και plantar flexion. Κατά την παρακολούθηση 1 έτους, η βαθμολογία της κλίμακας Foot and Ankle Disability Index είναι 82,7 και η βαθμολογία της κλίμακας American Foot and Ankle Score είναι 77 από 100.