Τον Φεβρουάριο του 2011, ένας 47χρονος λευκός ασθενής υποβλήθηκε σε λοβεκτομή του δεξιού πνεύμονα για εκτομή ενός άτυπου βρογχικού καρκινοειδούς (pT1pN2). Το ιατρικό ιστορικό του ήταν σημαντικό για την νεφρική νόσο τελικού σταδίου (ESRD) δευτερογενώς σε εστιακή τομεακή σπειραματοσκλήρυνση που απαιτούσε επαναλαμβανόμενη αιμοδιύλιση. Τον Σεπτέμβριο του 2011, πραγματοποιήθηκε δεξιά ηπατεκτομή λόγω μεταστάσεων στο ήπαρ. Οι μεταστάσεις προχώρησαν σε ήπαρ και οστά τους επόμενους 17 μήνες. Η μηνιαία χορήγηση ενδομυϊκής λανορετίδης 120 mg ξεκίνησε και συνεχίστηκε για 1 έτος. Τον Μάρτιο του 2014, παρατηρήθηκε περαιτέρω εξέλιξη της νόσου και ξεκίνησε η χορήγηση από του στόματος εβερολιμούς σε δόση 10 mg/ημέρα, η οποία μειώθηκε σε 5 mg/ημέρα 1 μήνα αργότερα λόγω επίμονης βλεννογονίτιδας βαθμού ΙΙ. Δεν παρατηρήθηκε τοξικότητα βαθμού ΙΙΙ-IV. Μια αξονική τομογραφία (CT) που έγινε 3 μήνες αργότερα έδειξε σταθεροποίηση της νόσου. Η θεραπεία με λανορετίδη διακόπηκε τον Νοέμβριο του 2014, μετά από 9μηνη πορεία θεραπείας, λόγω εξέλιξης της ηπατικής και οστικής νόσου. Η θεραπεία με αναλόγων της σωματοστατίνης συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια. Μια αξονική τομογραφία που έγινε 6 μήνες αργότερα αποκάλυψε εξέλιξη της ηπατικής νόσου και ανάπτυξη μεταστάσεων στο περιτόναιο, για τις οποίες χορηγήθηκαν 5 κύκλοι χημειοθεραπείας με τεμοζολομίδη από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 2015. Οι μεταστάσεις στο ήπαρ και το περιτόναιο προχώρησαν και ξεκίνησε η από του στόματος μετρονική χημειοθεραπεία με καπεσιταμπίνη τον Νοέμβριο του 2015. Ο ασθενής πέθανε τον Ιανουάριο του 2016 λόγω εξέλιξης της νόσου.