Ένα 16 μηνών κορίτσι Γιορούμπα παραπέμφθηκε από ένα περιφερειακό νοσοκομείο στη μονάδα ωτορινολαρυγγολογίας του νοσοκομείου μας με ιστορικό πυρετού μίας εβδομάδας, ιστορικό βήχα έξι ημερών και ιστορικό πρηξίματος του λαιμού πέντε ημερών. Ο πυρετός της ήταν υψηλός με επεισόδια βήχα, και δεν είχε ιστορικό επαφής με άτομο με χρόνιο βήχα, ούτε σχετιζόμενη απώλεια βάρους και μεταβρογχικό εμετό. Η μητέρα της παρατήρησε πρήξιμο του λαιμού πέντε ημέρες πριν την εισαγωγή, το οποίο ήταν προοδευτικό και επώδυνο, με σχετιζόμενη περιορισμένη κίνηση του λαιμού. Η ασθενής αρνήθηκε να φάει, εξέπνευσε ένα παχύ, ανθεκτικό έκκριμα, και είχε επεισόδια ευερεθιστικότητας και υπερβολικού κλάματος. Το παιδί είχε προηγούμενο ιστορικό εκκρίσεων από το αριστερό αυτί, οι οποίες είχαν επιλυθεί, και δεν υπήρχε ιστορικό βλάβης της ακοής ή ρινικών συμπτωμάτων. Περίπου τρεις ημέρες πριν την εισαγωγή, το παιδί είχε παρατηρηθεί ότι ήταν δύσπνοο, για το οποίο έλαβε θεραπεία σε ιδιωτικό νοσοκομείο ως περίπτωση πνευμονίας και έλαβε αντιβηχικά και αντιβιοτικά. Το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς και το οικογενειακό και κοινωνικό ιστορικό, καθώς και η εξέταση των συστημάτων, δεν ήταν αξιοσημείωτα. Μια εξέταση του λαιμού αποκάλυψε κακή στοματική υγιεινή, δύσοσμη, παχιά, ανθεκτική, άχυρο-χρωματισμένη έκκριση από τη στοματική κοιλότητα και τον στοματοφάρυγγα, και ένα διογκωμένο οπίσθιο φάρυγγα. Ο λαιμός του ασθενούς έδειξε ένα διάχυτο οίδημα που ήταν ευαίσθητο. Οι εξετάσεις του αυτιού, της μύτης, του θώρακα και της κοιλιάς ήταν ουσιαστικά φυσιολογικές. Έγινε εκτίμηση του οπισθοφαρυγγικού αποστήματος για να αποκλειστεί το παραφαρυγγικό απόστημα. Οι εξετάσεις αποκάλυψαν ότι ο όγκος των ερυθροκυττάρων ήταν 41% και οι εξετάσεις ηλεκτρολυτών και ουρίας έδειξαν τις ακόλουθες συγκεντρώσεις: νάτριο, 142 mM/L· κάλιο, 3.7 mM/L· ουρία 6.5 mM/L· και κρεατινίνη, 101 mM/L. Οι ακτινογραφίες του μαλακού ιστού του αυχένα αποκάλυψαν διεύρυνση του προεστερεοειδούς χώρου που περιείχε περιοχές αδιαφάνειας και διαφάνειας που εκτείνονταν από τη βάση του κρανίου έως το επίπεδο του έβδομου αυχενικού σπονδύλου (C7), το οποίο στο επίπεδο του δεύτερου αυχενικού σπονδύλου (C2) ήταν περίπου 22 mm, με την λάρυγγα στήλη αέρα σχεδόν να έχει σβήσει και την πρόσθια μετατόπιση του αεραγωγού και την ευθυγράμμιση του αυχενικού σπονδύλου (Εικόνα). Υπήρχε πλευρική μετατόπιση της τραχείας προς τα αριστερά από την εμπρόσθια οπίσθια άποψη (Εικόνα). Ο ασθενής αναζωογονήθηκε με ενδοφλέβια υγρά και αντιβιοτικά και μεταφέρθηκε για εξέταση υπό αναισθησία και παροχέτευση του αποστήματος. Ο ασθενής τοποθετήθηκε σε θέση αντι-Τρέντελενμπουργκ υπό γενική αναισθησία. Η ενδοτραχειοσωλήνα ήταν δύσκολη αλλά τελικά τοποθετήθηκε με ένα ενδοτραχειακό σωλήνα μεγέθους 2,5 mm από έμπειρο αναισθησιολόγο και τοποθετήθηκαν ελαφριά επιδέσμους με υγρή γάζα γύρω από τον ενδοτραχειακό σωλήνα. Η αναισθησία προκλήθηκε με αλοθάνιο σε οξυγόνο και η τραχεία ασφαλίστηκε με 1 mg/kg σουξαμεθόνη. Η αναισθησία διατηρήθηκε με 66% νιτρώδες οξείδιο σε οξυγόνο και 0,5% έως 1% αλοθάνιο σε οξυγόνο, ενώ η μυϊκή παράλυση προκλήθηκε με 0,1 mg/kg πανκουρόνιο. Η αναλγησία εξασφαλίστηκε με 2 μg/kg φαιντανύλη. Ένα φίλεστ του Μπόιλ-Ντέιβις τοποθετήθηκε απαλά για να εκτεθεί η στοματική κοιλότητα και ο οισοφάγος, έγινε μια εγκάρσια τομή με χειρουργική λεπίδα μεγέθους 11 και εισήχθη ένας χειρουργικός καθετήρας για να σπάσει όλα τα κενά. Απελευθερώθηκε περίπου 30 με 40 ml δύσοσμου, πυώδους εκκρίματος με την εξώθηση ενός υπολείμματος ψαροκόκαλου από την κοιλότητα του αποστήματος (εικόνα). Η καλλιέργεια αποκάλυψε ανάπτυξη μικτών οργανισμών: Staphylococcus aureus, Klebsiella pneumoniae και αναερόβιους στρεπτόκοκκους. Πριν την εξιτούμπωση, το υπολειμματικό νευρομυϊκό μπλοκ εξουδετερώθηκε με συνδυασμό 0,04 mg/kg νεοστιγμίνης και 0,02 mg/kg ατροπίνης. Η ασθενής εξιτούμπωσε αλλά ξαφνικά ανέπτυξε λαρυγγικό σπασμό. Ο χειρισμός του αναπνευστικού με μάσκα προσώπου ήταν δύσκολος καθώς η οξυμετρία του σφυγμού της ήταν κάτω από 80%. Η αναισθησία εμβαθύνθηκε με αλοθάνιο και η τραχεία της ασθενούς επανασφραγίστηκε με 1 mg/kg σουξαμεθόνη. Η ασθενής αεριζόταν χειροκίνητα με 100% οξυγόνο στο αυτοσχέδιο δωμάτιο ανάνηψης λόγω της κακής αναπνευστικής λειτουργίας για περίπου 8 με 10 ώρες, μετά από τις οποίες μεταφέρθηκε στο μετεγχειρητικό θάλαμο, όπου η κατάσταση της ήταν ικανοποιητική. Η ασθενής έλαβε ενδοφλέβια αντιβιοτικά, αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη. Η ασθενής πήρε εξιτήριο για να επιστρέψει στο σπίτι της την πέμπτη μετεγχειρητική ημέρα.