Ένας προηγούμενος υγιής 61χρονος άνδρας επισκέφθηκε έναν τοπικό γιατρό με κύριο παράπονο μια μάζα στο κρανίο του. Παραπέμφθηκε στο τμήμα νευροχειρουργικής του νοσοκομείου μας με υποψία όγκου στο κρανίο. Πραγματοποιήθηκε μαγνητική τομογραφία της κεφαλής με συσκευή 3 Τ (GE DISCOVERY MR750; GE Healthcare) με παράγοντα αντίθεσης με βάση το γαδολίνιο, και υπήρχε υποψία μεταστατικού όγκου (Εικ. Α). Η εξέταση αίματος έδειξε υψηλό επίπεδο αντιγόνου του προστάτη 165,42 ng/mL, και μια αξονική τομογραφία ανίχνευσε λυτικούς τραυματισμούς του πυελικού οστού δίπλα στον ανώμαλα διευρυμένο προστάτη. (Εικ. Β). Η σπινθηρογραφία οστών με 99mTc-υδροξυμεθυλενοδιφωσφονικό αποκάλυψε πολλαπλές μεταστάσεις οστών σε όλο το σώμα (Εικ. Γ). Ο ασθενής παραπέμφθηκε περαιτέρω στο τμήμα μας με υποψία πολλαπλών μεταστάσεων οστών από καρκίνο του προστάτη. Η βιοψία βελόνας του προστάτη του ασθενούς αποκάλυψε ένα αδενοκαρκίνωμα με βαθμολογία Gleason 5 + 4 = 9, η οποία προκάλεσε την έναρξη της ADT. Η αύξηση του επιπέδου του προστατικού ειδικού αντιγόνου και η μετανεφρική ανεπάρκεια λόγω κατακράτησης ούρων παρατηρήθηκαν 1 χρόνο μετά την έναρξη της ADT και έτσι εκτελέστηκε η διαυλική διουρηθρική εκτομή του προστάτη (TURP). Το docetaxel χορηγήθηκε για συνολικά επτά κύκλους επειδή ο όγκος του ασθενούς θεωρήθηκε ότι είχε αποκτήσει αντοχή στην καстраτική θεραπεία. Ωστόσο, οι πολλαπλές μεταστάσεις των λεμφαδένων και των οστών επιδεινώθηκαν. Παρόλο που είχαν ήδη χορηγηθεί συνολικά έξι κύκλοι cabazitaxel, διακόπηκε λόγω μόλυνσης από έλκος πίεσης του ιερού οστού και επιδείνωσης της γενικής κατάστασης του ασθενούς. Στη συνέχεια, υποβλήθηκε σε θεραπεία με abiraterone, αλλά πέθανε 2 χρόνια και 6 μήνες μετά τη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη (Εικ. ). Πραγματοποιήσαμε γενετική αλληλουχία 160 γονιδίων που σχετίζονται με τον καρκίνο (PleSSision-Rapid®) χρησιμοποιώντας δείγματα που συλλέχθηκαν με TURP. Εντοπίστηκαν η συν-διαγραφή των RB1 και BRCA2 καθώς και μια μετατόπιση του TP53 (G244Rfs*19). Παρατηρήθηκε ενίσχυση του γονιδίου του υποδοχέα ανδρογόνων (AR) με εκτιμώμενο αριθμό αντιγράφων 18,3. Επιπλέον, εντοπίστηκε μια μετατόπιση του σημείου 1 (PTCH1) (p.R441H) ως πιθανώς παθογενετική μεταβολή. Η ανοσοϊστοχημική χρώση έγινε με τη χρήση πρότυπων πρωτοκόλλων. Τα προϊόντα των αντισωμάτων και τα λεπτομερή πρωτόκολλα παρουσιάζονται στο πρόσθετο αρχείο. Όλα τα χρωματισμένα τμήματα σαρώθηκαν με τη χρήση ενός ψηφιακού σαρωτή διαφανειών υψηλής ανάλυσης (NanoZoomer-XR C12000; Hamamatsu Photonics, Hamamatsu, Shizuoka, Ιαπωνία), ο οποίος αποτελούνταν από μια τρισδιάστατη κάμερα αισθητήρων, έναν ανιχνευτή 4096 εικονοστοιχείων × 64 γραμμών × 3 πλάκες, και ένα φίλτρο που χωρίζεται μόνο σε RGB με ένα πρίσμα. Η μετρημένη ανάλυση όλων των εικόνων μικροσκοπίας ήταν 0,23 μm/pixel, η οποία ήταν ισοδύναμη με 40 × φακό αντικειμενικού φακού. Η χρώση με αιματοξύλη και εωσίνη έδειξε ότι τα κύτταρα του όγκου είχαν σαφή πυρήνια και διαφορετική ιστολογία από τα τυπικά κύτταρα του νευροενδοκρινικού καρκίνου του προστάτη (Εικ. ). Η πλήρης απουσία των εκφράσεων των πρωτεϊνών και ήταν σύμφωνη με τα γονιδιακά ευρήματα. Η ΑR ήταν χρωματισμένη στο 70% των πυρήνων του όγκου και η PSA ήταν θετική σε περίπου 30% των κυττάρων του όγκου (Εικ. S1C–D), ενώ οι νευροενδοκρινικοί δείκτες δεν ήταν χρωματισμένοι (Εικ. S1E–G). Η ανοσοϊστοχημική χρώση της οικογένειας ογκογόνων του γλοϊδώματος με το δάκτυλο ψευδαργύρου 1 (GLI1) έγινε για να επιβεβαιωθεί αν το σήμα hedgehog ενισχύθηκε από μια μετάλλαξη του PTCH1 στην περίπτωσή μας. Τα GLI1-θετικά κύτταρα όγκου αντιστοιχούσαν σε λιγότερο από το 10% του συνόλου (Πρόσθετο αρχείο: Σχ. S1H) και η πυρηνική χρωματισιμότητα των κυττάρων δεν ήταν ισχυρότερη από εκείνη των κυττάρων Leydig που χρησιμοποιήθηκαν ως θετικός έλεγχος (δεδομένα που δεν παρουσιάζονται), υποδεικνύοντας ότι το σήμα hedgehog δεν ενισχύθηκε.