Ένας 78χρονος άνδρας επισκέφθηκε την κλινική εξωτερικών ασθενών με αφρώδη ούρα και γενικευμένο οίδημα που διήρκεσε 2 μήνες. Έπαιρνε ένα εκλεκτικό αναστολέα της COX-2, μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (NSAID) για την οστεοαρθρίτιδα του αριστερού γόνατος για αρκετούς μήνες. Δεν είχε ιστορικό άλλης χρήσης φαρμάκων, πρόσφατων λοιμώξεων, αλλεργιών ή αυτοάνοσων νοσημάτων. Ο ασθενής εισήχθη για περαιτέρω αξιολόγηση. Η αρτηριακή πίεση ήταν 149/68 mm Hg, ο καρδιακός ρυθμός 72 χτύποι/min, το ύψος 161,3 cm, και το βάρος 73,7 kg. Τα εργαστηριακά ευρήματα ήταν ως εξής: λευκοκύτταρα 4.950/mm3, αιμοσφαιρίνη 12,9 g/dL, αιμοπετάλια 351.000/μL, ουρία αίματος 29,3 mg/dL, κρεατινίνη 1,25 mg/dL, ολικές πρωτεΐνες 4,2 g/dL. Τα επίπεδα της αντιδραστικής πρωτεΐνης C και του ουρικού οξέος ήταν φυσιολογικά. Η λευκωματίνη του ορού ήταν 2,1 g/dL και η ολική χοληστερόλη 315 mg/dL. Η 24ωρη απέκκριση πρωτεϊνών στα ούρα ήταν 6,8 g. Ο λόγος πρωτεϊνών/κρεατινίνης στα ούρα ήταν 10,1 mg/g Cr και η ανάλυση ούρων ήταν αρνητική για απόκρυφη αιμορραγία. Τα επίπεδα των ανοσοσφαιρινών IgG, IgA, IgM, συμπληρώματος 3 (C3), συμπληρώματος 4 (C4) και του ρευματοειδούς παράγοντα ήταν φυσιολογικά. Τα αντι-φωσφαλαζική Α2 υποδοχέα (αντι-PLA2R) IgG, ηπατίτιδα Β/C, και τα αποτελέσματα της οροθετικότητας HIV ήταν όλα αρνητικά. Η ηλεκτροφόρηση του ορού πρωτεϊνών δεν έδειξε ανώμαλα μονοκλωνικά αιχμηρά σημεία. Και τα δύο νεφρά ήταν κανονικού μεγέθους και δεν υπήρχαν ορατές κύστεις ή μάζες στην υπολογιστική τομογραφία της κοιλιάς. Επειδή το γενικευμένο οίδημα του επιδεινώθηκε, ξεκίνησε η χορήγηση φουροσεμίδης πριν από την βιοψία νεφρού και έγιναν δοκιμές για να προσδιοριστεί η δευτερεύουσα αιτία του νεφρωτικού συνδρόμου. Το επίπεδο της CEA στο ορό ήταν ελαφρώς αυξημένο σε 4,13 ng/mL και βρέθηκε μια μάζα 2 cm στο σιγμοειδές κόλον κατά την κολοσκόπηση. Στη συνέχεια, έγινε βιοψία νεφρού. Η βιοψία νεφρού έδειξε 12 σπειράματα και δεν παρατηρήθηκε μεταβολή από την οπτική μικροσκοπία ή την ανοσοφθορισμό. Κατά την ηλεκτρονική μικροσκοπία, η βασική μεμβράνη του σπειράματος ήταν μέτρια έως σοβαρά ανώμαλη σε περίγραμμα, με διάχυτη εξάλειψη των επιθηλιακών ποδιών. Δεν βρέθηκαν εναποθέσεις πυκνής ηλεκτρονικής ουσίας (απεικονίζονται α-γ). Ο όγκος στο σιγμοειδές κόλον αναγνωρίστηκε ως αδενοκαρκίνωμα κατά την ιστοπαθολογική εξέταση και 5 ημέρες αργότερα, ο ασθενής διαγνώστηκε επίσης με MCD. Το γενικευμένο οίδημα του ήταν καλά ελεγχόμενο με φουροσεμίδη και δεν υπήρχαν ενδείξεις μεταστάσεων. Ως εκ τούτου, ζητήθηκε χειρουργική επέμβαση. Ο ασθενής συμφώνησε να μην παίρνει στεροειδή για το νεφρωτικό σύνδρομο και να παρακολουθείται για να διαπιστωθεί η βελτίωσή του μετά τη χειρουργική επέμβαση. Την 12η ημέρα της εισαγωγής, έγινε λαπαροσκοπική πρόσθια εκτομή για την αφαίρεση του όγκου. Την 8η μετεγχειρητική ημέρα, η αναλογία πρωτεϊνών/κρεατινίνης στα ούρα έπεσε σημαντικά σε 2,9 mg/g Cr από 10,1 mg/g Cr (απεικονίζονται α-γ). Το αφρώδες ούρο και το οίδημα του βελτιώθηκαν. Ο ασθενής σταμάτησε να παίρνει φουροσεμίδη και πήρε εξιτήριο. Ο ασθενής επισκέφθηκε την κλινική εξωτερικών ασθενών την 14η μετεγχειρητική ημέρα. Η αναλογία πρωτεϊνών/κρεατινίνης στα ούρα ήταν 0,1 mg/mg Cr και οι άλλες εργαστηριακές ανωμαλίες είχαν ομαλοποιηθεί.