Μια 64χρονη γυναίκα αρχικά παρουσίασε δυσκολία στην ούρηση και ένιωθε σφίξιμο στο πάνω μέρος της πλάτης. Αδυναμία βάδισης αναπτύχθηκε 2 μήνες αργότερα και γρήγορα εξελίχθηκε σε αδυναμία βάδισης σε διάστημα 2 εβδομάδων. Επισκέφθηκε το ίδρυμα των συγγραφέων με παρουσίαση μονοπληγίας του πάνω μέρους του σώματος και ασυμμετρικά μειωμένη ανταπόκριση στο ελαφρύ άγγιγμα και τον πόνο κάτω από τις θηλές, πιο εμφανή στην αριστερή πλευρά. Υπερρεφλεξία και θετικό σημείο Babinski παρατηρήθηκαν και στα δύο κάτω άκρα. Τα αποτελέσματα των συνηθισμένων εξετάσεων αίματος ήταν φυσιολογικά και η ασθενής δεν είχε οικογενειακό ιστορικό καρκίνου ή γενετικής ασθένειας. Καθώς η κλινική εκδήλωση ήταν συμβατή με το σύνδρομο Brown-Séquard, υπήρχε υποψία συμπυκνωμένης βλάβης στον νωτιαίο μυελό στο θώρακα. Η μαγνητική τομογραφία (MRI) αποκάλυψε ενδοδερματική εξωμυελική μάζα στο επίπεδο του 3ου θωρακικού σπονδύλου με σοβαρή συμπίεση του νωτιαίου μυελού (Εικ. ). Ο όγκος είχε μέγεθος περίπου 1,5 εκατοστό και χαρακτηριζόταν από ενδιάμεση ένταση σήματος σε εικόνες με βαρύτητα T1 με ήπια αύξηση της έντασης του σήματος σε εικόνες με βαρύτητα T2 και εμφανή ενίσχυση μετά τη χορήγηση του gadolinium. Δεν υπήρχε οστεώδης εμπλοκή ή άλλη βλάβη στις ακτινολογικές εξετάσεις. Η ασθενής έλαβε χειρουργική θεραπεία για την αφαίρεση της μάζας του όγκου την επόμενη μέρα μετά από τη μελέτη MRI. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου, η οπίσθια επιφάνεια του σκληρού σάκου εκτέθηκε μετά από ολική λαμυεκτομή από τους σπονδύλους Τ2 έως Τ4 και στη συνέχεια έγινε πρόσβαση στον ενδοσκληρικό χώρο μέσω του επιμήκους ανοίγματος του σκληρού. Ο όγκος είχε μέγεθος 2 × 1,5 × 1,5 cm και ήταν συμπαγής, κοκκινωπός, λοβωμένος και υπεραγγειακός. Η μάζα ήταν προσκολλημένη στην εσωτερική επιφάνεια του σκληρού χωρίς εμπλοκή του αραχνοειδούς ή του νωτιαίου μυελού. Ο όγκος αφαιρέθηκε ολόκληρος μετά από αποσύνδεση από τον σκληρό. Πραγματοποιήθηκε οπίσθια στερέωση και σύντηξη για την πρόληψη της μεταλαμινοτομής κύφωσης. Η ιστολογική εξέταση αποκάλυψε ότι ο όγκος ήταν υπερκυτταρικός και αποτελούταν από σπειροειδείς και στρογγυλά κύτταρα με υψηλή πυρηνικοκυτταροπλασματική αναλογία συνοδευόμενη από διάσπαρτο εωσινόφιλο χονδροειδές πλέγμα (α). Τα κύτταρα του όγκου είχαν ωοειδές έως στρογγυλό πυρήνα και δυσδιάκριτο κυτταρόπλασμα, οργανωμένο σε ασαφείς δεσμίδες (β). Όσον αφορά την ανοσοϊστοχημεία, τα κύτταρα του όγκου ήταν θετικά για CD99, δεσμίνη (ειδικά στα χονδροκύτταρα) και CDK4 (οριζόντια), ενώ αρνητικά για την πρωτεΐνη S100, CK (AE1/AE3), CD34, MDM2 και μυογενίνη. Επιπλέον, η αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης με αντίστροφη μεταγραφή (RT-PCR) ήταν θετική για το μεταγραφικό αντίγραφο της σύντηξης HEY1-NCOA2 (γ). Συλλογικά, διαγνώστηκε ένα μεσεγχυματικό χονδροσάρκωμα πιθανώς μηνιγγικής προέλευσης. Η μετεγχειρητική πορεία ήταν μάλλον ομαλή με τη μυϊκή δύναμη του δεξιού κάτω άκρου να βελτιώνεται γρήγορα και πλήρως μετά την επέμβαση. Ο ασθενής έλαβε συμπληρωματική ακτινοθεραπεία με 44 Gray σε 22 δόσεις. Η μαγνητική τομογραφία παρακολούθησης δεν έδειξε κανένα ίχνος υποτροπής 5 χρόνια μετά την επέμβαση και ο ασθενής παραμένει τώρα σε πλήρη ύφεση, πλήρως αυτόνομος με μόνο ήπια αισθητικά ελλείμματα στα κάτω άκρα (Συμπληρωματικό αρχείο).